IV SA/Wa 2625/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Monika Barszcz Sędziowie Sędzia WSA Aneta Dąbrowska (spr.) Sędzia WSA Joanna Borkowska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 15 kwietnia 2021 roku sprawy ze skargi M. S. na decyzję Dyrektora Generalnego Lasów Państwowych z dnia [...] września 2020 roku nr [...] w przedmiocie odmowy wyrażenia zgody na wyłączenie z produkcji leśnej gruntów leśnych I. uchyla zaskarżoną decyzję i utrzymaną nią w mocy decyzję Dyrektora Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych w [...] z dnia [...] marca 2020 roku nr [...]; II. zasądza od Dyrektora Generalnego Lasów Państwowych na rzecz skarżącego M. S. kwotę 697 zł (sześćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

M. S. (dalej: "skarżący") wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję z [...] września 2020 r., którą Dyrektor Generalny Lasów Państwowych (dalej: "DGLP", "organ II instancji", "organ odwoławczy") utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych w [...] (dalej: "DRDLP", "organ I instancji") z [...] marca 2020 r. o odmowie wyrażenia zgody na wyłączenie z produkcji leśnej 0,0133 ha gruntów leśnych, wchodzących w skład działki ewidencyjnej nr [...] z obrębu [...], położonej w [...] z przeznaczeniem pod budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego dwulokalowego wraz z infrastrukturą techniczną. Stan sprawy przedstawia się w sposób następujący: Wojewoda [...] 28 maja 1993 r. wyraził zgodę na przeznaczenie w planie zagospodarowania przestrzennego m. [...] 76,0622 ha gruntów leśnych, niestanowiących własności Skarbu Państwa, na cele budownictwa mieszkaniowego, jednorodzinnego 73,0818 ha, pod komunikację 2,9804 ha, wyłączonych z kategorii lasów ochronnych pod warunkami uwzględnienia w tekście planu zakazu podziału działek leśnych o powierzchni poniżej 3000 m2, dopuszczenia podziału gruntów leśnych na działki o powierzchni nie mniejszej niż 1500 m2 i wyłączenia gruntów leśnych z produkcji pod budynki mieszalne, jednorodzinne w wymiarze do 25% powierzchni ogólnej poszczególnych działek. Zezwoleniem została objęta działka nr ew. [...], z której została wydzielona działka o nr ew. [...]. Rada Miejska w [...] [...] października 2001 r. podjęła uchwałę nr [...] w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta [...] (Dz. U. Woj. [...]. 2001, Nr [...], poz. [...]). Zgodnie z § 36 pkt 17 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta [...] dla terenów wydzieleń wewnętrznych w obrębie jednostek MN, na którym położona jest działka o nr ew. [...], ustala się na działkach leśnych, które uzyskały zgodę władz leśnych na zmianę przeznaczenia terenów leśnych na cele budownictwa mieszkaniowego - oznaczonych na rysunku planu graficznie oraz symbolem MNL – obowiązuje: zakaz podziału działek na działki o powierzchni mniejszej niż 1500m2, zakaz realizacji więcej niż jednego budynku mieszkalnego na działce, wyłączenie gruntów leśnych z produkcji (trwałego wylesienia) do 20% powierzchni leśnej na działce i nie więcej niż 200m2 na działkach do 1000m2 i 300m2 na działkach większych niż 1000m2 z obowiązkiem zachowania drzewostanu leśnego na pozostałej powierzchni oraz powierzchni biologicznie czynnej. Postanowieniem z [...] czerwca 2018 r. Sąd Rejonowy w [...] zniósł współwłasność nieruchomości położonej w [...] przy ul. [...], oznaczonej jako działka ewidencyjna nr [...]. W wyniku powyższego wydzielono 5 odrębnych działek o nr: [...] i [...] (przyznano na wyłączną własność M. S.), [...] i [...] (przyznano na własność na zasadach wspólności małżeńskiej K. D. i B. D.), [...] (działka pozostała we współwłasności wyżej wymienionych). Zatem Sąd Rejonowy w [...] przyznał M. S. nieruchomości gruntowe o nr ewidencyjnych: [...] (0,0763 ha) oraz [...] (0,0792 ha). Działka gruntu o nr ew. [...], obręb [...], położona w [...] stanowi własność M. S. Działka ta stanowi las, grunt zadrzewiony i zakrzewiony na użytkach rolnych o powierzchni 0,0763 ha. W dniu 19 listopada 2019 r. do Dyrektora Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych w [...] wpłynął wniosek M. S. o wydanie decyzji zezwalającej na wyłączenie z produkcji leśnej 0,0133 ha gruntów leśnych, wchodzących w skład działki o nr ew. [...] z obrębu [...] w [...], z przeznaczeniem pod budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego dwulokalowego z infrastrukturą techniczną. Po przeprowadzonym postępowaniu, decyzją z [...] marca 2020 r. Dyrektor Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych w [...] odmówił wyrażenia zgody na wyłączenie z produkcji leśnej 0,0133 ha gruntów leśnych, wchodzących w skład działki ew. [...] z obrębu [...] w [...] pod planowaną inwestycję. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wskazał, że planowana inwestycja nie jest zgodna z zapisami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Miasta [...] zatwierdzonego uchwałą nr [...] Rady Miejskiej w [...] z dnia [...] października 2001 r. które jednoznacznie ograniczają możliwość podziału działek o pow. mniejszej niż 1500 m2, jak również określają szczegółowe normatywy możliwość jej zainwestowania, gdyż na działkach leśnych, które uzyskały zgody władz leśnych na zmianę przeznaczenia terenów leśnych na cele budownictwa mieszkaniowego obowiązuje: 1) zakaz podziału działek na działki o pow. mniejszej niż 1500 m2, 2) zakaz realizacji więcej niż jednego budynku mieszkalnego, 3) wyłączenie gruntów leśnych z produkcji (trwałego wylesienia) do 20% powierzchni leśnej na działce i nie więcej niż 300 m2 na działkach do 1000 m2 i 300 m2 na działkach większych niż 1000 m2 z obowiązkiem zachowania drzewostanu leśnego na pozostałej powierzchni oraz powierzchni biologicznie czynnej. M. S. wniósł odwołanie od decyzji Dyrektora Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych w [...] z [...] marca 2020 r. Po rozpatrzeniu odwołania Dyrektor Generalny Lasów Państwowych decyzją z [...] września 2020 r. utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych w [...] z [...] marca 2020 r. Organ odwoławczy stwierdził, że ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Miasta [...], określające w sposób szczegółowy i jednoznaczny zakazy oraz warunki jakie muszą być spełnione dla zagospodarowania terenów leśnych i wykluczają możliwość zainwestowania na nowoutworzonej działce [...] z obrębu [...] w [...] o pow. 0,0763 ha, która została wydzielona nie spełniając określonego miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego minimalnego normatywu powierzchniowego. Do podziału działki nr [...] postanowieniem Sądu Rejonowego w [...] z [...] czerwca 2018 r. doszło po uchwaleniu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta [...] i niezgodnie z jego ustaleniami, tak więc nie można przyjąć, że w wyniku zniesienia współwłasności M. S. nabył prawo do działek budowlanych o takich samych warunkach zainwestowania jakie były określone dla działek sprzed podziału, których powierzchnia była zgodna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. M. S. wniósł skargę na decyzję Dyrektora Generalnego Lasów Państwowych z [...] września 2020 r. zarzucając zaskarżonemu rozstrzygnięciu: – naruszenie przepisu art. 11 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych, poprzez jego niezastosowanie i nierozpoznanie przesłanek faktycznych i prawnych do wyłączenie z produkcji leśnej 0,0133 ha, wchodzących w skład działki [...] obrębu [...] w [...] z przeznaczeniem pod budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego dwulokalowego z infrastrukturą techniczną, – naruszenie przepisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Miasta [...] zatwierdzonego uchwalą nr [...] Rady Miejskiej w [...] z dnia [...] października 2001 r. poprzez uznanie, iż ww. plan nie daje podstaw do wyrażenia zgody na wyłączenie z produkcji leśnej zgodnie z żądaniem skarżącego, podczas gdy z treści powołanej uchwały wynika wprost możliwość wyłączenia z produkcji leśnej 200 metrów kwadratowych działek na działkach do 1000 m2, co oznacza iż wniosek skarżącego jest zgodny z zapisami planu miejscowego, – naruszenie przepisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Miasta [...] zatwierdzonego uchwałą nr [...] Rady Miejskiej w [...] z dnia [...] października 2001 r. poprzez uznanie, iż zakaz podziału działek leśnych o pow. mniejszej niż 1500 m2 determinuje zasadność odmowy wyłączenia gruntów leśnych z produkcji do 20% powierzchni leśnej na działce i nie więcej niż 200 m2 na działkach do 1000 m2, podczas gdy takowe powiązanie ww. przepisów planu miejscowego w żaden sposób z tych przepisów nie wynika i jest bezpodstawne, – naruszenie przepisów postępowania, które to naruszenie miało istotny wpływ na rozstrzygnięcie, tj. art. 104 § 1 k.p.a. w związku z 107 § 1 k.p.a. w konsekwencji prowadzące do nierozpoznania istoty sprawy, poprzez niezawarcie w treści zaskarżonej decyzji uzasadnienia prawnego i faktycznego tyczącego się zastosowania art. 11 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych i oparcie się wyłącznie w zaskarżonej decyzji na analizie zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Miasta [...] oraz fakcie, iż działka skarżącego ma mniejszą powierzchnię aniżeli sposób podziału przewidziany w planie miejscowym, która to okoliczność nie ma żadnego związku z zastosowaniem przepisów ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych, – naruszenie art. 6 k.p.a. mające wpływ na treść zaskarżonej decyzji poprzez wyjście poza ustawowe kompetencje wynikające z przepisów prawa i uznanie, iż w postępowaniu o wyrażenie zgody na wyłączenie z produkcji leśnej na podstawie zapisów ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych organ administracji ma kompetencję do wiążącego ustalanie konsekwencji prawnych dokonania sądowego podziału nieruchomości na działki mniejszej powierzchni aniżeli normatywy wynikające z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, ustalania statusu inwestycyjnego nowopowstałych działek i możliwości ich zabudowy, skuteczności podziału w aspekcie obowiązywania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, podczas gdy w rzeczywistości organ związany jest skutkami orzeczenia Sądu, który dokonał podziału działek i winien wyłącznie ustalić czy istnieją lub też nie istnieją przesłanki do wyrażenia zgody na wyłączenie części działki z produkcji leśnej, – naruszenie art. 15 k.p.a. mające wpływ na treść zaskarżonej decyzji poprzez niedokonanie ponownego rozpoznania sprawy przez organ II instancji i argumentacji podniesionej w odwołaniu i powieleniu rozstrzygnięcia organu I instancji bez wskazania przesłanek faktycznych i prawnych wydanej decyzji, – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę zaskarżonej decyzji polegający na bezpodstawnym uznaniu, iż ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Miasta [...] wykluczają możliwość zainwestowania na nowoutworzonej działce [...] z obrębu [...] w [...] o pow. 0,0763 ha, która została wydzielona nie spełniając określonego miejscowym planem minimalnego normatywu powierzchniowego, podczas gdy w żaden sposób ten fakt z miejscowego planu i okoliczności sprawy nie wynika, – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę zaskarżonej decyzji polegający na bezpodstawnym uznaniu, iż nie można przyjąć, że w wyniku zniesienia współwłasności skarżący nabył prawo do działek budowlanych o takich samych warunkach zainwestowania jakie były określone dla działek sprzed podziału, których powierzchnia była zgodna z jego ustaleniami, podczas gdy ten fakt nie wynika z miejscowego planu, przepisów prawa oraz okoliczności sprawy, – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę zaskarżonej decyzji polegający na bezpodstawnym uznaniu, iż działki które zostały wydzielone niezgodnie z określonym parametrem powierzchniowym w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego dla nowotworzonych działek, nie mogą stanowić działek budowlanych, podczas gdy ten fakt nie wynika z miejscowego planu, przepisów prawa oraz okoliczności sprawy, a nadto okoliczność ta nie powinna być przedmiotem rozpoznania ani przez organ I ani II instancji, – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę zaskarżonej decyzji polegający na bezpodstawnym wskazaniu, iż nie można uznać, że podział działek dokonany niezgodnie ze wskazanym normatywem powierzchniowym określonym w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego spowoduje powstanie kolejnych działek, o takich samych parametrach, podczas gdy ustalenie to nie wynika z miejscowego planu, przepisów prawa oraz okoliczności sprawy, a nadto okoliczność ta nie powinna być przedmiotem rozpoznania ani przez organ I ani II instancji. Skarżący wniósł o uchylenie decyzji Dyrektora Generalnego Lasów Państwowych w Warszawie z [...] września 2020 r. w całości oraz zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania według norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa procesowego. W motywach skargi przytoczono argumentację mającą uzasadniać postawione zarzuty. Dyrektor Generalny Lasów Państwowych - w odpowiedzi na skargę - wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Kontrola legalności zaskarżonej w niniejszej sprawie decyzji Dyrektora Generalnego Lasów Państwowych z [...] września 2020 r., polegająca na badaniu zgodności z prawem postępowania prowadzonego przez organ administracji oraz wydanego w jego wyniku rozstrzygnięcia, doprowadziła Sąd do wniosku, że wydano ją z naruszeniem przepisów postępowania administracyjnego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy. Stosownie zaś do art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2019, poz. 2325 ze zm.) zwanej dalej p.p.s.a., Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla je w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (pkt a), naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (pkt b) bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (pkt c). Zgodnie z art. 135 p.p.s.a. sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Kontrolowana decyzja Generalnego Dyrektora Lasów Państwowych z [...] września 2020 r. oraz utrzymana nią w mocy decyzja Dyrektora Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych w Warszawie z [...] marca 2020 r. wydane zostały na podstawie przepisów ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz. U. 2017 r., poz. 1161 ze zm.) – dalej u.o.g.l. Wyłączenie z produkcji gruntów leśnych, przeznaczonych na cele nieleśne – może nastąpić po wydaniu decyzji zezwalającej na takie wyłączenie (art. 11 ust. 1 u.o.g.l.). Zgodnie z art. 4 ust. 11 u.o.g.l. pod terminem wyłączenie gruntów z produkcji – rozumie się m. in. rozpoczęcie innego niż leśne użytkowanie gruntów. Przepis art. 7 ust. 1 u.o.g.l. stanowi, że przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne, wymagającego zgody, o której mowa w ust. 2, dokonuje się w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, sporządzonym w trybie określonym w przepisach o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Zgodnie z art. 7 ust. 2 pkt 5 u.o.g.l. przeznaczenie na cele nierolnicze i nieleśne pozostałych gruntów leśnych wymaga uzyskania zgody marszałka województwa wyrażanej po uzyskaniu opinii izby rolniczej. A zatem aby ubiegać się o wyłączenie gruntu z produkcji rolnej lub leśnej najpierw grunt ten winien być w miejscowym planie przeznaczony na inny cel niż produkcja rolna lub leśna i winien on uzyskać stosowną zgodę na taką zmianę przeznaczenia. Dodać przy tym należy, że zgodnie z art. 4 pkt 6 u.o.g.l. pod terminem "przeznaczeniu gruntów na cele nierolnicze lub nieleśne" – rozumie się ustalenie innego niż rolniczy lub leśny sposobu użytkowania gruntów rolnych oraz innego niż leśny sposobu użytkowania gruntów leśnych. Ustawa o ochronie gruntów rolnych i leśnych ma na celu uregulowanie zasad ochrony gruntów rolnych i leśnych oraz rekultywacji i poprawiania wartości użytkowej gruntów. Ochrona gruntów rolnych i leśnych zgodnie z zapisami zawartymi w art. 3 ust. 1 pkt 1 u.o.g.l. polega m.in. na ograniczaniu przeznaczania tych gruntów na cele nierolnicze i nieleśne. Zgoda na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne następuje w formie decyzji administracyjnej, czyli rozstrzyga sprawę co do istoty, a zatem spełnia wymogi określone w art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. 2020, poz. 256 ze zm.) – dalej k.p.a. - zawsze jest to władcze rozstrzygnięcie organu administracji. Konsekwencją powyższego jest nałożenie na organ administracji, jako organ prowadzący własne postępowanie administracyjne mające na celu rozstrzygnięcie kwestii dopuszczalności przeznaczenia gruntów na cele nierolnicze lub nieleśne, obowiązków wynikających z k.p.a. Przy tym, podkreślić należy, iż decyzja wydawana na podstawie art. 7 ust. 2 u.o.g.l. ma charakter uznaniowy. Jak wyżej była już o tym mowa, przeznaczenie pozostałych gruntów leśnych - niestanowiących własności Skarbu Państwa wymaga uzyskania zgody marszałka województwa i dokonuje się w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Rolą organów jest w takiej sytuacji dokonanie oceny, czy przeznaczenie gruntu leśnego na cel nieleśny jest uzasadnione w świetle przepisów ustawy, a w szczególności jej art. 3 ust. 1 pkt 1 u.o.g.l. - wskazującego, że ochrona gruntów rolnych polega m.in. na ograniczaniu przeznaczania ich na cele nieleśne oraz art. 6 ust. 1 u.o.g.l. - określającego, że na cele nieleśne można przeznaczać przede wszystkim grunty oznaczone w ewidencji gruntów jako nieużytki, a w razie ich braku - inne grunty o najniższej przydatności produkcyjnej. Powołane przepisy wyrażają zatem wskazówki, jakimi winien kierować się organ administracji przy wydawaniu zgody na zmianę przeznaczenia gruntu leśnego na cele nieleśne. Wskazane wytyczne wyznaczają zaś granice uznania administracyjnego, przesądzając, że właściwemu organowi pozostawiono ocenę każdej konkretnej sytuacji faktycznej przy zastosowaniu jego najlepszej merytorycznej wiedzy. Zaznaczyć należy, że decyzje podejmowane w ramach uznania administracyjnego pozostają pod kontrolą sądu administracyjnego, jak każde inne, jednakże zakres sprawowanej nad nimi kontroli sądowej jest inaczej ukształtowany. Sąd bada bowiem ich zgodność z prawem, ale nie wnika w celowość wydania decyzji i rozstrzygnięcia sprawy w niej zawartego. Z tego względu kontrola sądowa takich decyzji zmierza do ustalenia, czy na podstawie przepisów prawa dopuszczalne było wydanie decyzji, czy organ prawidłowo ustalił stan faktyczny, przy jej wydaniu nie przekroczył granic uznania oraz, czy uzasadnił rozstrzygnięcie dostatecznie zindywidualizowanymi przesłankami. Podejmując decyzję uznaniową organ administracji stosownie do art. 7 k.p.a. ma obowiązek kierowania się słusznym interesem strony, jeżeli nie stoi temu na przeszkodzie interes społeczny ani nie przekracza to możliwości organu administracji publicznej wynikających z przyznanych mu uprawnień i środków prawnych. W szczególności zaś, przy podejmowaniu decyzji uznaniowej organ powinien zmierzać do realizacji zasady prawdy obiektywnej. Dlatego też trafność rozstrzygnięcia w każdym indywidualnym przypadku wymaga szczegółowego zbadania i rozważenia wszelkich argumentów, które stanowiłyby podstawę do przyjęcia określonego stanowiska, a uzasadnienie decyzji uznaniowej powinno zawierać odniesienie się do wszystkich okoliczności sprawy i zarzutów strony w celu realizacji zasady przekonywania (art. 8 k.p.a.). Dla realizacji tych obowiązków, organ winien w sposób wyczerpujący zebrać, rozpatrzyć i ocenić cały materiał dowodowy zgodnie z treścią art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., a wyraz tego stanowić winno uzasadnienie decyzji sporządzone według wymogów określonych w art. 107 § 3 k.p.a. Przeprowadzona, w świetle powyższych rozważań, kontrola sądowa decyzji organów obu instancji wykazała, iż podjęte zostały one z naruszeniem przepisów prawa procesowego, mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co obligowało Sąd do ich wyeliminowania z obrotu prawnego. W ocenie Sądu, decyzja GDLP i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji są niezgodne z przepisami postępowania, tj. art. 7, art. 77 § , art. 80 i art. 107 § 3 w zw. z art. 11 k.p.a., w konsekwencji czego doszło do przekroczenia granic uznania administracyjnego. W niniejszej sprawie organ nie poczynił ustaleń w zakresie możliwości wyłączenia z produkcji leśnej części nieruchomości położonej na obszarze przeznaczonym w obowiązującym miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną skupiając się wyłącznie na wydzieleniu przez sąd powszechny działek gruntu o powierzchni poniżej 1500 m2, jaką ustalono w § 36 pkt 17 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Należy wskazać, że podziału nieruchomości można dokonać sąd w drodze orzeczenia. Zgodnie z art. 212 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. 2020, poz. 1740 ze zm.) jeżeli zniesienie współwłasności następuje na mocy orzeczenia sądu, wartość poszczególnych udziałów może być wyrównana przez dopłaty pieniężne. Przy podziale gruntu sąd może obciążyć poszczególne części potrzebnymi służebnościami gruntowymi. Jeżeli zniesienie współwłasności następuje przez podział rzeczy wspólnej, sąd - co do zasady - dokonuje podziału na tyle części, ilu jest współwłaścicieli, w stosunku do wielkości udziałów. Wbrew stanowisku prezentowanemu przez organy administracji publicznej w toku postępowania administracyjnego w przedmiocie wyłączenia gruntu leśnego z produkcji leśnej nie były one uprawnione do kwestionowania sposobu podziału nieruchomości wspólnej dokonanego przez sąd powszechny w kontekście postanowień miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jak również wyodrębnienia nowych działek gruntu na podstawie prawomocnego orzeczenia sądu powszechnego. Przedmiotem rozważań organów administracji obu instancji nie była również kwestia czy utworzone działki gruntu na podstawie orzeczenia sądu powszechnego mają walor inwestycyjny, budowlany czy też inny. Żaden przepis ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych nie wiąże bowiem odmowy wyłączenia gruntów z produkcji leśnej z faktem niezgodności podziału działki gruntu z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Z uwagi na podział nieruchomości na działki gruntu na mocy postanowienia sądu powszechnego obecnie organy powinny odnieść się do ich aktualnego statusu i ich powierzchni i w oparciu o poczynione aktualne ustalenia stanu faktycznego nieruchomości dokonać oceny czy możliwe jest wyłącznie jej z produkcji leśnej. Organ powinien ocenić czy na istniejącej działce gruntu istnieje możliwość wyłączenia jej części nieprzekraczającej 20% powierzchni leśnej, nieprzekraczającego jednocześnie powierzchni 200 m2 na działce do 1000 m2. W tym miejscu należy wskazać, że uzasadnienie zaskarżonej decyzji, jak również uzasadnienie organu I instancji budzą wątpliwości czy sprawa wniosku skarżącego została w pełni rozpoznana. Uzasadnienia obu decyzji nie zawierają uzasadnienia prawnego i faktycznego. Czyniąc ustalenia w sprawie organy powinny ustalić powierzchnie działki i procentowy udział wyłączenia z produkcji leśnej w kontekście postanowień miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz wskazać podstawy prawne stanowiące podstawę rozstrzygnięcia. Rozpoznając na nowo sprawę, GDLP i DRDLP wezmą pod uwagę powyższe wskazania Sądu. Należy przy tym zaznaczyć, że Sąd niniejszym wyrokiem nie wkracza w sferę uznania administracyjnego, które pozostaje wyłączną domeną organu. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i art. 135 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.s.s.a. Na koszty celowego dochodzenia praw skarżących składały się wpis od skargi – 200 zł oraz wynagrodzenie pełnomocnika skarżących ustalone w oparciu o regulację rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. 2015, poz. 1800 ze zm.) – 480 zł powiększone o opłatę skarbowa od udzielonego pełnomocnictwa – 17 zł.