IV SA/Wa 2954/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Łukasz Krzycki po rozpoznaniu 19 kwietnia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym skargi T. L. na postanowienie Szefa Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych z [...] sierpnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy postanawia - odrzucić skargę -

Skarżąca wniosła do Wojewódzkiego Sądzie Administracyjnym w Warszawie skargę na ww. postanowienie Szefa Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych. W skardze wskazano miejsce zamieszkania w [...]. Wobec powyższego Skarżącą wezwano do ustanowienia, w terminie 2 miesięcy od daty otrzymania wezwania, pełnomocnika do doręczeń w Polsce, pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwanie doręczono Skarżącej 12 grudnia 2017 roku i do dnia dzisiejszego nie wpłynęła odpowiedź. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 299 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2017, poz. 1369 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) jeżeli strona nie ma miejsca zamieszkania lub zwykłego pobytu albo siedziby w Rzeczypospolitej Polskiej lub innym państwie członkowskim Unii Europejskiej, Konfederacji Szwajcarskiej lub państwie członkowskim Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - stronie umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym i nie ustanowiła pełnomocnika do prowadzenia sprawy mającego miejsce zamieszkania lub siedzibę w Rzeczypospolitej Polskiej, jest obowiązana wraz z wniesieniem skargi ustanowić pełnomocnika do doręczeń mającego miejsce zamieszkania lub siedzibę w Rzeczypospolitej Polskiej. W razie niedopełnienia tego obowiązku, sąd wzywa stronę, aby uzupełniła ten brak w terminie dwóch miesięcy od dnia doręczenia wezwania pod rygorem odrzucenia skargi (§ 3). W niniejszej sprawie pomimo skierowania do Skarżącej stosownego wezwania oraz osobistego odbioru przesyłki je zawierającej, nie wskazano pełnomocnika do doręczeń w kraju. Mając na względzie opisane wyżej okoliczności, na podstawie art. 299 § 2 i 3 p.p.s.a., skargę należało odrzucić