IV SA/Wa 2630/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Marzena Milewska-Karczewska (spr.), Sędziowie asesor WSA Agnieszka Wąsikowska, sędzia WSA Tomasz Wykowski, Protokolant ref. Bartłomiej Grzybowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 lipca 2020 r. sprawy ze skargi D. R. na decyzję Prezesa Instytutu Pamięci Narodowej - Komisji Ścigania Zbrodni Przeciwko Narodowi Polskiemu z dnia [...] września 2019 r. nr [...] w przedmiocie odmowy potwierdzenia statusu działacza opozycji antykomunistycznej lub osoby represjonowanej z powodów politycznych oddala skargę

Przedmiotem skargi jest decyzja z (...) września 2019r. Szefa Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych nr (...), którą organ ten utrzymał w mocy decyzje własną z (...) maja 2019r. nr (...) o odmowie potwierdzenia D. R. statusu działacza opozycji antykomunistycznej lub osoby represjonowanej z powodów politycznych. Materialnoprawną podstawę decyzji stanowił przepis art. 5 w związku z art. 2 ust. 1 oraz art. 3 ustawy z dnia 20 marca 2015r. o działaczach opozycji antykomunistycznej oraz osobach represjonowanych z powodów politycznych (jt. Dz.U. z 2018r. poz. 690 – dalej: ustawa o działaczach antykomunistycznych). Zaskarżone rozstrzygniecie wydane zostało w następującym stanie faktycznym i prawnym: Decyzją z (...) maja 2019r. (nr wskazany na wstępie) Szef Urzędu do Spraw Kombatantów Osób Represjonowanych (dalej: Szef Urzędu), po rozpatrzeniu wniosku D. R., odmówił ww. potwierdzenia statusu działacza opozycji antykomunistycznej lub osoby represjonowanej z powodów politycznych. Zdaniem organu analiza całokształtu zebranego w sprawie materiału dowodowego nie daję podstaw do uznania, że wnioskodawca spełnia przesłanki z art. 2 i art. 3 ustawy o działaczach antykomunistycznych. Na skutek wniesienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy przez D. R. Szef Urzędu ponownie rozpoznając sprawę decyzją z (...) września 2019r. (nr wskazany na wstępie) utrzymał decyzję własną z (...) maja 2019r. w mocy, uznając że wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. W uzasadnieniu organ przywołał obowiązujące w sprawie przepisy ustawy o działaczach opozycji antykomunistycznej oraz wskazał, że Szef Urzędu w niniejszej sprawie przeprowadził szczegółowe postępowanie wyjaśniającego. W wyniku tego postępowania ustalono, że Pan D. R. w latach 1980-1981 należał do (...). Przez pewien czas zajmował nawet stanowisko przewodniczącego struktur związku w Hotelu (...) (znajduje to potwierdzenie w zeznaniach J. Z. oraz w pisemnych wyjaśnieniach D. P.). Organ zauważył jednak, że zgodnie z art. 2 ust. 2 ustawy o działaczach antykomunistycznych, prowadzona w okresie od 31 sierpnia 1981 r. do 12 grudnia 1981 r. działalność w ramach niezależnych związków zawodowych nie jest jednak zaliczana do okresów działalności opozycyjnej. Na podstawie zebranych dowodów organ za wiarygodne uznał wyjaśnienia strony, w zakresie w jakim wskazała ona, że w okresie stanu wojennego brała udział w spotkaniach, które odbywały się w kościołach na terenie P. i w okolicach, w mszach za ojczyznę oraz w manifestacjach. W ocenie Szefa Urzędu tego rodzaju aktywność, jeżeli nie była połączona z podejmowaniem konkretnych działań, jak zorganizowany udział w redakcji, druku, kolportażu ulotek, prasy i wydawnictw drugiego obiegu, organizowanie strajków, manifestacji lub pomocy dla osób represjonowanych, nie może stanowić samodzielnej podstawy potwierdzenia wnioskowanego statusu. Spotkania tego rodzaju, w tym msze za ojczyznę, a także manifestacje uliczne, były wydarzeniami masowymi, w których brały udział osoby negatywnie nastawione do panującego ustroju. Za działalność opozycyjną nie może być uznany również sam negatywny stosunek do ustroju komunistycznego. Z kolei za niewiarygodne Szef Urzędu uznał wyjaśnienia zainteresowanego w zakresie w jakim wskazywał on, że uczestniczył w organizowaniu manifestacji, pomocy dla osób represjonowanych, czy kolportażu nielegalnych ulotek. Organ wskazał w tym zakresie, że D. P. w swoich pisemnych wyjaśnieniach stwierdziła, że nie współpracowała z D. R. Zainteresowany wskazywał natomiast, że wspólnie z nią organizował pomoc dla osób internowanych. Również wyśnienia K. L. nie wskazują, aby świadek znał jakiekolwiek szczegóły działalności wnioskodawcy. Zeznania świadka J. Z. w zakresie działalności zainteresowanego zawierają zaś wiele nieścisłości. Potwierdzenie w zebranym materiale dowodowym znajdują jedynie wyjaśniania świadka co do udziału strony w spotkaniach w kościołach i w manifestacjach. Zgromadzony materiał, zdaniem organu odwoławczego, nie potwierdza zatem by strona brała regularny udział w organizowaniu marszów o antyrządowym charakterze. Wnioskodawca miał ponadto współpracować z nieżyjącym już opozycjonistą J. C. Organ zapoznał się z biogramem J. C. zawartym w Encyklopedii Solidarności i ustalił, że żadne z podejmowanych przez niego przedsięwzięć nie pokrywa się z działaniami podnoszonymi w toku postępowania przez D. R. Trudno wobec tego uznać, że ich znajomość wykraczała poza wspólny udział w spotkaniach w kościołach. Organ zaznaczył również, że także Służba Bezpieczeństwa, która w związku z postawą zainteresowanego podejrzewała go o prowadzenie nielegalnej działalności, nie stwierdziła jej prowadzenia przez stronę. W zakresie podnoszonej przez D. R. okoliczności, że w związku z udziałem w strajku w 1976 r. został zmuszony do odejścia z pracy, a w 1982 r. został zwolniony z Hotelu (...), potem zmieniono mu urzędowo nazwisko z "G." na "R.", został pobity przez nieznanych sprawców, zmuszony do emigracji i pozbawiony swojego mieszkania, organ odwoławczy wskazał, że strona nie przedstawiła żadnych dowodów, które potwierdzałyby, że przedstawione przez nią okoliczności były represjami za działalność opozycyjną lub za udział w wystąpieniu wolnościowym. Z przedstawionego wyroku Okręgowego Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z dnia (...) listopada 1982 r. nie wynika bowiem by zwolnienie z pracy było skutkiem zaangażowania opozycyjnego. Również dokumenty pozyskanie z byłych zakładów pracy nie wskazują na spełnienie przesłanki zawartej w art. 3 ust. 3 lit. d ustawy o działaczach antykomunistycznych. Natomiast co do pozostałych okoliczności na które wskazywał wnioskodawca, organ uznał, że nie mieszczą się one w katalogu represji określonych w ww. ustawie. Reasumując organ po zweryfikowaniu opisanych przez wnioskodawcę zdarzeń oraz po przeanalizowaniu materiału dowodowego uznał, że brak jest podstaw do potwierdzenia stronie statusu działacza opozycji antykomunistycznej lub osoby represjonowanej z powodów politycznych. Z powyższym rozstrzygnięciem nie zgodził się skarżący, który wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zaskarżając decyzję Szefa Urzędu z (...) września 2019r. w całości. W uzasadnieniu skarżący wskazał, że przedłożył dokumenty potwierdzające, iż był represjonowany/prześladowany przez różne służby, sądy i prokuratury m. in. w 1986r. zmieniono mu nazwisko bez jego woli i wiedzy; w 1996 po powrocie do kraju został wymeldowany z własnego mieszkania "donikąd" na wniosek prokuratora mimo, iż jest inwalidą I grupy a mieszkanie było przezeń ubezpieczone i opłacane; został zwolniony w pierwszych miesiącach stanu wojennego z pracy; został zmuszony w 1988r. do emigracji po powrocie z której okazało się że jego mieszkanie zostało "obrabowane z drogocennych przedmiotów". Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego orzeczenia i uznanie go za osobę represjonowaną i pokrzywdzoną przez poprzedni system. Wniósł również wniosek o powołanie i przesłuchanie wskazanych w treści skargi świadków. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zaprezentowane w zaskarżonym orzeczeniu. W dniu 29 listopada 2019r. do Sądu wpłynęło dodatkowe stanowisko skarżącego, w którym ustosunkował się do treści odpowiedzi na skargę złożonej przez organ. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Sąd dokonując kontroli zaskarżonej decyzji Szefa Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych z (...) września 2019r. (nr wskazany na wstępie) i utrzymanej nią w mocy decyzji tegoż organu z (...) maja 2019r. (nr wskazany na wstępie) – w oparciu o obowiązujące w sprawie przepisy prawa i w granicach sprawy – nie dopatrzył się w działaniu organu ani naruszenia norm prawa materialnego, ani też naruszenia przepisów postępowania w stopniu mającym lub mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. W ocenie Sądu organ administracji w sposób wyczerpujący i rzetelny zebrał materiał dowodowy, a następnie dokonały prawidłowej jego oceny pod względem zastosowania norm prawa materialnego i przepisów postępowania. Wbrew zarzutom skargi, organ administracji prawidłowo orzekły, że brak jest podstaw do potwierdzenia skarżącemu statusu działacza opozycji antykomunistycznej lub osoby represjonowanej z powodów politycznych. Materialnoprawną podstawą kontrolowanych decyzji są przepisy ustawy z dnia 20 marca 2015 r. o działaczach opozycji antykomunistycznej oraz osobach represjonowanych z powodów politycznych (tj. Dz. U. z 2018 r. poz. 690 – dalej: ustawa o działaczach antykomunistycznych). W świetle przepisów tej ustawy potwierdzenie statusu działacza opozycji antykomunistycznej lub osoby represjonowanej z powodów politycznych, w drodze decyzji administracyjnej Szefa Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych jest warunkowane spełnieniem przesłanek pozytywnych z art. 2 lub art. 3 ww. ustawy oraz brakiem przesłanki negatywnej z art. 4. Zgodnie z art. 2 ust. 1 ustawy o działaczach antykomunistycznych działaczem opozycji antykomunistycznej jest osoba, która w okresie od dnia 1 stycznia 1956 r. do dnia 4 czerwca 1989 r., łącznie przez co najmniej 12 miesięcy prowadziła, w ramach struktur zorganizowanych lub we współpracy z nimi, zagrożoną odpowiedzialnością karną, działalność na rzecz odzyskania przez Polskę niepodległości i suwerenności lub respektowania politycznych praw człowieka w Polsce. Do okresu 12 miesięcy, o którym mowa w ust. 1, nie wlicza się jednak okresów działalności w ramach niezależnego ruchu związkowego lub niezależnego ruchu studenckiego, prowadzonej w okresie od dnia 31 sierpnia 1980 r. do dnia 12 grudnia 1981 r. (art. 2 ust. 2 ustawy). W niniejszej sprawie skarżący wskazuje, że jego zdaniem spełnia on wymogi do potwierdzenia statusu osoby represjonowanej z powodów politycznych. Zgodnie z art. 3 cytowanej ustawy status osoby represjonowanej z powodów politycznych może nabyć osoba, która spełnia co najmniej jedną przesłankę z ustawowego katalogu. Osobą represjonowaną z przyczyn politycznych jest więc osoba, która w okresie od dnia 1 stycznia 1956 r. do dnia 31 lipca 1990 r.: 1) przebywała w: a) więzieniu lub innym miejscu odosobnienia na terytorium Polski na mocy wyroku wydanego w latach 1956-1989 albo bez wyroku jednorazowo przez okres dłuższy niż 48 godzin lub wielokrotnie przez łączny okres dłuższy niż 30 dni, za działalność na rzecz odzyskania przez Polskę niepodległości i suwerenności lub respektowania politycznych praw człowieka w Polsce, b) ośrodku odosobnienia na podstawie art. 42 dekretu z dnia 12 grudnia 1981 r. o stanie wojennym za działalność na rzecz odzyskania przez Polskę niepodległości i suwerenności lub respektowania politycznych praw człowieka w Polsce; 2) przez okres powyżej 30 dni pełniła zasadniczą służbę wojskową lub czynną służbę wojskową w ramach ćwiczeń wojskowych, do której odbycia została powołana z przyczyn politycznych za działalność na rzecz odzyskania przez Polskę niepodległości i suwerenności lub respektowania politycznych praw człowieka w Polsce; 3) brała udział w wystąpieniu wolnościowym na rzecz odzyskania przez Polskę niepodległości i suwerenności lub respektowania politycznych praw człowieka w Polsce i w związku z tym: a) na skutek działania, w tym niejawnego, wojska, milicji lub organów bezpieczeństwa państwa, o których mowa w art. 5 ustawy z dnia 18 grudnia 1998 r. o Instytucie Pamięci Narodowej - Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu, poniosła śmierć, doznała uszkodzenia ciała lub rozstroju zdrowia na okres dłuższy niż 7 dni, b) była inwigilowana przez organy bezpieczeństwa państwa i podjęto wobec niej bezprawne działanie polegające na popełnieniu na jej szkodę przestępstwa lub wykroczenia, c) była pozbawiona możliwości wykonywania swojego zawodu, d) została z nią rozwiązana umowa o pracę, e) została relegowana z uczelni wyższej lub innej szkoły, f) była objęta zakazem publikacji przez Główny Urząd Kontroli Prasy, Publikacji i Widowisk, wojewódzki lub miejski urząd kontroli prasy, publikacji i widowisk albo Główny Urząd Kontroli Publikacji i Widowisk lub okręgowy urząd kontroli publikacji i widowisk przez okres dłuższy niż jeden rok; 4) była poszukiwana listem gończym, oskarżona lub skazana za popełnienie przestępstwa lub wielokrotnie skazywana za popełnienie wykroczenia, za działalność na rzecz odzyskania przez Polskę niepodległości i suwerenności lub respektowania politycznych praw człowieka w Polsce. Nabycie statusu działacza opozycji antykomunistycznej lub osoby represjonowanej z powodów politycznych jest ponadto uzależnione od wykazania, że nie zachodzą okoliczności, o których mowa w art. 4 ustawy. Konieczne jest więc wykazanie, że: osoba ubiegająca się o powyższy status nie była pracownikiem, funkcjonariuszem lub żołnierzem organów bezpieczeństwa państwa, chyba że przedłoży dowody, że przed dniem 31 lipca 1990 r., bez wiedzy przełożonych, czynnie wspierała osoby lub organizacje działające na rzecz odzyskania przez Polskę niepodległości i suwerenności lub respektowania politycznych praw człowieka w Polsce i co do tej osoby w archiwum Instytutu Pamięci Narodowej - Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu nie zachowały się dokumenty wytworzone przez nią lub przy jej udziale, w ramach czynności wykonywanych przez nią w charakterze tajnego informatora lub pomocnika przy operacyjnym zdobywaniu informacji przez organy bezpieczeństwa państwa. W niniejszej sprawie nie ulega wątpliwości, w świetle decyzji Prezesa Instytutu Pamięci Narodowej z dnia (...) stycznia 2018r. nr (...), że w przypadku skarżącego nie zachodzą okoliczności o których mowa w art. 4 ustawy, nie budziło to też wątpliwości organu orzekającego w sprawie. Istota sporu w rozpoznawanej sprawie sprowadza się do tego, czy istnieją dowody, które pozwoliłyby organowi na potwierdzenie, że skarżący był osobą represjonowaną – jak twierdzi, czy też takich dowodów brak, co nie pozwala organowi na potwierdzenie, że skarżący był osobą represjonowaną ze względów politycznych – jak twierdzi organ. Zauważenia zatem wymaga, że katalog przesłanek pozwalających na potwierdzenie statusu osoby represjonowanej stanowi katalog zamknięty. Wymienione w cytowanym wyżej art. 3 ustawy przesłanki jednoznacznie wskazują, że pomiędzy pierwszym i drugim elementem tego przepisu musi zachodzić związek przyczynowo skutkowy np. śmierć lub doznanie uszkodzenia ciała lub rozstrój zdrowia, czy też rozwiązanie umowy o pracę (lub inne działanie represyjne mieszczące się w katalogu zawartym w art. 3 pkt 3 ustawy) musi być skutkiem tego, że osoba ta brała udział w wystąpieniu wolnościowym lub prowadziła działalności na rzecz odzyskania przez Polskę niepodległości i suwerenności lub respektowania politycznych praw człowieka w Polsce. Nie wystarcza przy tym sam związek lecz koniecznym jest związek pomiędzy udziałem danej osoby w wystąpieniu wolnościowym a jej np. zwolnieniem z pracy tj. że udział tej osoby w wystąpieniu spowodował jej zwolnienie z pracy lub np. doznanie uszkodzenia ciała czy rozstrój zdrowia na okres powyżej 7 dni. W ocenie Sądu, jak słusznie przyjęły organy, w odniesieniu do skarżącego nie zostały spełnione łącznie te warunki. Przedłożone przez skarżącego dokumenty w tym m. in. oświadczenia świadków i wyjaśnienia a także kwerenda archiwalna wykonana przez IPN i zgromadzone w trakcie postępowania dokumenty nie wskazują bowiem i nie wykazują by istniał związek przyczynowo skutkowy pomiędzy: stanem zdrowia skarżącego, pozbawieniem możliwości wykonywania zawodu, utratą pracy czy też dokonywaną przez organy bezpieczeństwa państwa inwigilacją i podjętym wobec niego bezprawnym działaniem polegającym na popełnieniu na jego szkodę przestępstwa lub wykroczenia a udziałem skarżącego w wystąpieniach wolnościowych na rzecz odzyskania przez Polskę niepodległości i suwerenności lub respektowania politycznych praw człowieka w Polsce. Należy bowiem zauważyć, że żaden z przedłożonych dokumentów nie wykazuje, by wskazywany przez skarżącego udziału w wystąpieniach wolnościowych lub prowadzenie działalności na rzecz odzyskania przez Polskę niepodległości i suwerenności lub respektowania politycznych praw człowieka w Polsce : - spowodowało u skarżącego uszkodzenie ciała lub rozstrój zdrowia na okres dłuższy niż 7 dni (do akt nie zostały w tym zakresie przedłożone żadne dokumenty); - spowodowało inwigilację przez organy bezpieczeństwa państwa i podjęcie wobec skarżącego bezprawnych działań polegających na popełnieniu na jej szkodę przestępstwa lub wykroczenia. Ze zgromadzonego materiału wynika, iż skarżący był osoba inwigilowaną przez służbę bezpieczeństwa jednak nic nie wskazuje, iż zostały podjęto wobec niego bezprawne działania (karta 258 akt administracyjnych, karta 206). Wręcz odwrotnie ówczesne organy bezpieczeństwa uznały, że nie prowadzi on wrogiej działalności co spowodowało zdjęcie z ewidencji (...) listopada 1987r. (karta 206, 51, 49, 45, ) - spowodowało pozbawienie skarżącego możliwości wykonywania swojego zawodu. Zgromadzony materiał, poza oświadczeniami skarżącego, nie zawiera w tym zakresie żadnych dokumentów, które potwierdziłyby, że skarżący został pozbawiony możliwości wykonywania zawodu. - spowodowało rozwiązanie z nim umowy o prace w roku 1976 i 1982. Niewątpliwie w aktach sprawy znajdują się dokumenty świadczące, że nastąpiło w 1976r. i 1982r. rozwiązanie stosunku pracy ze skarżącym. Jednakże w roku 1976 rozwiązanie nastąpiło na wniosek skarżącego (karta 372-370 akt administracyjnych)i nic nie wskazuje by był do powyższego przymuszony a w roku 1982r powodem rozwiązania były ujawnione nieprawidłowości (rozbieżności w rachunkach kelnerskich). Jednakże co należy zauważyć skarżący wyrokiem Sądu Okręgowego, Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w (...) z (...) listopada 1982r. Nr (...) (karta 115-112) został przywrócony do pracy na poprzednich warunkach pracy i płacy. Podkreślić również należy, że zgromadzony materiał dowodowy nie wykazuje by zwolnienie z pracy w roku 1982 było związane z braniem udziału przez skarżącego w wystąpieniach wolnościowych na rzecz odzyskania przez Polskę niepodległości i suwerenności lub respektowania politycznych praw człowieka w Polsce. Sąd zauważa również, że w aktach sprawy znajdują się zeznania i oświadczenia samego skarżącego (karta 184-182) oraz świadków (D. P., J.Z., K. L. – karta 179-177, 187-186, 62, 75, oraz 214-215). Jednakże rację ma organ uznając, iż potwierdzają one w sposób niewątpliwy jedynie, że w okresie stanu wojennego skarżący brała udział w spotkaniach, które odbywały się w kościołach na terenie (...) i w okolicach, w mszach za ojczyznę oraz w manifestacjach, co ujawniało jego negatywne nastawienie do panującego ustroju. Powyższe jednak nie może stanowić samodzielnej podstawy potwierdzenia wnioskowanego statusu. Spotkania tego rodzaju jak wskazane powyżej, były bowiem wydarzeniami masowymi, w których brały udział liczne rzesze osób negatywnie nastawionych do panującego wówczas ustroju. Rację ma przy tym organ wskazując, że za działalność opozycyjną nie może być uznany również sam negatywny stosunek do ustroju komunistycznego. Przedstawione dotychczas rozważania prowadzą do wniosku, że organ administracji wydając zaskarżoną decyzję nie naruszył przepisów prawa materialnego. W świetle zaprezentowanej powyżej podstawy materialnoprawnej decyzji, stanowiącej przedmiot kontroli w rozpoznawanej sprawie, organ prawidłowo orzekł o utrzymaniu w mocy decyzji odmawiającej skarżącemu potwierdzenia statusu działacza opozycji antykomunistycznej lub osoby represjonowanej, a to ze względu na niespełnienie którejkolwiek z przesłanek, z którymi przepisy powołanej powyżej ustawy łączą potwierdzenie tego statusu. Sąd nie dopatrzył się również, by w niniejszej sprawie organ naruszył przepisy postępowania. Organ orzekający w niniejszej sprawie dołożył wszelkich starań w celu zebrania wyczerpującego materiału dowodowego dopuszczając zarówno obszerne wyjaśnienia samego skarżącego i przedkładane przezeń dokumenty, jak również oświadczenia świadków i zebrane przez organ dodatkowe dokumenty. Organ przeanalizował również wnikliwie sprawę w oparciu o przepisy ustawy o działaczach opozycji antykomunistycznej oraz osobach represjonowanych z powodów politycznych. Tym samym organ uczynił zadość wymogom wynikającym z art. 7, art. 75, art. 77 § 1 oraz 80 k.p.a., opierając swoją ocenę na przekonujących podstawach i przedstawiając argumentację w tym zakresie. Sąd nie dopatrzył się zatem naruszenia przepisów postępowania, jak również innych przepisów prawa. Na zakończenie, mając na względzie złożony przez skarżącego w skardze wniosek o przesłuchanie w jego sprawie wskazanych w skardze świadków, Sąd wyjaśnia iż w postępowaniu sądowoadministracyjnym dopuszczenie i przeprowadzenie dodatkowych dowodów w sprawie możliwe jest tylko wyjątkowo i to tylko dowodów z dokumentów. W świetle bowiem art. 106 § 3 p.p.s.a., Sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Tum samym nie jest potliwe prowadzenie przez Sąd dowodu z przesłuchania świadków. Należy zwrócić uwagę, iż postępowanie dowodowe przed sądem administracyjnym i w konsekwencji dokonywanie przez ten sąd ustaleń faktycznych jest dopuszczalne w zakresie uzasadnionym celami postępowania administracyjnego i powinno umożliwiać sądowi dokonywanie ustaleń, które będą stanowiły podstawę oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji. Oznacza to, że sąd w istocie nie może dokonywać ustaleń, które mogłyby służyć merytorycznemu rozstrzygnięciu sprawy załatwionej zaskarżoną decyzją. Jeżeli zachodzi potrzeba dokonania ustaleń, które mają służyć merytorycznemu rozstrzygnięciu, sąd powinien uchylić zaskarżoną decyzję i wskazać organowi zakres postępowania dowodowego, które organ ten powinien uzupełnić (tak również: B. Dauter /w:/ B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Zakamycze, 2005, s. 257 i powołany tam wyrok NSA z dnia 7 lutego 2001 r., sygn. akt V SA 671/00). W tym stanie rzeczy, wobec stwierdzenia, że zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja skarżonego organu nie naruszyły prawa w stopniu uzasadniającym ingerencję w ich moc obowiązującą, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł o oddaleniu skargi.