IV SA/Wa 2562/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Agnieszka Wójcik (spr.) Sędziowie sędzia WSA Joanna Borkowska sędzia WSA Anita Wielopolska po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 10 stycznia 2018 r. sprawy ze skargi W. S. na postanowienie Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] sierpnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy oddala skargę.

Postanowieniem z [...] sierpnia 2017r. Nr [...] Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r., poz. 1257) - dalej Kpa, oraz art, 60 ust. 1 w zw. z art, 53 ust. 4 pkt 8 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2017 r., poz. 1073) - dalej ustawa o planowaniu, po rozpatrzeniu zażalenia W. S. utrzymał w mocy postanowienie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...] z dnia [...] czerwca 2017 r., znak: [...], którym odmówiono uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na rozbiórce budynku mieszkalnego i budynku gospodarczego oraz budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działce nr [...] obręb [...], położonej przy ul. [...] w [...], gmina [...], wraz z budową urządzeń budowlanych z tym związanych. W uzasadnieniu organ wskazał, że pismem z dnia [...] maja 2017 r., Wójt Gminy [...] zwrócił się do Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...] o uzgodnienie projektu decyzji"," o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na rozbiórce budynku mieszkalnego i budynku gospodarczego oraz budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działce nr [...] obręb [...], położonej przy ul. [...] w [...], gmina [...], wraz z budową urządzeń budowlanych z tym związanych. Odmawiając ww. postanowieniem z [...] czerwca 2017 r. uzgodnienia Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w [...] podkreślił, że w przedmiotowej sprawie wymagane jest uzgodnienie projektu decyzji o warunkach zabudowy (zgodnie z art. 60 ust. 1 w zw. z art. 53 ust. 4 pkt 8 ustawy o planowaniu), w związku z lokalizacją planowanej inwestycji w granicach [...] na terenie którego obowiązują przepisy regulowane Uchwałą nr [...] Sejmiku Województwa [...] z dnia [...] sierpnia 2015 r. w sprawie [...] (Dz. Urz. Woj. [...] z 2015 r. poz. [...]). Organ I instancji stwierdził, że przedmiotowa inwestycja stoi w sprzeczności z § 3 pkt 7 ww. Uchwały tj. z zakazem budowania nowych obiektów budowlanych w pasie szerokości 100 m od linii brzegów rzek, jezior i innych zbiorników wodnych oraz obiektów służących turystyce wodnej, gospodarce wodnej lub rybackiej, z wyłączeniem terenów określonych w załącznikach nr [...] i [...] do niniejszej Uchwały. Na wyżej oznaczone postanowienie zażalenie z dnia [...] czerwca 2017 r. wniósł W. S.. Inwestor wskazał, że zgodnie z treścią znowelizowanej ustawy o ochronie przyrody w parku krajobrazowym mogą być wprowadzone następujące zakazy budowania nowych obiektów budowlanych w pasie szerokości 100 m od linii brzegów rzek, jezior i innych naturalnych zbiorników wodnych, a Organ I instancji opiera się na przepisach uchwały Sejmiku [...]. Jednocześnie z protokołu z wizji terenowej wynika, że analizowany zbiornik zlokalizowany na działkach [...] i [...] jest pochodzenia antropogenicznego, a więc zgodnie z nowym brzmieniem ustawy o ochronie przyrody omawiany zakaz nie ma zastosowania w niniejszej sprawie. Po przeanalizowaniu akt sprawy Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska stwierdził, że ww. zakaz (§ 3 pkt 7 ww. Uchwały) ma zastosowanie w niniejszej sprawie. Planowana na działce nr [...] inwestycja zlokalizowana jest prawie w całości w pasie szerokości 100 metrów od zbiornika wodnego zlokalizowanego na działkach nr [...] i [...]. Powyższe wynika bezpośrednio z załączonej do projektu decyzji o warunkach zabudowy mapy zasadniczej w skali 1:1000, gdzie teren objęty wnioskiem znajduje się w części w 100 metrowej strefie ochronnej od omawianego zbiornika wodnego. Zostało to także potwierdzone w trakcie przeprowadzonej wizji terenowej, oraz w treści zażalenia. Natomiast jak wynika z wyjaśnień Wójta Gminy [...] (pismo z dnia [...] czerwca 2017 r., znak: [...]) analizowany zbiornik jest zbiornikiem sztucznym, stanowiącym element aranżacji ogrodu. W ocenie Organu II instancji (na podstawie dokumentacji fotograficznej zgromadzonej w aktach sprawy) analizowany zbiornik wodny nie może stanowić elementu aranżacji ogrodu. Jest on zlokalizowany. w naturalnym zagłębieniu terenu, wśród pól i łąk, z występującym zadrzewieniem olszowym. Również najbliższy teren wokół zbiornika stanowią skoszone łąki. W związku z powyższym analizowany zbiornik nie stanowi elementu aranżacji ogrodu. Działka nie jest zagospodarowana w sposób charakterystyczny dla ogrodu, brak jest zieleni urządzonej, czy wyznaczonych ścieżek, nie ma też obiektów małej architektury (ławki, pergole, altanka itp.). Organ odwoławczy podkreślił, że nie ma w tym przypadku możliwości zastosowania odstępstw zawartych w treści zakazu, ponieważ nie są to obiekty służące turystyce wodnej, gospodarce wodnej lub rybackiej. Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska wskazał, że załącznik nr [...] do ww. Uchwały zawiera wykaz obszarów, na których nie obowiązuje zakaz budowania nowych obiektów budowlanych w pasie szerokości 100 m od linii brzegów rzek, jezior i innych zbiorników wodnych, natomiast załącznik nr [...] stanowi mapę poglądową przedstawiającą ww. obszary. Niemniej jednak Organ odwoławczy podkreślił, że analizowana działka zlokalizowana jest poza wyznaczonymi w załącznikach nr [...] i [...] do ww. Uchwały obszarami, które zostały wyłączone spod omawianego zakazu zabudowy. Organ II instancji podkreślił także, iż w przedmiotowej sprawie nie ma możliwości zastosowania odstępstw zawartych wart. 17 ust. 2 ustawy o ochronie przyrody ponieważ nie jest to inwestycja celu publicznego, nie jest zadaniem wykonywanym na rzecz obronności kraju i bezpieczeństwa państwa, jak i prowadzenia akcji ratowniczej oraz działań związanych z bezpieczeństwem powszechnym, ani też planowana inwestycja nie jest związana z wykonywaniem zadań wynikających z planu ochrony, zadań ochronnych lub planu zadań ochronnych. Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska wyjaśnił, iż realizacja planowanego przedsięwzięcia nie będzie się wiązać z naruszeniem pozostałych zakazów obowiązujących na terenie [...] wyrażonych w § [...] pkt. [...],[...] ww. Uchwały. Odnosząc się do zarzutu Inwestora, iż zgodnie z nowym brzmieniem ustawy o ochronie przyrody, omawiany zakaz dotyczy jedynie zbiorników naturalnych, a nie sztucznych Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska wyjaśnił, że omawiany zakaz lokalizowania obiektów budowlanych w pasie szerokości 100 metrów od linii brzegów rzek, jezior i innych zbiorników wodnych, został wprowadzony, ww. uchwałą, na postawie art. 17 ust. 1 pkt 7 ustawy o ochronie przyrody. Wskazany przepis ustawy z dniem 11 września 2015 r. został zmieniony przez art. 9 pkt 8 lit. a ustawy z dnia 24 kwietnia 2015 r. o zmianie niektórych ustaw w związku ze wzmocnieniem narzędzi ochrony krajobrazu (Dz. U. z 2015 r., poz. 774) zmieniającej m.in, ustawę o ochronie przyrody. Obecnie, zgodnie z nowym brzemieniem, możliwe jest wprowadzenie zakazu budowania nowych obiektów budowlanych w pasie szerokości 100 m od: linii brzegów rzek, jezior i innych naturalnych zbiorników wodnych oraz zasięgu lustra wody w sztucznych zbiornikach wodnych usytuowanych na wodach płynących przy normalnym poziomie piętrzenia określonym w pozwoleniu wodnoprawnym, o którym mowa wart. 122 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. - Prawo wodne. Jednakże o wprowadzeniu zakazu na terenie parku krajobrazowego decyduje prawodawca lokalny (czyli w tym przypadku Sejmik [...]), nie może go natomiast zastępować organ stosujący prawo i uchylać wciąż obowiązującego zakazu, nawet gdy zakaz ten jest niezgodny z ustawą. Zgodnie z treścią art. 12 ust. 4 ustawy o zmianie niektórych ustaw w związku ze wzmocnieniem narzędzi ochrony krajobrazu, dotychczasowe przepisy wykonawcze wydane przez wojewodów lub sejmiki województwa na podstawie art. 16 ust. 3 ustawy zmienianej w art. 9 zachowują moc do dnia wejścia w życie nowych przepisów wykonawczych wydanych na podstawie art. 16 ust. 3 ustawy o. ochronie przyrody w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą. Wskazać należy, że tut. Organ nie orzeka w sprawie skarg na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej. Oznacza to, że uchwała Sejmiku Województwa nie może być przedmiotem kontroli Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w niniejszym postępowaniu. Tym samym Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska jako organ uzgadniający zobowiązany jest do stosowania przepisów ww. uchwały Sejmiku Województwa [...], zgodnie z którymi zakaz zabudowy w 100 metrowej strefie dotyczy zarówno zbiorników naturalnych, jak i sztucznych. Skargę na powyższe postanowienie wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Pan W. S.. W skardze podobnie jak w zażaleniu podniósł, że Organ II instancji wydał zaskarżone postanowienie, z pominięciem faktu, że ustawa o ochronie przyrody została znowelizowana, i omawiany zakaz dotyczy jedynie zbiorników naturalnych. Natomiast zbiornik wodny położony na działkach nr [...] i [...] jest zbiornikiem pochodzenia antropogenicznego. Skarżący wyjaśnił także, iż nowa zabudowa będzie zlokalizowana w odległości około 86 metrów od zbiornika wodnego, a więc w znacznej odległości. Jak również podkreślił, że dzięki planowanej inwestycji poprawią się warunki krajobrazowe okolicy, a przesunięcie nowej zabudowy bliżej granicy działki w stronę zbiornika wodnego nie spowoduje praktycznie żadnych zmian w ekosystemie. W odpowiedzi na skargę Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska wniósł o jej oddalenie uznając że jest niezasadna. Jednocześnie organ podtrzymał swoje stanowisko zajęte w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Rozpoznając przedmiotową sprawę Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżonemu postanowieniu nie można zarzucić naruszenia prawa w stopniu uzasadniającym konieczność jego uchylenia, czy też stwierdzenia nieważności. Przedmiotem kontroli jest postanowienie wydane w oparciu o art. 60 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, zgodnie z którym decyzję o warunkach zabudowy wydaje wójt, burmistrz lub prezydent miasta (z zastrzeżeniem ust. 3), po uzgodnieniu z organami, o których mowa w art. 53 ust. 4, i uzyskaniu uzgodnień lub decyzji wymaganych na podstawie odrębnych przepisów. W przedmiotowej sprawie uzgodnienie projektu decyzji o warunkach zabudowy z regionalnym dyrektorem ochrony środowiska wymagane było na podstawie art. 53 ust. 4 pkt 8 ww. ustawy, zgodnie z którym ww. organ uzgadnia warunki zabudowy w odniesieniu do innych niż parki narodowe obszarów objętych ochroną na podstawie przepisów o ochronie przyrody. Uzgodnień, o których mowa powyżej, dokonuje się w trybie art. 106 Kpa. W rozpoznawanej sprawie, jak ustaliły organy, planowana przez skarżącego inwestycja polegająca na rozbiórce budynku mieszkalnego i budynku gospodarczego oraz budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działce nr [...] obręb [...], położonej przy ul. [...] w [...], gmina [...], wraz z budową urządzeń budowlanych z tym związanych, jak wynika z akt sprawy zlokalizowana jest w granicach [...] na terenie którego obowiązują przepisy regulowane Uchwałą nr [...] Sejmiku Województwa [...] z dnia [...] sierpnia 2015 r. w sprawie [...] (Dz. Urz. Woj. [...] z 2015 r. poz. [...]. Rozpoznające sprawę organy odmówiły uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy dla tej inwestycji, wobec stwierdzenia, że stoi ona w sprzeczności z § [...] pkt [...] ww. Uchwały tj. z zakazem budowania nowych obiektów budowlanych w pasie szerokości 100 m od linii brzegów rzek, jezior i innych zbiorników wodnych oraz obiektów służących turystyce wodnej, gospodarce wodnej lub rybackiej, z wyłączeniem terenów określonych w załącznikach nr [...] i [...] do niniejszej Uchwały. W sprawie wywiedziono że planowana na działce nr [...] inwestycja zlokalizowana jest prawie w całości w pasie szerokości 100 metrów od zbiornika wodnego zlokalizowanego na działkach nr [...] i [...]. Powyższe wynika bezpośrednio z załączonej do projektu decyzji o warunkach zabudowy mapy zasadniczej w skali 1:1000, gdzie teren objęty wnioskiem znajduje się w części w 100 metrowej strefie ochronnej od omawianego zbiornika wodnego. Należy wskazać, że dokonując kontroli zaskarżonego postanowienia Sąd podzielił stanowisko zaprezentowane przez organ odwoławczy w zakresie konieczności zastosowania w sprawie w/w przepisów Uchwały nr [...] Sejmiku Województwa [...] z dnia [...] sierpnia 2015 r.. Odnosząc się tym samym do zarzutu podniesionego w skardze, iż zgodnie z nowym brzmieniem ustawy o ochronie przyrody, omawiany zakaz dotyczy jedynie zbiorników naturalnych, a nie sztucznych należy wskazać, że jak zasadnie wyjaśnił organ odwoławczy w zaskarżonym postanowieniu, omawiany zakaz lokalizowania obiektów budowlanych w pasie szerokości 100 metrów od linii brzegów rzek, jezior i innych zbiorników wodnych, został wprowadzony, ww. uchwałą, na postawie art. 17 ust. 1 pkt 7 ustawy o ochronie przyrody. Wskazany przepis ustawy co słusznie podnosi skarżący, z dniem [...] września 2015 r. (tj. po wejściu w życie w/w Uchwały) został zmieniony przez art. 9 pkt 8 lit. a ustawy z dnia 24 kwietnia 2015 r. o zmianie niektórych ustaw w związku ze wzmocnieniem narzędzi ochrony krajobrazu (Dz. U. z 2015 r., poz. 774) zmieniającej m.in. ustawę o ochronie przyrody. Obecnie zgodnie z nowym brzemieniem, możliwe jest wprowadzenie zakazu budowania nowych obiektów budowlanych w pasie szerokości 100 m od: linii brzegów rzek, jezior i innych naturalnych zbiorników wodnych oraz zasięgu lustra wody w sztucznych zbiornikach wodnych usytuowanych na wodach płynących przy normalnym poziomie piętrzenia określonym w pozwoleniu wodnoprawnym, o którym mowa w art. 122 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. - Prawo wodne. Jednakże o wprowadzeniu takiego zakazu na terenie parku decyduje nadal prawodawca lokalny (czyli w tym przypadku Sejmik Województwa [...]). Na mocy ustawa nie obowiązujące "stare" uchwały wydanych na podstawie wcześniejszych przepisów nie utraciły mocy. Ustawodawca zdecydował bowiem -zgodnie z art. 12 ust. 4 w/w ustawy o zmianie niektórych ustaw w związku ze wzmocnieniem narzędzi ochrony krajobrazu, że dotychczasowe przepisy wykonawcze wydane przez wojewodów lub sejmiki województwa na podstawie art. 16 ust. 3 ustawy zmienianej w art. 9 ustawy zachowują moc do dnia wejścia w życie nowych przepisów wykonawczych wydanych na podstawie art. 16 ust. 3 ustawy o ochronie przyrody w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą. Oznacza to, że wolą ustawodawcy, do czasu dokonania zmiany przepisów przez w/w organy, zachowały moc przepisy dotychczas obowiązujące, w tym przywołany przez organy § 3 pkt 7 ww. Uchwały. Tym samym orzekające w sprawie organy uzgadniające słusznie uznały, że zobowiązane były do stosowania przepisów ww. uchwały Sejmiku Województwa [...], zgodnie z którymi zakaz zabudowy w 100 metrowej strefie dotyczy zarówno zbiorników naturalnych, jak i sztucznych. Wbrew zatem zarzutom skargi zaskarżone postanowienie wydane zostało zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa, co skutkowało oddaleniem skargi na podstawie art. 151 p.p.s.a .