IV SA/Wa 2993/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Łukasz Krzycki po rozpoznaniu dnia 11 lipca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A. C. o przywrócenie terminu do złożenia skargi na postanowienie Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z [...] sierpnia 2017 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy wglądu do akt postanawia - odmówić przywrócenia terminu –

Skarżący wraz ze skargą na wskazaną w sentencji decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców złożył wniosek o przywrócenie terminu do jej wniesienia. Skarżący wskazał, że przesyłka zawierająca zaskarżoną decyzję została uznana za doręczoną po dwukrotnym awizowaniu, jednakże on sam nigdy tych awiz nie otrzymał. Nie miał zatem wiedzy, co znajdowało się w przesyłce oraz kto jest jej nadawcą. Informację o korespondencji otrzymał w dniu 15 września 2017 r. w trakcie wizyty w placówce pocztowej, związanej z inną sprawą. Tego samego dnia przesyłka została zwrócona do organu. Następnie Skarżący wskazał, że jeszcze tego samego dnia podjął kroki w celu uzyskania wiedzy, jaki dokument znajdował się w przesyłce. Drogą elektroniczną zwrócił się do Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców o wskazanie jej zawartości oraz przesłanie jej skanów. W dniu 22 września 2017 r. otrzymał odpowiedź, z której wynikał brak możliwości przekazania drogą elektroniczną zawartości przesyłki, i jednocześnie wskazano, że może zapoznać się z aktami spraw w siedzibie urzędu. Skarżący wskazał, że podjął kolejne próby uzyskania wiadomości o ewentualnym nadawcy przesyłki i telefonował w tej sprawie do poczty, Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie oraz Departamentu Legalizacji Pobytu Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców. Otrzymał informację, że w ostatnim czasie nie były mu przesyłane żadne pisma. Podjął także próbę pozyskania informacji za pomocą korespondencji przez profil zaufany EPUAP. Dopiero w dniu 18 października 2017 r. – a zatem już po upływie terminu do wniesienia skargi – otrzymał –na właściwe konto EPUAP, po ponownym wezwaniu organu – informację od Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców, że korespondencja zwrócona z placówki pocztowej w dniu 15 września 2017 r. zawierała decyzję z dnia [...] sierpnia 2017 r. Wobec wszystkich powyższych okoliczności Skarżący wniósł o przywrócenie terminu do wniesienia skargi, zaznaczając, że pomimo braku wiedzy co do nadawcy przesyłki, podjął wszelkie możliwe kroki w celu ustalenia, co znajdowało się w korespondencji, której z uwagi na brak otrzymania awiz nie mógł odebrać. W odpowiedzi na wezwanie Sądu z 19 kwietnia 2018 r. Skarżący wskazał, że nie składał reklamacji na poczcie z uwagi na okoliczność, iż byłoby to tylko "słowo przeciwko słowu" w zakresie pozostawienia bądź nie awiza dotyczącego korespondencji. Zaznaczył, że nie był jedyną osobą, która miała problemy z doręczeniami przesyłek w tamtym okresie. Ponadto ponownie podkreślił, że nie miał możliwości złożenia skargi na coś, o czym tak naprawdę nie miał wiedzy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Natomiast wedle art. 87 § 1 p.p.s.a. pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (§ 2). Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (§ 4). Z uwagi na treść art. 54 § 1 p.p.s.a., stanowiącego, że skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi, wniosek o przywrócenie terminu do jej wniesienia powinien zostać skierowany również za pośrednictwem organu. Skarżący spełnił wymogi formalne wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Jednakże w ocenie Sądu nie zasługuje on na uwzględnienie. Podstawową przesłanką przywrócenia terminu jest brak winy po stronie wnioskodawcy, które to kryterium wiąże się z obowiązkiem szczególnej staranności przy dokonaniu czynności. Wskazać należy, iż oceniając brak winy w uchybieniu terminu, sąd powinien uwzględnić wszystkie okoliczności konkretnej sprawy, stosując obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o własne interesy. Z brakiem winy mamy do czynienia tylko w przypadku zaistnienia niezależnych od strony, która uchybiła terminowi, niemożliwych do przezwyciężenia okoliczności, z powodu których doszło do przekroczenia wyznaczonego przepisami prawa terminu (zob. postanowienie NSA z dnia 13 września 2012 r., sygn. akt II FZ 689/12, LEX nr 1223294). Skarżący w swoim wniosku wskazał szereg różnych działań, które podjął w celu pozyskania wiedzy na temat zawartości przesyłki, której nie mógł – jak wskazuje – osobiście odebrać. Sąd nie neguje, że taka okoliczność mogła mieć miejsce i skarżona decyzja faktycznie została Skarżącemu nieprawidłowo awizowana. Jednakże w pierwszej kolejności zaznaczyć należy, że Skarżący – co sam przyznał – nie skorzystał z możliwości zareklamowania doręczenia przesyłki, co uniemożliwia jakąkolwiek weryfikację kwestii prawidłowości awizacji, a więc także doręczenia przesyłki zawierającej decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców. Już to wskazuje, że zaniechał on części dostępnych mu środków dla wykazania braku winy. Co istotniejsze jednak dla kwestii zachowania przez Skarżącego należytej staranności, nie skorzystał on z możliwości udania się do siedziby Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców w celu przejrzenia akt administracyjnych spraw ze swoim udziałem. Informację o takiej możliwości otrzymał drogą elektroniczną 22 września 2017 r., a zatem zachowując jeszcze termin do wniesienia skargi. Skarżący nie skorzystał z tej możliwości pomimo, że przejrzenie akt administracyjnych pozwoliłoby mu na ustalenie, co znajdowało się w korespondencji, której nie odebrał. W momencie zaś ustalenia, że jest to decyzja, miałby jeszcze czas na wniesienie skargi z zachowaniem terminu. Powyższe zaniechanie świadczy o tym, że nie można Skarżącemu przypisać całkowitego braku winy w uchybieniu terminu do wniesienia skargi na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców. Z powyższych względów Sąd orzekł na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a. jak w sentencji postanowienia.