IV SA/Wa 2535/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Marzena Milewska-Karczewska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Jarosław Łuczaj Sędzia WSA Anita Wielopolska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 30 marca 2021 r. sprawy ze skargi M. G. na postanowienie Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] września 2020 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy oddala skargę.

Zaskarżonym do Sądu postanowieniem z [...] września 2020r., nr [...] Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska utrzymał w mocy postanowienie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...] z [...] kwietnia 2020r., znak: [...], odmawiające uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego na części działki nr ew. [...], obręb [...], gmina [...]. W sprawie ustalono następujący stan faktyczny. Postanowieniem z [...] kwietnia 2020 r. (znak wskazany na wstępie) Dyrektor Regionalny Ochrony Środowiska w [...] (dalej: RDOŚ), po rozpatrzeniu wniosku Wójta Gminy [...] z [...] marca 2020 r., odmówił uzgodnienia w zakresie ochrony przyrody warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego na części działki nr [...], obręb [...] Gmina [...]. W uzasadnieniu organ wskazał, że realizacja planowanego przedsięwzięcia naruszy zakaz określony w § 5 ust. 1 pkt 2 Uchwały nr [...] Sejmiku Województwa [...] z [...] września 2016r. w sprawie Obszaru Chronionego Krajobrazu [...] (dalej: Uchwała) stanowiący, iż na omawianym obszarze chronionym zakazuje się realizacji przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu przepisów ustawy z 3 października 2008r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Oran stwierdził również, że nie jest w okolicznościach niniejszej sprawy możliwe zastosowanie odstępstw od ww. zakazu. Na ww. postanowienie pismem z 27 kwietnia 2020 r., zażalenie wniósł M. G. (dalej: inwestor, skarżący). Podniósł, że w dniu [...] lutego 2014r. dla przedmiotowej inwestycji Wójt Gminy [...] wydał decyzję o warunkach zabudowy. Ww. decyzja została uzgodniona przez RDOŚ postanowieniem z [...] listopada 2013 r., znak: [...]. Zarzucono również organowi błędne ustalenie stanu faktycznego sprawy, polegające na przyjęciu, iż działka o nr ew. [...] stanowi las. Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska (dalej: GDOŚ lub organ odwoławczy) postanowieniem z [...] września 2020 r. (nr wskazany na wstępie) utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy stanął na stanowisku, że rozstrzygniecie organu I instancji jest prawidłowe. Organ przywołał obowiązując w sprawie przepisy prawa oraz opisał szeroko zastosowaną przez siebie w przedmiotowej sprawie definicję pojęcia "las" wskazując, że zarówno ustawa o ochronie przyrody, jak i rozporządzenie w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, które posługuje się terminami las oraz wylesienie, nie zawierają definicji legalnej pojęcia, dlatego należy posłużyć się definicją tego terminu zawartą w art. 3 ustawy z dnia 28 września 1991 r. o lasach (Dz.U. z 2020 r. poz. 6, z późn. zm.- dalej: u.o.l.). W ocenie organu podstawę ustalenia czy dane zbiorowisko jest lasem może, ale nie musi stanowić ewidencja gruntów i budynków. Zgodnie bowiem z art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. -Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz.U. z 2016 r. poz.1629) dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków stanowią podstawę planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki publicznej, gospodarki nieruchomościami oraz ewidencji gospodarstw rolnych. Nie oznacza to jednak, że o tym, czy mamy do czynienia z lasem decyduje organ prowadzący ewidencję. Powtórzył przy tym za organem I instancji, że zapisy ewidencji mają charakter deklaratoryjny, a nie konstytutywny. Z uwagi na powyższe w ocenie organu odwoławczego, nie są istotne zapisy ewidencji gruntów, ale stan faktyczny (grunt o zwartej powierzchni co najmniej 0,10ha, pokryty roślinnością leśną). W dalszej części uzasadnienia GDOŚ wskazał, że wizja w terenie przeprowadzona w dniu 10 lipca 2020 r. pozwoliła na ustalenie, iż działka o nr [...] stanowi niezabudowany, nieogrodzony grunt, który jest w znacznym stopniu zadrzewiony. W strukturze pionowej zbiorowiska wyróżnić można warstwy sugerujące jego leśny charakter - warstwę drzew i runo o charakterze mszysto-trawiastym, w którym występują poziomki, paprocie, maliny, siewki dębu, pokrzywy, szczaw, kępy traw, grzyby. Powyższe potwierdza dokumentacja fotograficzna wykonana podczas wizji terenowej. Dlatego też, w opinii GDOŚ wyżej opisane zadrzewienia stanowią las. A realizacja przedmiotowej inwestycji wiązać się będzie z wylesieniem. Z kolei budowa budynku mieszkalnego jednorodzinnego o szerokości elewacji frontowej wynoszącej 16m będzie wymagała usunięcia części drzew z terenu inwestycji, a ich usunięcie wiąże się ze złamaniem zakazu określonego w § 5 ust.1 pkt. 2 Uchwały. GDOŚ wskazał również, że w jego ocenie planowana inwestycja zalicza się do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu § 3 ust. 1 pkt 88 rozporządzenia Rady Ministrów z 10 września 2019r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko(Dz.U z 2019r., poz. 1839 z późn. zm. – dalej: rozporządzenia OOŚ) co oznacza, że realizacja inwestycji jest niezgodna z § 5 ust. 1 pkt 2 Uchwały. Podniesiono, że z uwagi na brak przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla przedmiotowego przedsięwzięcia, to nie zachodzi możliwość zastosowania odstępstwa o którym mowa w § 5 ust. 3 pkt 1-2 Uchwały. Jak również w sprawie nie zachodzą podstawy do zastosowania odstępstw wskazanych w art. 24 ust.2 ustawy o ochronie przyrody oraz § 5 ust. 2 Uchwały, bowiem planowana do realizacji inwestycja nie dotyczy wykonywania zadań na rzecz obronności i bezpieczeństwa państwa, prowadzenia akcji ratowniczej oraz działań związanych z bezpieczeństwem powszechnym, realizacji inwestycji celu publicznego, a także wykonywania zadań wynikających z planu ochrony, zadań ochronnych lub planu zadań ochronnych. Organ zauważył również, że podczas wizji w terenie odnotowano, iż ww. działkę cechuje spadek terenu w kierunku południowym a zatem ponieważ jako teren inwestycji oznaczono całą działkę o nr ew. [...], to projekt decyzji w przedłożonym kształcie dopuszcza posadowienie budynku w miejscach, które będą wymagały niwelacji terenu, co potwierdzają mapy topograficzne dostępne na stronie -geoportal.gov.pl oraz [...].e-mapa.net. Wyjaśniono także, że przez trwałe zniekształcenie rzeźby terenu należy rozumieć działania polegające na zaburzeniu stosunków wysokościowych (zmiana rzędnych terenu) oraz układu nachyleń i przebiegu naturalnych granic rzeźby. A zatem w ocenie organu nie można wykluczyć że ze względu na znaczne różnice wysokościowe występujące na ww. działce, realizacja przedmiotowej inwestycji będzie wymagała przeprowadzenia prac ziemnych, których celem byłaby niwelacja terenu. A zatem budowa planowanego budynku może wymagać ingerencji w morfologię działki, co może prowadzić do zniekształcenia rzeźby przedmiotowego terenu w sposób trwały. Organ zauważył przy tym, że ponieważ projekt decyzji nie zawiera szczegółowych informacji odnośnie sposobu posadowienia budynku, ani też technik realizacji planowanej inwestycji to na obecnym etapie nie jest możliwe jednoznaczne przesadzenie czy budowa planowanego budynku będzie wiązała się ze złamaniem zakazu określonego w §5 ust. 1 pkt 5 Uchwały tj. wykonywania prac ziemnych trwale zniekształcających rzeźbę terenu. W odpowiedzi na zarzut Inwestora podniesiony w zażaleniu, iż dla przedmiotowej inwestycji wydano już prawomocną decyzję o warunkach zabudowy, która została uzgodniona z RDOŚ, organ II instancji wyjaśnił, iż powyższe nie ma wpływu na rozstrzygnięcie w niniejszej sprawie, ponieważ przedmiotowe postępowanie dotyczy konkretnego projektu decyzji o warunkach zabudowy, a jego rozstrzygnięcie oparte jest na przepisach obowiązujących w momencie wydania niniejszej decyzji. W odniesieniu natomiast do zarzutu inwestora, że do wniosku o wydanie decyzji o warunkach zabudowy załączono mapę z zaznaczoną lokalizacją budynku, wyjaśniono, że przedmiotem uzgodnienia jest projekt decyzji o warunkach zabudowy w przedłożonym kształcie. Zgodnie z mapą stanowiącą załącznik graficzny do projektu decyzji, teren inwestycji to cała działka o nr ewid. [...]. Od powyższego orzeczenia skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł inwestor. W skardze zarzucił: naruszenie przepisów prawa materialnego oraz naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. a) art. 3 ustawy z dnia 28 września 1991r. o lasach (t.j. Dz.U.z 2020 r. poz.1463- dalej : u.o.l.) polegające na jego błędnym zastosowaniu i nieprawidłowym przyjęciu przez organ, iż działka o nr ew. [...] stanowi las; b) art. 7 w zw. z art. 77 § 1w zw. z art. 80 k.p.a. polegające na niewyczerpującym wyjaśnieniu stanu faktycznego sprawy i dokonaniu wybiórczej i dowolnej oceny materiału dowodowego sprawy i w konsekwencji przyjęciu, że działka o nr [...] stanowi las, wbrew oznaczeniu tego gruntu w ewidencji gruntów, z którego wynika, iż działka jest określona jako RV i RVI, nie zaś Ls oraz nie jest przeznaczona do produkcji leśnej; c) art. 8 ust. 2 k.p.a. poprzez odstąpienie przez Organ od utrwalonej praktyki rozstrzygania spraw w takim samym stanie faktycznym i prawnym. Podnosząc wskazane wyżej zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i poprzedzającego go postanowienia RDOŚ oraz o zasądzenie kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw na rzecz strony skarżącej od organu, według norm prawem przepisanych. W uzasadnieniu skargi skarżący podnosi, że zbyt daleko idącą interpretacją jest interpretacja uczyniona przez organ, że działka skarżącego stanowi las szczególnie w świetle definicji "lasu" zawartej w art. 3 u.o.l. W ocenie skarżącego wykładnia celowościowa tego przepisu prowadzi do wniosku, że do uznania gruntu za las w sensie prawnym spełnione muszą być przesłanki funkcjonalne z art. 3 pkt 1 lit. a, b, c, u.o.l. Odwołując się do stanowiska doktryny i judykatury wskazał, że u.o.l. wprowadza kilka kryteriów uznawania gruntu za las i trzy podstawowe zostały ujęte w art. 3 ust. 1, dodatkowe w art. 3 ust. 2. Skarżący podkreślił, iż organ prezentując własną interpretację ustawowego terminu "las" powołuje się na powszechnie nie aprobowaną linę orzeczniczą prezentowaną głównie przez Sąd Najwyższy (wyrok z 28 stycznia 2010 sygn. akt. I CSK 258/09), nie zaś Naczelny Sąd Administracyjny (wyrok z 2 października 2015r., sygn. II OSK 308/14, z 23 kwietnia 2020r. II OSK 1006/19 ). Skarżący nie zgodził się z twierdzeniem Organu, iż podstawą ustalenia, czy dane zbiorowisko jest lasem może, ale nie musi stanowić ewidencja gruntów i budynków. W tym zakresie skarżący odwołując się do orzecznictwa sądowoadministracyjnego podniósł, że w praktyce prawnej o kwalifikacji gruntu jako lasu rozstrzygają dane z ewidencji gruntów prowadzonych na podstawie ustawy z 17 maja 1989 r. prawo geodezyjne i kartograficzne, która w art. 21 ust. 1 stanowi, że podstawą planowania przestrzennego są dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Stosowny zapis w ewidencji gruntów i budynków stanowi urzędowe potwierdzenie, że dany obszar jest lasem, czy gruntem rolnym. Tego dowodu nie mogą samodzielnie kwestionować organy administracyjne czy też Sąd i w sposób odmienny sklasyfikować danego obszaru. O kwalifikacji prawnej gruntu nie rozstrzyga rodzaj znajdującej się na nim roślinności (czy nawet jej brak), ale przeznaczenie gruntu do produkcji leśnej, ujawnione w rejestrze ewidencji gruntów i budynków. W ocenie skarżącego skoro działka będąca przedmiotem skarżonego postanowienia nie została sklasyfikowana w ewidencji gruntów ani jako las ani też jako grunty zadrzewione, nie można przyjąć, iż w tym wypadku mamy do czynienia z tego rodzaju terenami. Podkreślono również, że nie zrozumiałe jest dlaczego w stosunku do tej samej działki, która w 2014 roku jak również obecnie znajduje się na Obszarze Chronionym Krajobrazu [...] najpierw wydawana jest decyzja o ustaleniu warunków zabudowy dla poprzedniego właściciela nieruchomości, która następnie została w 2019r. przeniesiona na skarżącego a obecnie skarżącemu odmawia się uzgodnienia decyzji o warunkach zabudowy w zakresie ochrony przyrody mimo, że zakazy związane z rodzajem przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko były tożsame zarówno w 2014r. jak i obecnie. W odpowiedzi na skargę GDOŚ podtrzymał stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu i wniósł o oddalenie skargi. Dodatkowo organ zauważył, że przedmiotowa inwestycja zalicza się do katalogu przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, również z uwagi na § 3 ust. 1 pkt 55 lit. b tiret 1 rozporządzenia OOŚ, gdyż zgodnie z tym przepisem do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się zabudowa mieszkaniowa wraz z towarzyszącą jej infrastrukturą, nie objęta ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo miejscowego planu odbudowy, o powierzchni zabudowy nie mniejszej niż 0,5 ha na obszarach objętych formami ochrony przyrody lub w otulinach. Odnosząc się do zarzutu, iż GDOŚ odstąpił od utrwalonej praktyki rozstrzygania sprawy w takim samym stanie faktycznym i prawnym naruszając art. 8 ust 2 k.p.a. GDOŚ, że aktualny stan faktyczny w przedmiotowym postępowaniu rożni się od stanu, który był przedmiotem uzgodnienia przez Regionalnego Dyrektora ochrony Środowiska w [...] w postanowieniu z [...] listopada 2013 r., znak: [...]. Zmianie uległy zapisy projektu decyzji o warunkach zabudowy na co wskazuje skarżący w zażaleniu z 27 kwietnia 2020 r. Ponadto z uwagi na duży odstęp czasowy między wydanymi postanowieniami, wysoce prawdopodobne jest, iż stan występujący na ww. działce w tym zadrzewienia i ich charakter uległy zmianie. Wojewódzki Sąd administracyjny zważył co następuje: Zaskarżona decyzja odpowiada prawu, tym samym skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Podstawą orzekania przez Generalnego Dyrektora był m. in. art. 60 ust. 1 w związku z art. 53 ust. 4 pkt 8 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (jt. Dz. U. z 2020r. poz. 293 ze zm.). Zgodnie z tym przepisami, w odniesieniu do obszarów objętych ochroną na podstawie przepisów o ochronie przyrody (poza obszarami parków narodowych oraz ich otulin) decyzję o warunkach zabudowy wydaje się po uzgodnieniu z regionalnym dyrektorem ochrony środowiska. Kontrolowane postępowanie uzgodnieniowe dotyczyło uzgodnienia z zakresu ochrony przyrody z racji położenia planowanej do zainwestowania części działki nr [...] na obszarze objętym ochroną, a ustanowionym na podstawie przepisów ustawy o ochronie przyrody. Przedmiotem analizowanego projektu decyzji są warunki zabudowy części działki nr [...], obręb [...], gmina [...] dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego. Z treści art. 24 ust. 1 pkt 2 ustawy o ochronie przyrody wynika, że na obszarze chronionego krajobrazu mogą być wprowadzone określone zakazy, m. in. zakaz realizacji przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Przedmiotowa działka, co nie jest kwestią sporną, położona jest w granicach Obszaru Chronionego Krajobrazu [...] wyznaczonego Uchwałą nr [...] Sejmiku Województwa [...] z [...] września 2016 (Dz. U. Woj. [...] z 2016r., poz. [...]). Na terenie Obszaru Chronionego Krajobrazu [...] obowiązują zakazy określone w § 5 ust. 1 pkt 1-8 ww. Uchwały. Jednym z tych zakazów, jest właśnie zakaz realizacji przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. - unormowany w pkt 2 ust. 1 § 5 Uchwały. W ocenie organów planowana inwestycja polegająca na budowie budynku jednorodzinnego na części działki nr ew. [...], obręb [...], gmina [...] winna być zaliczona do przedsięwzięcia mogącego znacząco oddziaływać na środowisko. Organy wskazały bowiem, że w trakcie prowadzonego postępowania dowodowego ustalono, że działka nr [...] jest w znacznym stopniu zadrzewiona, a projekt decyzji o warunkach zabudowy dla przedmiotowej inwestycji dopuszcza lokalizację obiektu budowlanego w obrębie całej objętej wnioskiem działki. W ewidencji gruntów i budynków, co wynika z oświadczenia skarżącego zawartego w piśmie z dnia 27 kwietnia 2020r. oraz załącznika mapowego do projektu decyzji o warunkach zabudowy i co nie jest negowane przez organ, działka nr [...] występuje jako grunt orny – RV i VI. Według organu odwoławczego, nie oznacza to jednak, że o tym, czy mamy do czynienia z lasem decyduje organ prowadzący ewidencję. W ocenie organu odwoławczego nie są istotne zapisy ewidencji gruntów, ale stan faktyczny. Zatem na podstawie dokumentacji fotograficznej i oględzin terenu, oraz zdjęć satelitarnych organy ustaliły, że działka nr [...], niemal w całości pokryta jest drzewami tworzącymi las. Ustalenie to w konsekwencji doprowadziło organy do uznania, że realizacja przedmiotowej inwestycji będzie skutkować naruszeniem § 5 ust. 1 pkt 2 ww. Uchwały, tj. zakazu realizacji przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Mając na uwadze powyższe, organy wskazały, że zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 88 lit. c rozporządzenia Rady Ministrów z 10 września 2019r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. z 2019r. poz. 1839 z późn. zm. – dalej: rozporządzenie OOŚ), do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się zmianę lasu, innego gruntu o zwartej powierzchni co najmniej 0,10 ha pokrytego roślinnością leśną – drzewami i krzewami oraz runem leśnym – lub nieużytku na użytek rolny lub wylesienie mające na celu zmianę sposobu użytkowania terenu na obszarach objętych formami ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust.1 pkt 1-5, 8 i 9 ustawy z 16 kwietnia 20104r. o ochronie przyrody, lub w otulinach form ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust.1 pkt 1-3 tej ustawy. A zatem planowana inwestycja może znacząco oddziaływać na środowisko. W świetle powyższego w sprawie doszło do zaklasyfikowania zbiorowiska znajdujące się na terenie przeznaczonym pod inwestycję (które w projekcie decyzji o warunkach zabudowy dla przedmiotowej inwestycji nie jest zabezpieczone przed likwidacją) - jako las. Planowana inwestycja koliduje zatem w ocenie organu z § 5 ust. 1 pkt 2 ww. Uchwały, tj. z zakazem realizacji przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko i nie kwalifikuje się do żadnego z odstępstw od zakazu, zatem dokonano odmowy uzgodnienia. A zatem podstawową kwestią, którą zobligowany jest rozstrzygnąć Sąd - bowiem stanowi ona kwestię sporną między organem a skarżącym – jest kwestia czy na działce nr ew. [...] znajduje się las. W tym zakresie Sąd podziela stanowisko zaprezentowane przez skarżącego, gdyż jak słusznie wskazał w wyroku z 23 kwietnia 2020r. sygn. akt II OSK 1006/19 Naczelny Sad Administracyjny w świetle art. 3 u.o.l. "dla ustalenia, że grunt jest lasem w znaczeniu prawa administracyjnego, konieczne jest spełnienie nie tylko kryterium przyrodniczego (pokrycie roślinnością leśną) i kryterium przestrzennego (zwarta powierzchnia co najmniej 0,10 ha), lecz także kryterium przeznaczenia (do produkcji leśnej; art. 3 pkt 1 lit. a), bądź jednej z pozostałych przesłanek - z lit. b (grunt stanowiący rezerwat przyrody lub wchodzący w skład parku narodowego) lub lit. c (grunt wpisany do rejestru zabytków). Z punktu widzenia rozumienia pojęcia lasu istotne jest czy spełnia on wszystkie kryteria określone w art. 3 pkt 1 lit. a-c ustawy o lasach. Kryteria podstawowe: przyrodnicze, przestrzenne i przeznaczenia, muszą być spełnione łącznie, by można było mówić o lesie w znaczeniu art. 3 pkt 1 ustawy (zob. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 2 października 2015 r. sygn. akt II OSK 308/14, z dnia 23 maja 2013 r. sygn. akt II OSK 215/12, z dnia 23 kwietnia 2013 r. sygn. akt I OSK 1983/11)". A zatem w brew stanowisku organu, decydujące dla określenia, czy przedmiotowy grunt miał charakter leśny, było nie tylko ustalenie, czy miał on odpowiednią powierzchnię (kryterium przestrzenne) oraz czy był pokryty roślinnością leśną (kryterium przyrodnicze), ale także, czy był on przeznaczony do prowadzenia produkcji leśnej (kryterium przeznaczenia). Tego ostatniego ustalenia w niniejszej sprawie zabrakło co winno spowodować uchylenie zaskarżonego orzeczenia przez Sąd. Jednak zarówno organy jak i skarżący nie zauważyli skupiając się na kwestii interpretacji terminu "las", że dla prawidłowego rozpoznania niniejszej sprawy kluczowe znaczenie ma nie pierwszy lecz drugi człon § 3 ust. 1 pkt 88 lit. c) rozporządzenia OOŚ. W cytowanym, bowiem wyżej przepisie rozporządzenia jednoznacznie określono, że do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się zmianę lasu, innego gruntu o zwartej powierzchni co najmniej 0,10 ha pokrytego roślinnością leśną – drzewami i krzewami oraz runem leśnym – lub nieużytku na użytek rolny lub wylesienie mające na celu zmianę sposobu użytkowania terenu na obszarach objętych formami ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust.1 pkt 1-5, 8 i 9 ustawy z 16 kwietnia 20104r. o ochronie przyrody, lub w otulinach form ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust.1 pkt 1-3 tej ustawy. A zatem zauważenia wymaga, że we wskazanym przepisie jest mowa również o innym gruncie o zwartej powierzchni co najmniej 0,10 ha pokrytym roślinnością leśną (drzewami i krzewami oraz runem leśnym). W niniejszej sprawie w świetle zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego (zdjęcia, oględziny, mapy) nie ulega wątpliwości, że działka nr ew. [...] - klasyfikowana w ewidencji gruntów jako orna, która ma powierzchnię 1,11 ha (przekracza wskazane w przepisie 0,10 ha), pokryta jest roślinnością leśną (drzewami, krzewami oraz runem leśnym) i nie ulega również wątpliwości, że planowana inwestycja będzie powodowała zmianę sposobu użytkowania terenu na obszarze chronionego krajobrazu a zatem objętym jedną z form ochrony przyrody o której mowa w art. 6 ust. 1 pkt 4, gdyż aby mogła ona powstać będzie konieczne dokonanie wycinki drzew a tym samym przekształcenia istniejącego terenu. A zatem planowane przedsięwzięcie, co do zasady prawidłowo zostało zaklasyfikowane przez organ jako mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Tym samym jak słusznie przyjął GDOŚ planowana inwestycja pozostaje w sprzeczności z zawartym w § 5 ust. 1 pkt 2 Uchwały zakazem określającym, że w Obszarze Chronionego Krajobrazu [...] zakazuje się realizacji przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Organ prawidłowo również ustalił, że w niniejszej sprawie nie występuje możliwość odstąpienia od ww. zakazu. W ust. 2 wskazanego § 5 Uchwały określono bowiem, że zakazy określone w ust. 1, nie dotyczą jedynie: wykonywania zadań na rzecz obronności kraju i bezpieczeństwa państwa; prowadzenia akcji ratowniczej oraz działań związanych z bezpieczeństwem powszechnym; realizacji inwestycji celu publicznego; wykonywania zadań wynikających z planu ochrony, zadań ochronnych lub planu zadań ochronnych – niewątpliwie planowana inwestycja nie może być zaliczona do wskazanych działań. Z kolei w ust. 3 ww. paragrafu określono, że zakaz z ust. 1 pkt 2 Uchwały (zakaz realizacji przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko), nie dotyczy: 1) realizacji przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, dla których przeprowadzona ocena oddziaływania na środowisko wykazała brak negatywnego wpływu na ochronę przyrody i ochronę krajobrazu obszaru chronionego krajobrazu; 2) realizacji przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, dla których regionalny dyrektor ochrony środowiska stwierdził brak konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Z zebranego w sprawie materiału dowodowego – czego strona skarżąca nie neguje- nie wynika by dla inwestycji została wykonana ocena oddziaływania na środowisko, która wskazywałaby, że brak jest negatywnego wpływu na ochronę przyrody i ochronę krajobrazu obszaru chronionego krajobrazu. Nic nie wskazuje również by regionalny dyrektor ochrony środowiska wydał decyzję stwierdzającą brak konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Tym samym GDOŚ zasadnie uznał, że wskazane powyżej wyjątki nie mogą być w sprawie zastosowane. Reasumując Sąd rozstrzygając niniejsza sprawę w oparciu o obowiązujące przepisy prawa, miał na względzie w szczególności, że choć organ odwoławczy, rozpoznając niniejszą sprawę błędnie oparł się na pierwszej części zapisu § 3 ust. 1 pkt 88 lit. c) rozporządzenia OOŚ jednocześnie błędnie interpretując termin "las", to jednak prawidłowo uznał w oparciu o ww. przepis, że planowane przedsięwzięcie należy zaliczyć do mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko a to z kolei stoi w sprzeczności z zakazem obowiązującym na terenie Obszaru Chronionego Krajobrazu [...]. Stąd, w ocenie Sądu negatywne rozstrzygniecie organu należy uznać za odpowiadające prawu. Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a, oddalił skargę.