IV SA/Wa 2777/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Małgorzata Małaszewska-Litwiniec Sędziowie: sędzia WSA Grzegorz Rząsa (spr.) asesor WSA Paweł Dańczak po rozpoznaniu w dniu 21 kwietnia 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi S. B. na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2019 r., [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania oddala skargę.

I. Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest postanowienie Wojewody [...] (dalej: "Wojewoda" lub "organ II instancji") z [...] sierpnia 2019 r., [...] stwierdzające uchybienie przez S. B. (dalej: "skarżący") terminowi do wniesienia odwołania od decyzji Prezydenta [...] (dalej: "Prezydent" lub "organ I instancji") z dnia [...] maja 2019 r., nr [...] w sprawie wymeldowania skarżącego z pobytu stałego w lokalu nr [...] przy ul. [...] w [...]. II. Zaskarżone postanowienie zostało oparte na następujących ustaleniach faktycznych i ocenach prawnych. II.1. Prezydent decyzją z [...] maja 2019 r., nr [...] orzekł o wymeldowaniu skarżącego z pobytu stałego w lokalu nr [...] przy ul. [...] w [...]. II.2. W dniu 29 lipca 2019 r. do Wojewody wpłynęło odwołanie skarżącego od ww. decyzji wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu. II.3. Wojewoda postanowieniem z [...] sierpnia 2019 r., [...] stwierdził uchybienie przez skarżącego terminu do wniesienia odwołania od decyzji Prezydenta z dnia [...] maja 2019 r., nr [...]. Wojewoda oświadczył, że z akt sprawy wynika, że decyzja Prezydenta z [...] maja 2019 r., nr [...] została wysłana do skarżącego na wskazany przez niego adres korespondencyjny, tj. adres zameldowania na pobyt stały: ul. [...], [...]. Przesyłka po dwukrotnym awizowaniu powróciła do nadawcy jako niepodjęta w terminie. Doręczenie przesyłki skierowanej do skarżącego, zgodnie z art. 44 k.p.a. nastąpiło zatem 11 czerwca 2019 r. Bieg terminu do wniesienia odwołania przez skarżącego od decyzji Prezydenta z [...] maja 2019 r., nr [...] rozpoczął się 12 czerwca 2019 r., a zakończył 25 czerwca 2019 r. Skarżący nadał w Urzędzie Pocztowym w [...] odwołanie od ww. decyzji 24 lipca 2019 r., a więc 29 dni po terminie. Organ II instancji podkreślił, iż nie ma wpływu na ustalenie daty początkowej biegu terminu do wniesienia odwołania osobisty odbiór kserokopii rozstrzygnięcia Prezydenta przez skarżącego 8 lipca 2019 r. W sytuacji, kiedy nastąpił prawny skutek procesowy doręczenia, późniejsze ponowne doręczenie decyzji organu I instancji stronie nie otwiera na nowo terminu do złożenia odwołania. Trzeba też mieć na uwadze, że skutki procesowe ustawa łączy z doręczeniem w formie przewidzianej prawem, a nie z zapoznaniem się z treścią pisma przez stronę, jak i z faktycznym otrzymaniem tego pisma przez stronę. Tym samym skoro skarżący złożył odwołanie z uchybieniem terminu przewidzianego do jego wniesienia (wniosek o przywrócenie uchybionego terminu nie został uwzględniony przez Wojewodę [...]), to organ odwoławczy nie ma podstaw do jego rozpatrzenia. III.1. Pismem z 23 września 2019 r. skarżący wywiódł skargę na postanowienie Wojewody z [...] sierpnia 2019 r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Prezydenta z [...] maja 2019 r., nr [...]. Skarżący podniósł, iż o wymeldowaniu dowiedział się przypadkiem. Decyzja została wysłana na adres meldunku, czyli ul. [...] w [...]. Skarżący oświadczył, że adresu takiego nie ma o czym doskonale wiedziano, bo poprzednia korespondencja związana z wnioskiem o jego wymeldowanie trafiała na nowy adres jego pobytu. Jednocześnie zwrócił uwagę, że posiada skrzynkę w Urzędzie Pocztowym na ul. [...], gdyż jak zamieszkiwał jeszcze w kamienicy na ul. [...], to ginęła korespondencja. Skrzynkę sprawdzał raz w tygodniu i od jakiegoś czasu nie trafiają do niej np. rachunki. Nie trafiła również decyzja o wymeldowaniu, ani nie było żadnego awiza. Według skarżącego "listonosz jest zamieszany w całą tą nieuczciwą sprawę". Jednocześnie oświadczył, że kamienica w której mieszkał została przejęta. Utrudniano mu życie tak, aby się wyprowadził. Sprawa została zgłoszona na Policję i Prokuraturę. Dodał, że mieszkanie opuścił na skutek porozumienia, na mocy którego pełnomocnik "[...]" S.A. zobowiązał się płacić za wynajmowane skarżącemu mieszkanie na czas remontu kamienicy. Po remoncie skarżący miał wrócić lub mieszkanie wynajmowane miało być opłacane do czasu uzyskania lokalu socjalnego z zasobów miasta. Niestety porozumienie nie zostało dotrzymane i skarżący wystosował pozew do sądu. Sam dobrowolnie nie opuścił swojego miejsca zameldowania, ale zmusiła go do tego decyzja Inspektora Nadzoru Budowlanego. Nadto skarżący oświadczył, że został pozwanym w postępowaniu o eksmisję, które to powództwo zostało nieprawomocnym wyrokiem oddalone. Dodatkowo ww. wyrok został zaskarżony, co wg strony skarżącej jest graniem na czas, bo w tym czasie sprzedawane są mieszkania w kamienicy na ulicy [...], choć obecnie mianujący się właścicielami nimi nie są, bo toczy się postępowanie spadkowe dotyczące wyżej wymienionej nieruchomości. Konstatując, skarżący oświadczył, że padł ofiarą nieuczciwego działania. Wie, że toczy się postępowanie o nielegalne przejmowanie kamienic przez G. K., co może rodzić domysły, że "doszło do mataczenia przy dokumentach w jego sprawie". III.2. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie. IV. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. IV.1. Skarga jest bezzasadna i podlega oddaleniu (art. 151 p.p.s.a.). IV.2. Na wstępie Sąd zwraca uwagę, że w niniejszej sprawie bezspornym jest, iż korespondencja zawierająca decyzję Prezydenta z [...] maja 2019 r., nr [...] orzekająca o wymeldowaniu skarżącego z pobytu stałego w lokalu nr [...] przy ul. [...] w [...] została skarżącemu prawidłowo doręczona na wskazany przez niego adres per aviso (art. 44 k.p.a.). Powyższe potwierdza okoliczność, iż w toku postępowania prowadzonego przez organ I instancji skarżący powoływał się na ww. adres dwukrotnie. Co szczególnie istotne, skarżący zrobił to nawet na kilka dni przed wydaniem decyzji z [...] maja 2019 r., mianowicie [...] maja 2019 r. Powyższe uzasadnia tezę, iż na dzień wysyłki decyzji Prezydent skierował korespondencję na prawidłowy adres wskazany jednoznacznie, co najmniej dwukrotnie (tj. 12 maja i 11 kwietnia 2019 r.) przez skarżącego. Wobec powyższego, przesyłka po dwukrotnym awizowaniu powróciła do nadawcy jako niepodjęta w terminie. Doręczenie przesyłki skierowanej do skarżącego nastąpiło zatem 11 czerwca 2019 r. Co oznacza, iż bieg terminu do wniesienia odwołania przez skarżącego od decyzji Prezydenta z [...] maja 2019 r., nr [...] rozpoczął się 12 czerwca 2019 r., a zakończył 25 czerwca 2019 r. (art. 129 § 2 k.p.a.). Idąc dalej, z akt administracyjnych wynika, iż skarżący wniósł odwołanie wraz z wnioskiem o przywrócenie nadając wskazane dokumenty w dniu 24 lipca 2019 r., a zatem 29 dni po upływie terminu do wniesienia odwołania. Dlatego też obowiązkiem Wojewody było stwierdzenie uchybienia terminu do wniesienia odwołania. Postanowieniem z tego samego dnia Wojewoda odmówił skarżącemu przywrócenia terminu do wniesienia odwołania, zaś WSA w Warszawie wyrokiem z 21 kwietnia 2020 r. (IV SA/Wa 2533/19) oddalił skargę na to postanowienie. IV.3. Mając powyższe na uwadze, orzeczono jak w sentencji.