IV SA/Wa 2786/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Asesor WSA Paweł Dańczak (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 22 marca 2021 r. sprawy ze skargi Wspólnoty Mieszkaniowej [...] z siedzibą w [...] na uchwałę Rady [...] z [...] lutego 2010 r. nr [...] w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego postanawia odrzucić skargę.

Zarządzeniem z 5 lutego 2021 r. wezwano stronę skarżącą m.in. do uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez złożenie dowodu wezwania Rady Miasta [...] do usunięcia naruszenia prawa przed wniesieniem skargi na uchwałę Rady Miasta [...] z [...] lutego 2010 r. nr [...] w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego osiedla [...] – w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skargę należało odrzucić jako niedopuszczalną. Sąd przed przystąpieniem do merytorycznego rozpoznania skargi winien uprzednio pochylić się nad wymogami jej dopuszczalności. W sprawie nie jest kwestią sporną, że przedmiot zaskarżenia stanowi uchwała z 2010 r., wobec czego zastosowanie ma art. 101 ust. 1 u.s.g. sprzed nowelizacji z 2017 r., zgodnie z którym każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może – po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia – zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego. W odpowiedzi na wezwanie strona skarżąca oświadczyła, że złożyła wezwanie do usunięcia naruszenia prawa po terminie wniesienia skargi. Uznać zatem należy, że skarga została złożona z uchybieniem wymaganego prawem trybu. Brak formalny tego rodzaju nie mógł być bowiem konwalidowany przez następcze wezwanie, a rozstrzygnięcie o odrzucenie skargi nie stanowi nadmiernego formalizmu. Konstytucyjne prawa do sądu skarżącej Wspólnoty nie dozna bowiem uszczerbku, gdyż po złożeniu wezwania ma ona możliwość ponownego wniesienia skargi, jeżeli dochowa terminu wynikającego z art. 53 § 2 p.p.s.a. w brzmieniu sprzed nowelizacji z 2017 r. W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.