IV SA/Wa 2507/17

| | Dnia 11 października 2017 roku, , , Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym:, Przewodniczący, Sędzia WSA Łukasz Krzycki, , , po rozpoznaniu w dniu 11 października 2017 roku, na posiedzeniu niejawnym, wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, w sprawie ze skargi E. K., na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S., z dnia [...] lipca 2017 roku nr [...], w przedmiocie ustalenia warunkach zabudowy, , postanawia:, odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.,

E. K. wraz ze skargą na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] lipca 2017 roku w przedmiocie ustalenia warunkach zabudowy dla inwestycji: budowa budynku inwentarskiego – obory o obsadzie 90 DJP z podziemnym zbiornikiem na gnojowicę o pojemności 990 m3 i zbiornika na ścieki bytowe o pojemności 9,5 m3, na terenie działki o nr ewid. [...] w gminie L. wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. W uzasadnieniu wniosku skarżąca podniosła, że obora o obsadzie 90 DJP może potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Inwestycja będzie miała wpływ na nieruchomości sąsiednie, w tym na nieruchomość skarżącej bezpośrednio graniczącą z działką inwestora. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z zasadą przyjętą w art. 61 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2017, poz. 1369 ze zm.), dalej "p.p.s.a.", wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania decyzji. Natomiast w myśl art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeśli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Trzeba jednocześnie zaznaczyć, że przedmiotem ochrony tymczasowej nie są wszystkie rozstrzygnięcia organów administracji publicznej, lecz jedynie te, które nadają się do wykonania. Przez wykonanie należy rozumieć dobrowolne lub przymusowe zrealizowanie stanu zawartego w danym akcie. Takie stanowisko zajął Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 30 kwietnia 2010 roku, sygn. akt II OZ 381/10, Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl. Wolą strony skarżącej było wstrzymanie wykonania decyzji ustalającej warunki zabudowy. Należy zatem zauważyć, iż w myśl art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. 2017.1073 j.t.) decyzję taką wydaje się w razie nieuchwalenia dla danego obszaru miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Ponadto wedle art. 63 ust. 2 powołanej ustawy, przedmiotowa decyzja nie rodzi praw do terenu oraz nie narusza prawa własności czy uprawnień osób trzecich. Jej cel ogranicza się do wskazania, czy inwestycja danego typu może w ogóle być zlokalizowana na konkretnej działce. Nie przesądza ona w żadnym wypadku o tym, czy opisane w niej przedsięwzięcie dojdzie rzeczywiście do skutku. Ma ona charakter deklaratywny, a zatem stwierdza ona jedynie istnienie pewnego stanu faktycznego i prawnego. Odnosząc powyższe uwagi do niniejszej sprawy wniosek strony skarżącej należy uznać za niezasadny. Ze swej istoty decyzja o ustaleniu warunków zabudowy nie prowadzi do niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody, ani tym bardziej do powstania nieodwracalnych lub trudnych do odwrócenia skutków, gdyż nie nadaje się do wykonania, ma charakter wyłącznie deklaratywny. W szczególności należy podkreślić, iż decyzja ustalająca warunki zabudowy nie uprawnia do wzniesienia budowli, takie skutki wywiera dopiero decyzja o pozwoleniu na budowę, która wydawana jest w odrębnym postępowaniu i może być wówczas przedmiotem kontroli Sądu. W tej sytuacji Sąd na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.