IV SA/Wa 2569/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodnicząca Sędzia WSA Anna Falkiewicz-Kluj po rozpoznaniu 29 listopada 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku W.D. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi na decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z [...] lipca 2017 r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej postanawia - odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji

W.D. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na wskazaną w sentencji decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska. W skardze zawarto także wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, uzasadniając go niesprawiedliwością egzekwowania nałożonej kary pieniężnej w sytuacji niepełnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, co może implikować brak zasadności jej nałożenia. Ponadto Skarżący zaznaczył, że kwota 15000 zł. stanowi dużą dolegliwość finansową dla skarżącego wobec okoliczności zapadnięcia na ciężką chorobę, której leczenie generuje wysokie koszty. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu. Jednakże art. 61 § 3 p.p.s.a. stanowi, że po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu w całości lub w części aktu, o którym mowa w art. 61 § 1 p.p.s.a., jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dokonując oceny wniosku strony skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Sąd uznał, że nie zasługuje on na uwzględnienie, albowiem w żaden sposób nie uprawdopodobniono, że wykonanie decyzji może spowodować skutki określone w ww. przepisie. Skarżący nie przedłożył żadnych dokumentów ani nie przedstawił innych materiałów obrazujących jego sytuację. Podkreślenia wymaga fakt, że to na stronie postępowania sądowego spoczywa obowiązek wykazania przesłanek, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., a rolą Sądu jest zbadanie, czy przemawiają one za udzieleniem środka ochrony tymczasowej, jakim jest wstrzymanie wykonania decyzji. Samo przekonanie skarżącego, iż wykonanie decyzji wywoła szczególnie niekorzystne konsekwencje, nie jest wystarczające do tego, aby wniosek został uwzględniony. W uzasadnieniu powołano się także na okoliczności wskazane w treści skargi, odnoszące się w istocie do ewentualnego merytorycznego zakończenia postępowania przed sądem. Sąd podkreśla, że instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji nie przesądza o słuszności zarzutów skargi, powołana została do tymczasowej ochrony przed negatywnymi i nieodwracalnymi skutkami, jakie mogłaby dla strony wywołać taka decyzja, zanim zostanie zbadana przez sąd administracyjny pod kątem legalności. Stąd argumenty dotyczące samego rozstrzygnięcia nie mogą być skutecznie podnoszone przy rozpatrywaniu wniosku o wstrzymanie jego wykonania. W tym stanie rzeczy na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., należało orzec jak w sentencji.