IV SA/Wa 289/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Falkiewicz-Kluj, , po rozpoznaniu w dniu 26 kwietnia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprzeciwu J. Z. od zarządzenia referendarza sądowego z 21 lutego 2018 r., sygn. akt IV SA/Wa 289/18, pozostawiającego wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie pełnomocnika bez rozpoznania w sprawie ze skargi J. Z. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie wymeldowania z pobytu stałego postanawia: utrzymać w mocy zaskarżone zarządzenie referendarza sądowego z dnia 21 lutego 2018 r.

J. Z. wnosząc skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie wymeldowania z pobytu stałego zwróciła się o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia pełnomocnika z urzędu. W związku z powyższym skarżąca została wezwana do uzupełnienia braku formalnego wniosku o przyznanie prawa pomocy przez złożenie go na urzędowym formularzu (PPF), w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Powyższe wezwanie skutecznie doręczono skarżącej 2 lutego 2018 r. W odpowiedzi na wezwanie skarżąca wystąpiła o przedłużenie terminu do złożenia wniosku. Zarządzeniem z 21 lutego 2018 r. referendarz sądowy pozostawił wniosek skarżącej o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania wskazując, iż wniosek o przyznanie prawa pomocy nie został złożony na urzędowym formularz a termin do złożenia takiego wniosku, jako termin ustawowy, nie podlega przedłużeniu. W dniu 22 lutego 2018 r. do akt sprawy wpłynął wypełniony przez skarżącą formularz PPF w zakresie wniosku o przyznanie prawa pomocy. Od powyższego zarządzenia w ustawowym terminie skarżąca złożył sprzeciw wnosząc o jego uchylenie i przyznanie prawa pomocy. Skarżąca wyjaśniła, że wypełniony wniosek przesłała do Sądu, a tym samym dopełniła wymogów formalnych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: W myśl art. 260 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm., zwanej dalej "P.p.s.a.") rozpoznając sprzeciw od zarządzenia i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. W sprawach takich wniesienie sprzeciwu wstrzymuje wykonalność zarządzenia lub postanowienia, a wojewódzki sąd administracyjny orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu. Stosownie do art. 243 § 1 P.p.s.a. prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania, który powinien zawierać oświadczenie strony obejmujące dokładne dane wskazane na urzędowym formularzu według ustalonego wzoru (art. 252 P.p.p.s.). Wzór urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w postępowaniu przed sądami administracyjnymi określono w załączniku nr 1 do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 19 sierpnia 2015 r. w sprawie określenia wzoru i sposobu udostępniania urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz sposobu dokumentowania stanu majątkowego, dochodów lub stanu rodzinnego wnioskodawcy (Dz. U. z 2015 r., poz. 1257 ze zm.). Zgodnie zaś z art. 257 P.p.s.a. wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania. Przenosząc powyższe uwagi na grunt rozpatrywanej sprawy należy stwierdzić, że skarżąca, mimo wezwania do uzupełnienia braków formalnych wniosku o przyznanie prawa pomocy, pod rygorem pozostawienia go bez rozpoznania, nie uzupełniła w zakreślonym terminie braku tego wniosku. Skarżąca w odpowiedzi na wezwanie złożyła wniosek o przedłużenie terminu do złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy, który jako termin ustawowy nie podlega przedłużeniu ani skróceniu. Natomiast wniosek o przyznanie prawa pomocy złożony na urzędowym formularzu PPF wpłynął do akt sprawy po upływie zakreślonego terminu, zatem nie mógł odnieść oczekiwanego skutku. Mając powyższe na uwadze Sąd stwierdził, że referendarz sądowy prawidłowo ocenił, że skarżąca nie uzupełniła w zakreślonym terminie braku wniosku o przyznanie prawa pomocy. Brak wypełnionego formularza uniemożliwiał nadanie mu prawidłowego biegu. Na marginesie należy zauważyć, że wniosek o przyznanie prawa pomocy z dnia 22 lutego 2018 r., jako złożony przez skarżącą na urzędowym formularzu, zostanie rozpoznany przez referendarza sądowego i oceniony pod względem spełnienia wymagań do udzielenia skarżącej prawa pomocy w niniejszej sprawie. W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 260 § 1 i 3 w zw. z art. 257 P.p.s.a., postanowił, jak w sentencji.