IV SA/Wa 2857/16

Starszy referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie: - Monika Stępkowska-Bigiej po rozpoznaniu w dniu 13 lipca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku H. D. o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym ustanowienie pełnomocnika z urzędu w sprawie ze skargi L. L. na decyzję Wojewody [...] z dnia [..] sierpnia 2016 r. nr [..] w przedmiocie ustalenia odszkodowania postanawia: ustanowić dla H. D. adwokata.

Wyrokiem z dnia 9 czerwca 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę L. L. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2016 r. w przedmiocie ustalenia odszkodowania. Pismem z dnia 22 sierpnia 2017 r. L.L., reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika (radcę prawnego) wniósł skargę kasacyjną od ww. wyroku. W toku postepowania międzyinstancyjnego wniosek o ustanowienie pełnomocnika z urzędu (pismo z dnia 24 października 2017 r.) wniosła uczestniczka postępowania (dalej również jako: "wnioskodawczyni"). Zarządzeniem z dnia 16 stycznia 2018 r. referendarz sądowy pozostawił wniosek o przyznanie prawa pomocy uczestniczce postępowania bez rozpoznania, bowiem, mimo wezwania, nie złożyła go na urzędowym formularzu PPF. Skarżąca przy sprzeciwie od ww. zarządzenia, złożyła w dniu 8 lutego 2018 r. wniosek o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu PPF, który należy potraktować jako nowy wniosek o przyznanie prawa pomocy. W dniu 24 maja 2018 r. wnioskodawczyni uzupełniła brak formalny formularza PPF poprzez jego osobiste podpisanie. Stosownie do treści art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), dalej powoływanej również jako ppsa, prawo pomocy przysługuje osobie fizycznej w zakresie całkowitym - gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Z informacji zawartych we wniosku oraz przedłożonej w dniu 8 lutego 2018 r. oraz kopii decyzji ZUS o waloryzacji emerytury wynika, że wnioskodawczyni prowadzi z mężem wspólnie gospodarstwo domowe. Jest właścicielką domu o pow. 80 m2 (dom stuletni, według wnioskodawczyni nienadający się do remontu), posadowionego na działce o pow. 400 m2. Małżonkowie nie posiadają zasobów pieniężnych, ani przedmiotów wartościowych. Ich jedyne źródło utrzymania stanowią świadczenia emerytalne w wysokości 1057 zł (emerytura H.D.) i 1200 zł (emerytura J. D.). Wnioskodawczyni wymieniła następujące wydatki: węgiel – 200 zł, energia elektryczna – 100 zł, gaz – 100 zł, inne media – 100 zł, leki i rehabilitacja – 200 zł, podatki, wywóz śmieci - 70 zł, wyżywienie – 1200 zł, inne (naprawy, ubrania) 330 zł. Wnioskodawczyni oświadczyła także, że korzystają z pomocy rodziny. Zatem jak wskazano wyżej, łączne dochody wnioskodawczyni i jej męża wynoszą około 2200 zł. Mając na uwadze wymienione przez skarżącą wydatki a także aktualny poziom cen i opłat za dobra i usługi utrzymania koniecznego należało uznać, że wykazała ona, że nie jest w stanie ponieść kosztów związanych ustanowieniem profesjonalnego pełnomocnika z wyboru. W tej sytuacji należy stwierdzić, że wysokość świadczeń emerytalnych wnioskodawczyni i jej męża pozwala na zaspokojenie jedynie najbardziej podstawowych potrzeb życiowych małżonków. Z tych względów uznano, że skarżąca spełnia warunki do otrzymania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie. Z tych względów, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 oraz art. 258 § 2 pkt 7 ppsa postanowiono jak w sentencji.