IV SA/Wa 2739/16

Dnia 13 czerwca 2017 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Teresa Zyglewska Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Golat Sędzia WSA Łukasz Krzycki (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym 13 czerwca 2017 roku w trybie uproszczonym sprawy ze skargi Gminy [...] na postanowienie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z [...] sierpnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia wyjaśnień co do treści decyzji oddala skargę

Zaskarżonym postanowieniem, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1, w zw. z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2016 r., poz. 23 ze zm.), zwanej dalej "K.p.a.", utrzymano w mocy postanowienie Wojewody [...] z [...] sierpnia 2015 r., którym domówiono – wobec żądania Gminy S., zwanej dalej "Wnioskodawcą" -wyjaśnienia treści decyzji Wojewody [...] z [...] marca 1994 r., o przekazaniu na rzecz Agencji Nieruchomości Rolnej Skarbu Państwa (zwanej dalej "Agencją") nieruchomości, oznaczonej jako działka ew. nr [...], położonej w S. Uzasadniając orzeczenie organ wskazał: - w zażaleniu Wnioskodawca podniósł, że należało wyjaśnić podstawę prawną decyzji z 1994 roku. gdyż orzeczenie to, chociaż nie wskazuje na art. 155 K.p.a., w rzeczywistości było wydane na podstawie tego właśnie przepisu; ponadto organ I. instancji zaniechał odtworzenia akt administracyjnych sprawy (naruszenie art. 7 K.p.a.) i zbyt pochopnie przyjął, jakoby one zaginęły, - możliwość wyjaśnienia wątpliwości, co do treści decyzji, przewiduje art. 113 § 2 K.p.a.; wyjaśnienie takie powinno służyć usunięciu niejasności, co do treści decyzji, gdy jest ona niejednoznaczna lub dotknięta zawiłością, utrudniającą ustalenie sensu rozstrzygnięcia sprawy; nie może natomiast prowadzić, ani do nowej oceny stanu faktycznego lub prawnego, ani powodować zmiany merytorycznej rozstrzygnięcia, - w badanej sprawie Wnioskodawca domagał się "wyjaśnienia" treści decyzji z 1994 roku, poprzez ustalenie i ewentualne uzupełnienie podstawy prawnej, na jakiej decyzja ta została wydana; spełnienie tego żądania nie może zatem nastąpić w trybie art. 113 § 2 K.p.a.; również ustalenie, czy podstawa prawna decyzji z 1994 roku została właściwie zastosowana i czy decyzja ta została wydana z naruszeniem prawa, wykracza poza zakres art. 113 § 2 K.p.a., - odnosząc się do zarzutu zaniechania odtworzenia akt administracyjnych sprawy wskazano, że organ I. instancji przeprowadził kwerendę w archiwum [...] Urzędu Wojewódzkiego w G., gdzie odnaleziono część akt sprawy; ponadto wystąpił do Agencji Nieruchomości Rolnych, Oddział Terenowy w G. a część dokumentów otrzymał od Gminy S.; nawet jednak, jeśli możliwe byłoby odtworzenie pozostałej części akt sprawy, nie miałaby to znaczenia dla rozstrzygnięcia; wyjaśnienia treści decyzji z 1994 roku odmówiono, nie dlatego, że nie odnaleziono wszystkich akt sprawy, ale wobec tego, że wniosek wykraczał poza zakres art. 113 § 2 K.p.a. W skardze podniesiono, że organy administracji nie podjęły wystarczających starań w celu zgromadzenia pełnej dokumentacji sprawy, zakończonej wydaniem decyzji z 1994 roku. Gdyby to uczyniono, nie mogłoby ulegać wątpliwości, że orzeczenie to zostało wydane wobec wniesienia środków odwoławczych przez Wnioskodawcę a podstawą działanie organu był art. 155 K.p.a., bądź przepisy zakreślające możliwość orzekania, wobec wniesienia odwołania. Wynika to jednoznacznie z kontekstu sprawy i odnalezionych dotąd dokumentów. Można na tej podstawie stwierdzić, że uprzednio, decyzją z [...] grudnia 1993 r., orzeczono w przedmiocie tej samej działki (nr [...]) oraz szeregu innych, jakoby przeszły one na rzecz Agencji. Wobec ówczesnego zakwestionowania tego rozstrzygnięcia przez Wnioskodawcę, wydano ponowne orzeczenie – decyzję z 1994 roku - dotyczące przyjęcia przez Agencję wyłącznie jednej, z wymienionych w poprzednim akcie działek (nr [...]).. W odpowiedzi na skargę organ administracji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując wcześniejszą argumentację. Skargę rozpoznano w trybie uproszczonym, wobec treści art. 119 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz. 780 ze zm.). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Sąd oddalił skargę, gdyż zaskarżony akt nie narusza prawa. Trafna jest argumentacja organu administracji. Z uwagi na uprzednie pełne przytoczenie, ponowne jej powtarzanie byłoby bezzasadne. Sąd przyjmuje ją za własną. Odnosząc się do zarzutów Skargi wypada jedynie wskazać, że w istocie wolą Wnioskodawcy nie było wyjaśnienie treści decyzji lecz uzupełnienie jej treści, co do istotnego elementu rozstrzygnięcia. Zainicjowanie procedowania w zakresie uzupełnienia decyzji nie byłoby możliwe, z uwagi na zakreślone Kodeksem terminy (art. 11 §. 1 i 1a). Kluczowym z punktu widzenia interesu Wnioskodawcy byłoby ustalenie, że wolą organu, orzekającego ówcześnie w sprawie, było wyeliminowanie uprzedniej decyzji w przedmiocie przekazania nieruchomości z 1993 roku, w trybie wydanie orzeczenia o zmianie uprzedniego aktu bądź decyzji reformatoryjnej, w granicach procedury, określającej kompetencje, na etapie rozpoznawania odwołania (art. 132 § 1 K.p.a.). Osiągnięcie tego skutku poprzez wyjaśnienie treści aktu byłoby możliwe jednak tylko, o ile wewnętrzna struktura decyzji, czy zawarte w niej sformułowania, mogły rodzić uzasadnione wątpliwości. Jednak z samej jej treści, w tym uzasadnienia, nie wynika, aby wolą organu było wyeliminowanie z obrotu uprzedniego orzeczenia (decyzji z 1993 roku). W tej sytuacji wykluczone było uznanie, jakoby aktem z 1994 roku uchylono także, bądź w inny sposób zmodyfikowano decyzję z 1993 roku. Wykraczałoby to poza granice wyjaśnienia treści decyzji, w rozumieniu art. 113 § 2 K.p.a. Jak wskazano, prowadziłoby to raczej do uzupełnienia bądź zmiany jej treści. W tym kontekście trafnie skonstatował organ, że nawet o ile materiał dowodowy potwierdzałby, wydanie decyzji z 1994 roku, wobec stosownego żądania Wnioskodawcy, wyjaśnienie jej treści w żądany sposób nie byłoby dopuszczalne. Chybiona jest też argumentacja skargi, gdzie wywodzi się jakoby tego rodzaju rozumieniu przepisów zamykało drogę ochrony słusznego interesu Wnioskodawcy. O ile zgromadzony już obecnie materiał dowodowy pozwala, lub - po uzupełnieniu - pozwoli w przyszłości, ocenić że decyzja z 1994 roku została wydana wobec stosownego żądania Wnioskodawcy, a orzeczenie z 1993 roku pozostaje nadal w obrocie, to ponowne orzeczenie w tym samym przedmiocie dotknięte było wadą nieważności. Ówczesne zaś Żądanie Wnioskodawcy, jeżeli faktycznie stanowiło przesłankę wydania decyzji z 1994 roku, musi zostać rozpoznane bądź jako wniesione w terminie odwołanie bądź też jako wniosek o zmianę uprzedniej decyzji. Ocena, czy zgromadzony dotąd materiał dowodowy może być wystarczający do wydania stosownych orzeczeń, w innym przedmiocie niż wyjaśnienie treści decyzji, wykracza poza granice niniejszej sprawy. Wypada jedynie odnotować, wobec wywodów skargi, że prowadzący w związku z daną sprawą inne postępowania organy będą uprawnione do ustalenia stanów faktycznych nie tylko na podstawie zachowanych dokumentów, lecz - gdy zachodzą uzasadnione podejrzenia ich nie zachowania (analogicznie - nie jest możliwe jest ich odnalezienie) - także z wykorzystaniem wszelkich środków dowodowych, w myśl art. 75 § 1 zd. 1 K.p.a. W świetle powyższych rozważań Sąd uznał, że zaskarżone postanowienie jest zgodne z prawem. Zarówno argumentacja skargi, jak i analiza akt sprawy, nie ujawniły wad tego rodzaju, które mogłyby prowadzić do jego uchylenia. Z przedstawionych względów, na podstawie art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji.