IV SA/Wa 3004/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Szymańska, , po rozpoznaniu w dniu 18 maja 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi [...] SA z siedzibą w [...] na decyzję Prezesa Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej z dnia [...] października 2017 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia bez odszkodowania pozwolenia wodnoprawnego postanawia wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji

Skarżąca (zwana także "Spółką") – [...] SA z siedzibą w [...] wniosła skargę na decyzję Prezesa Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej z [...] października 2017 r. w przedmiocie cofnięcia bez odszkodowania pozwolenia wodnoprawnego. W skardze tej zamieszczono również wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wniosku wskazano, że skarżąca jest firmą działającą od 1985 r., zatrudniającą w zakładzie w miejscowości [...] 75 osób. Pozbawienie jej podstaw prawnych do działania poprzez cofnięcie pozwolenia wodnoprawnego, spowoduje konieczność wstrzymania działalności w zakładzie w miejscowości [...], co może rodzić bardzo negatywne konsekwencje dotyczące funkcjonowania zakładu w przyszłości. Niemożność kontynuowania działalności może spowodować konieczność przeprowadzenia zwolnień grupowych zatrudnianych pracowników, a tym samym znacznych szkód majątkowych związanych z obowiązkiem wypłat odpraw. Ponadto, istotnym jest również utrata kontrahentów oraz zobowiązanie do uiszczenia kar umownych związanych z brakiem realizacji obowiązków wynikających z zawartych już umów. Rozwiązanie łub zaniechanie realizacji umów jednoznacznie negatywnie wpłynie na wizerunek skarżącej jako przedsiębiorcy rzetelnego i profesjonalnego oraz spowodować może trudne do odwrócenia skutki. Wstrzymanie wykonalności decyzji umożliwi Skarżącej uniknięcie zbędnych kosztów do czasu wydania orzeczenia przez sądy administracyjne, a tym samym uchylenia niebezpieczeństwa poniesienia szkody majątkowej przez niego. Skarżący wskazuje, iż Spółka w zakresie działalności jaką prowadzi w miejscowości [...] nie stanowi zagrożenia dla jakości wód potoku [...], a ustalenia w trakcie postępowanie zmierzającego do wydania pozwolenia wodnoprawnego dotyczące odprowadzania ścieków do wód potoku wskazywały na niską inwazyjność przedsięwzięcia i niezagrożoną ocenę ryzyka nieosiągnięcia i celów środowiskowych. Dodatkowo Spółka zwróciła uwagę na fakt, iż sporna kwestia w niniejszym postępowania dotyczy wyłącznie sposobu pomiaru ilości ścieków i jego prawidłowości, nie zaś negatywnego wpływu działalności skarżącej na stan środowiska. Skarżąca wskazała, że pomiary jakości ścieków oraz wody w potoku są przeprowadzane regularnie oraz są rejestrowane. Skarżący w zakresie działalności jaką prowadzi w miejscowości [...] nie stanowi zagrożenia dla jakości wód potoku [...], a ustalenia dotyczące odprowadzania ścieków do wód potoku wskazywały na niską inwazyjność przedsięwzięcia i niezagrożoną ocenę ryzyka nieosiągnięcia celów środowiskowych. Wyniki pomiarów podlegają kontroli Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska oraz wskazują, iż dotrzymane są wymagane parametry i jakość wody. W związku z tym kontynuowanie działalności w oparciu o dotychczasowe pozwolenie wodnoprawne do czasu rozstrzygnięcia sprawy przez sądy administracyjne nie będzie stanowiło ryzyka wyrządzenia szkody w środowisku. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2017, poz. 1369 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Art. 61 § 3 p.p.s.a. stanowi, że po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w art. 61 § 1 p.p.s.a., jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Instytucja wstrzymania wykonania aktu ma charakter wyjątkowy, albowiem może mieć miejsce jedynie w przypadku gdy zachodzą przesłanki, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Zastosowanie tej instytucji nie może być poprzedzone oceną zasadności skargi, ponieważ takie działanie sądu, dokonywane w ramach posiedzenia niejawnego, oznaczałoby niedopuszczalną ocenę legalności zaskarżonego aktu, sprowadzającą się do przedsądu (por. np. postanowienie WSA w Warszawie z 23 maja 2016 r., sygn. akt IV SA/Wa 607/16, CBOIS). Orzecznictwo sądów administracyjnych zwraca uwagę, że przesłanka wyrządzenia znacznej szkody dotyczy takiej szkody zarówno majątkowej, jak i niemajątkowej, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowania ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. W ocenie Sądu wykonanie zaskarżonej decyzji mogłoby skutkować zagrożeniem funkcjonowania prowadzającej działalność gospodarczą Spółki. Ponadto sąd wziął pod uwagę, co wynika z akt sprawy, że przedmiotem sporu w sprawie jest sposób pomiaru ilości odprowadzanych ścieków, nie zaś przekroczenie dopuszczalnych norm zanieczyszczeń, które mogłyby stanowić zagrożenie dla środowiska. Wykonanie zaskarżonej decyzji, .może spowodować wystąpienie okoliczności, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Skarżąca podniosła, że wyegzekwowanie zaskarżonej decyzji, może doprowadzić wstrzymania działalności w zakładzie w miejscowości [...], a co za tym idzie do przeprowadzenia zwolnień grupowych zatrudnianych pracowników, a tym samym znacznych szkód majątkowych związanych z obowiązkiem wypłaty odpraw. Ponadto, może to również doprowadzić do utraty kontrahentów oraz zobowiązać Skarżącą do uiszczenia kar umownych związanych z brakiem realizacji obowiązków wynikających z zawartych już umów. Podkreślić należy, że we wniosku wyraźnie zasygnalizowano, na czym miałoby polegać wyrządzenie znacznej szkody lub spowodowanie trudnych do odwrócenia skutków w przypadku wykonania decyzji wobec konkretnego podmiotu, którym jest skarżąca. Zdaniem Sądu, w świetle powyższych wywodów, nawet w przypadku wzruszenia przez sąd administracyjny kontrolowanej decyzji administracyjnej, tego rodzaju skutki byłyby trudne bądź niemożliwe do odwrócenia. Z tego powodu uzasadnione jest uwzględnienie wniosku strony poprzez wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji.