IV SA/Wa 2863/18

Dnia 9 kwietnia 2019 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wanda Zielińska – Baran Sędziowie Sędzia WSA Aneta Dąbrowska (spr.) Sędzia WSA Grzegorz Rząsa po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 9 kwietnia 2019 roku w trybie uproszczonym sprawy ze skargi S. M. na postanowienie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] lipca 2018 roku, nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania w sprawie scalenia gruntów wsi oddala skargę.

S.M. (dalej: "skarżąca") wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na postanowienie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi (dalej: "Minister", "organ") z [...] lipca 2018 r., którym odmówiono wznowienia postępowania administracyjnego zakończonego decyzją Wójta Gminy [...] nr [...] z [...] listopada 1990 r. w sprawie scalenia gruntów wsi [...] . Stan sprawy przedstawia się następująco: Projekt scalenia gruntów wsi [...] , gmina [...] został zatwierdzony decyzją Wójta Gminy [...] z [...] listopada 1990 r. nr [...] oraz ostateczną decyzją Wojewody [...] z [...] lutego 1991 r. Wnioskiem z 29 stycznia 2018 r. S.M. na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 K.p.a., wystąpiła o wznowienie postępowania zakończonego decyzją Wójta Gminy [...] z[...] listopada 1990 r. Wnioskodawczyni wskazała, że nie złożyła podpisu pod oświadczeniem w przedmiocie zgody na scalenie gruntów położonych w miejscowości [...] , nie wyrażała zgody na dokonanie scalenia gruntów w sposób określony w decyzji Wójta Gminy [...] z [...] listopada 1990 r. Po rozpatrzeniu wniosku S.M. z 29 stycznia 2018 r. Wojewoda [...] postanowieniem z [...] kwietnia 2018 r. odmówił wznowienia postępowania administracyjnego zakończonego decyzją Wójta Gminy [...] z [...] listopada 1990 r. W uzasadnieniu postanowienia Wojewoda wskazał, że w odniesieniu do decyzji Wójta Gminy [...] z [...] listopada 1990 r. w sprawie scalenia gruntów wsi [...] nie znajduje zastosowania art. 145 K.p.a. z uwagi na regulację art. 33 ust. 2 ustawy z dnia 26 marca 1982 r. o scalaniu i wymianie gruntów, bowiem od wydania ostatecznej decyzji dotyczącej scalenia gruntów wsi [...] , upłynęło przeszło 27 lat. S.M. wniosła zażalenie na postanowienie Wojewody [...] z [...] kwietnia 2018 r. zarzucając następujących przepisów prawa: art. 145 § 1 pkt 2 K.p.a. poprzez niewyjaśnienie, czy decyzja Wójta Gminy [...] dotycząca scalenia gruntów w miejscowości [...] została wydana w wyniku przestępstwa, tj. podrobienia podpisu w kwestii wyrażenia zgody na scalenie gruntów oraz art. 7 K.p.a. poprzez uniemożliwienie należytego udziału stronie w postępowaniu przed wydaniem decyzji administracyjnej. Po rozpatrzeniu zażalenia Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi postanowieniem z [...] lipca 2018 r. utrzymał w mocy postanowienie Wojewody [...] z [...] kwietnia 2018 r. Minister skazał, że od dnia wydania ostatecznej decyzji Wojewody [...] z [...] lutego 1991 r. do dnia złożenia wniosku o wznowienie postępowania upłynęło ponad 25 lat, zatem w myśl art. 33 ust. 2 ustawy z dnia 26 marca 1982 r. o scalaniu i wymianie gruntów niedopuszczalne jest prowadzenie postępowania wznowieniowego. Minister wskazał, że Wojewoda [...] błędnie w postanowieniu wskazał decyzję Wójta Gminy [...] z [...] listopada 1990 r., zamiast ostatecznej decyzję Wojewody [...] z [...] lutego 1991 r. Błąd w rozstrzygnięciu postanowienia z 20 kwietnia 2018 r. nie miał wpływu na wynik sprawy i nie stanowił podstawy do jego uchylenia. S.M. wniosła skargę na postanowienie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z [...] lipca 2018 r., zarzucając naruszenie przepisów procedury administracyjnej w postaci art. 145 § 1 pkt 2 K.p.a. oraz art. 7 K.p.a. Skarżąca podniosła, że decyzja dotycząca scalenia gruntów w miejscowości [...] gmina [...] z dużą dozą prawdopodobieństwa mogła być wydana w bezpośredniej konsekwencji popełnienia przestępstwa, zaś organy administracyjne nie poczyniły ustaleń w tym zakresie. Ponadto skarżąca nie miała zapewnionego należytego udziału w postępowaniu administracyjnym przed wydaniem zaskarżonego rozstrzygnięcia. W odpowiedzi na skargę Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Sąd rozpoznał skargę na postanowienie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z [...] lipca 2018 r. z racji sprawowania wymiaru sprawiedliwości, polegającego na kontrolowaniu działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem (art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych Dz. U. 2018, poz. 2107 ze zm.). Kontrola ta obejmuje m. in. orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty (art. 3 § 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. 2018, poz. 1302 ze zm. – dalej w skrócie: "P.p.s.a."). Stosownie do treści art. 119 pkt 3 P.p.s.a., sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny, konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a – c P.p.s.a.) lub stwierdzenia nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a.). Naruszenia, o których mowa powyżej nie wystąpiły w niniejszej sprawie. Skargę należało oddalić, albowiem zaskarżone postanowienie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z [...] lipca 2018 r. jest zgodne z przepisami prawa obowiązującymi w dacie jego wydania. Projekt scalenia gruntów wsi [...] , gmina [...] został zatwierdzony ostateczną decyzją Wojewody [...] z [...] lutego 1991 r. wydaną w oparciu o regulację ustawy z dnia 26 marca 1982 r. o scalaniu i wymianie gruntów (Dz. U. 2018, poz. 908) – dalej u.s.w.g. W powołanej ustawie ustawodawca przewidział ograniczenie wzruszalności decyzji o zatwierdzeniu projektu scalenia, czego wyrazem jest art. 33 ust. 2 u.s.w.g., zgodnie z którym do postępowań dotyczących decyzji ostatecznych, nie stosuje się art. 145 - 145b oraz art. 154 -156 Kodeksu Postępowania administracyjnego, jeżeli od dnia, w którym decyzja o zatwierdzeniu projektu scalenia lub wymiany gruntów stała się ostateczna, upłynęło 5 lat. W tym miejscu należy wskazać, że przepisy ustawy o scalaniu i wymianie gruntów w sposób odrębny regulują kwestie wzruszenia decyzji w trybach nadzwyczajnych i mają one pierwszeństwo przed przepisami kodeksu postępowania administracyjnego regulującymi tryb wzruszenia decyzji ostatecznych. Trafne jest zatem stanowisko organu, że skoro od wydania ostatecznej decyzji Wojewody [...] z [...] lutego 1991 r. zatwierdzającej projekt scalenia gruntów wsi [...] do dnia złożenia wniosku o wznowienie postępowania upłynęło prawie 27 lat obecnie niedopuszczalne jest prowadzenie postępowania wznowieniowego. Odnosząc się do zarzutów skargi należy wskazać, że organ stwierdzając brak podstawy materialnoprawnej do rozpatrzenia wniosku skarżącej o wznowienie postępowania zobligowany był do zakończenia postępowania w sposób formalny, a nie merytoryczny. Zatem zasadnie organ nie prowadził postępowania dowodowego celem ustalenia czy decyzja Wojewody [...] została wydana w wyniku przestępstwa. Ponadto osobisty udział strony w postępowaniu zakończonym formalnie nie był niezbędny do wydania prawidłowego rozstrzygnięcia. Z powyższych względów skarga nie mogła odnieść skutku i jako nieuzasadniona podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.