IV SA/Wa 265/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodnicząca Sędzia del. SO Aleksandra Westra po rozpoznaniu 13 lipca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku H. K. o wstrzymanie wykonania decyzji w sprawie ze skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z [...] listopada 2017 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia postanawia - odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji -

Skarżąca wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na wskazaną w sentencji decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] w przedmiocie ustalenia środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia – budowy chlewni. W skardze tej został zawarty także wniosek o wstrzymanie jej wykonania. W jego uzasadnieniu Skarżąca podniosła, że wykonanie decyzji SKO wyrządzi znaczną szkodę, ponieważ w wyniku prowadzenia przedmiotowej chlewni utrzymywać się będzie hałas oraz odór. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: W myśl zasady wyrażonej w art. 61 § 1 p.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, stosownie do treści art. 61 § 3 p.p.s.a., Sąd na wniosek strony może wydać postanowienie o wstrzymaniu w całości lub w części aktu lub czynności, będących przedmiotem zaskarżenia, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dokonując oceny wniosku skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Sąd uznał, że nie zasługuje on na uwzględnienie. W pierwszej kolejności należy bowiem zauważyć, że instytucję wstrzymania wykonania aktu lub czynności można zastosować tylko wówczas, gdy dany akt lub czynność posiada atrybut wykonalności. Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w tym akcie. Nie każdy bowiem akt administracyjny kwalifikuje się do tak rozumianego wykonania, a co za tym idzie nie każdy wymaga wykonania. W przedmiotowej sprawie żądaniem wstrzymania wykonania została objęta decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] dotycząca ustalenia środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia. Objęte wnioskiem o wstrzymanie rozstrzygnięcie nie wymaga, a wręcz nie nadaje się do wykonania. Decyzja taka nie skutkuje bowiem dla stron obowiązkiem działania, zaniechania, czy też nakazem znoszenia zachowania innych podmiotów. Organy zaś nie mają możliwości użycia środka przymusu do doprowadzenia do stanu zgodnego z treścią zaskarżonej decyzji. Ustalenie środowiskowych uwarunkowań dla określonego przedsięwzięcia lub stwierdzenie braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko nie oznacza automatycznie zgody na podjęcie jakichkolwiek robót budowlanych związanych z jego realizacją. Decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach jest jednym z dokumentów wymaganych przez ustawodawcę do ubiegania się o uzyskanie pozwolenia na budowę (art. 33 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane). Ma ona charakter przygotowawczy, a na jej podstawie inwestor nie może rozpocząć jakichkolwiek robót budowlanych. Decyzja ta nie powoduje zatem bezpośrednio niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Dopiero kolejne etapy procesu inwestycyjnego mogą prowadzić do uzyskania rozstrzygnięć, których wykonanie będzie mogło się wiązać z uzyskaniem przez strony postępowania konkretnych uprawnień lub nałożeniem na nie obowiązków. Wówczas jednak stronom przysługiwać będą odrębne środki zaskarżenia. Sama możliwość, że w przyszłości zostaną podjęte akty administracyjne, które doprowadzą do rozpoczęcia procesu inwestycyjnego, nie stanowi okoliczności uzasadniającej zastosowanie ochrony tymczasowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 października 2012 r. sygn. akt II OZ 873/12). Mając powyższe na względzie Sąd, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.