IV SA/Wa 2787/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Wanda Zielińska – Baran po rozpoznaniu w dniu 10 stycznia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku radcy prawnego R. T. o przyznanie wynagrodzenia za zastępstwo prawne wykonane na zasadzie prawa pomocy w postępowaniu sądowoadministracyjnym w II. instancji w sprawie ze skargi H. S. na decyzję Rady do Spraw Uchodźców z dnia [...] czerwca 2015 r., nr [...] w przedmiocie odmowy nadania statusu uchodźcy postanawia: przyznać radcy prawnemu R. T. ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie kwotę 120 (sto dwadzieścia) złotych tytułem wynagrodzenia za zastępstwo prawne wykonane na zasadzie prawa pomocy oraz kwotę 27,60 złotych (dwadzieścia siedem zł 60/100) stanowiącą 23 % podatku od towarów i usług.

Postanowieniem z dnia 2 października 2015 r. referendarz sądowy przyznał H. S. prawo pomocy w zakresie ustanowienia radcy prawnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 11 marca 2016 r. oddalił skargę w niniejszej sprawie. Starszy referendarz sądowy postanowieniem z dnia 14 marca 2016 r. przyznał wyznaczonemu w niniejszej sprawie pełnomocnikiem z urzędu dla skarżącego – r. pr. R. T. stosowne wynagrodzenie za pomoc prawną udzieloną przed sądem w pierwszej instancji. Pismem z dnia 20 czerwca 2016 r. pełnomocnik z urzędu skarżącego wniósł skargę kasacyjną od tego wyroku, w której zawarł również wniosek o przyznanie kosztów pomocy prawnej z urzędu, nieopłaconej ani w całości ani w części. Wyrokiem z dnia 25 lipca 2017 r., sygn. akt II OSK 1787/16 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną. Postanowieniem z dnia 23 października 2017 r. Starszy referendarz sądowy przyznał r.pr. R. T. wynagrodzenie za zastępstwo prawne w postępowaniu sądowoadministracyjnym w II. instancji w kwocie 120 zł + 27,6 zł tytułem podatku VAT. Od tego postanowienia w ustawowym terminie sprzeciw wniósł r.pr. R. T. Wniósł o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej w wysokości 240 zł, stosownie do § 21 ust. 1 pkt 2 lit. b rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu oraz uwzględnienie nakładu pracy przy określeniu wynagrodzenia poniesionego przy sporządzaniu skargi kasacyjnej. Zdaniem pełnomocnika powyższe rozporządzenie nie daje możliwości ustalenia mniejszego wynagrodzenia niż 240 zł. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) w brzmieniu sprzed nowelizacji, ponieważ ten przepis ma zastosowanie w niniejszej sprawie, w razie wniesienia sprzeciwu, który nie został odrzucony, zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego, przeciwko któremu został on wniesiony, traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez Sąd na posiedzeniu niejawnym. W myśl art. 250 tej ustawy wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy albo rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Szczegółowe zasady ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata ustanowionego z urzędu zostały określone w rozporządzeniu Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U. z 2016 r., poz. 1714). W § 22 tego rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości wskazano, że w sprawach wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie tego rozporządzenia (czyli przed dniem 2 listopada 2016 r.) należy stosować przepisy dotychczasowe do czasu zakończenia postępowania w danej instancji. Skarga kasacyjna została wniesiona w dniu 20 czerwca 2016 r., zatem szczególne zasady ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, udzielanej przez adwokata ustanowionego z urzędu będzie regulować w niniejszej sprawie powyższe rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. Stosownie do § 21 ust. 1 pkt 2 lit b tego rozporządzenia opłaty maksymalne wynoszą w postępowaniu przed sądami administracyjnymi: za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej albo za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej - 50% opłaty maksymalnej określonej w pkt 1, a jeżeli nie prowadził sprawy ten sam adwokat w drugiej instancji - 75% tej opłaty, w obu przypadkach nie mniej niż 240 zł. Opłata o której mowa w pkt 1 dotycząca postępowania przed sądem administracyjnym w I. instancji, wynosiło zgodnie z § 21 ust. 1 pkt 1 lit. c 480 zł. Według § 4 rozporządzenia z 22 października 2015 r. opłatę ustala się w wysokości co najmniej 1/2 opłaty maksymalnej (ust. 1), a ustalenie jej w wysokości wyższej, lecz nieprzekraczającej opłaty maksymalnej następuje z uwzględnieniem stopnia zawiłości sprawy oraz nakładu pracy adwokata oraz wkładu jego pracy w przyczynienie się do wyjaśnienia i rozstrzygnięcia sprawy, a w szczególności czasu poświęconego na przygotowanie się do prowadzenia sprawy, liczby stawiennictw w sądzie, w tym na rozprawach i posiedzeniach, czynności podjętych w sprawie, w tym czynności podjętych w celu polubownego rozwiązania sporu, również przed wniesieniem pozwu, wartości przedmiotu sprawy, wkładu pracy adwokata w przyczynienie się do wyjaśnienia okoliczności faktycznych, jak również do wyjaśnienia i rozstrzygnięcia istotnych zagadnień prawnych budzących wątpliwości w orzecznictwie i doktrynie, a także trybu i czasu prowadzenia sprawy, obszerności zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, w szczególności dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego lub biegłych sądowych, dowodu z zeznań świadków, dowodu z dokumentów o znacznym stopniu skomplikowania i obszerności (ust. 2). W ocenie Sądu w sprawie nie wystąpiły przesłanki uzasadniające podwyższenie opłaty za sporządzenie skargi kasacyjnej. Czynność ta nie wiązała się z ponadprzeciętnym nakładem pracy. Również sama sprawa nie cechowała się znacznym stopniem skomplikowania, nie była również zbyt obszerna. Wyznaczony pełnomocnik nie stawił się również na rozprawie przed Naczelny Sądem Administracyjnym W rozpoznawanej sprawie, zgodnie z § 4 ust. 1 rozporządzenia, należało ustalić opłatę w wysokości ½ opłaty maksymalnej wskazanej w § 21 ust. 1 pkt 2 lit "b", czyli ½ opłaty maksymalnej w kwocie 240 zł, co stanowi kwotę 120 zł (1/2 x 240zł). Kwota 240 zł stanowi bowiem opłatę maksymalną obliczoną jako 50 % kwoty 480 zł, co wynika z treści § 21 ust. 1 pkt 2 lit "b" w związku z pkt 1 lit "c". Jednocześnie na podstawie § 4 ust. 3 powołanego rozporządzenia powyższą opłatę należało podwyższyć o kwotę podatku od towarów i usług wyliczoną według stawki podatku obowiązującej dla tego rodzaju czynności na podstawie przepisów o podatku od towarów i usług. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 250 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w zw. z § 21 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r., oraz § 21 ust. 1 pkt 2 lit b w zw. z § 4 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu orzeczono jak w postanowieniu.