IV SA/Wa 2494/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Anita Wielopolska Sędziowie sędzia WSA Grzegorz Rząsa sędzia WSA Marzena Milewska-Karczewska (spr.) po rozpoznaniu w dniu 18 stycznia 2019r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi P. sp. z o.o. z siedzibą w L. na postanowienie Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] czerwca 2018r., znak: [...] w przedmiocie odmowy podjęcia zawieszonego postępowania administracyjnego I. uchyla zaskarżone postanowienie i poprzedzające je postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] kwietnia 2018r., znak: [...], II. zasądza od Głównego Inspektora Ochrony Środowiska na rzecz strony skarżącej – P. sp. z o.o. z siedzibą w L. kwotę 580 (słownie: pięćset osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Zaskarżonym postanowieniem z dnia z [...] czerwca 2018r. nr [...] Główny Inspektor Ochrony Środowiska utrzymał w mocy postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] kwietnia 2018r. znak: [...] odmawiające podjęcia zawieszonego z urzędu postępowania administracyjnego. Zaskarżone rozstrzygniecie wydane zostało w następującym stanie faktycznym i prawnym: [...] Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska (dalej: WIOŚ), postanowieniem z dnia [...] października 2017r. znak: [...], zawiesił z urzędu, na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., postępowanie administracyjne w sprawie wydania decyzji o odroczeniu terminu płatności administracyjnej kary pieniężnej za rok 2013 wymierzonej decyzją WIOŚ nr [...] z dnia [...] kwietnia 2016r. do czasu rozstrzygnięcia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie skargi wniesionej przez [...] sp. z o.o. na decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska (dalej: GIOŚ) z dnia [...] lipca 2017r. znak: [...], którą utrzymano w mocy decyzję WIOŚ z dnia [...] kwietnia 2016r. nr [...]. Wnioskiem z dnia [...] lutego 2017r. [...] sp. z o.o. (dalej: spółka, skarżąca) wniosła o podjęcie zawieszonego postępowania w sprawie odroczenia terminu płatności administracyjnej kary pieniężnej i załatwienie sprawy przez wydanie decyzji. W odpowiedzi na wskazany wyżej wniosek WIOŚ postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2018r. znak: [...] odmówił podjęcia zawieszonego postanowieniem z dnia [...] października 2017r postępowania. Spółka na wskazane wyżej postanowienie WIOŚ z dnia [...] kwietnia 2018r. wniosła zażalenie wskazując, że odpadła już podstawa zawieszenia postępowania, bowiem Wojewódzki Sąd Administracyjny rozpoznał sprawę ze skargi spółki na decyzję GIOŚ z dnia [...] lipca 2017r. znak: [...]. Tym samym przestała istnieć podstawa do dalszego zawieszenia postępowania w przedmiocie odroczenia spółce terminu płatności administracyjnej kary pieniężnej za rok 2013. GIOŚ po rozpatrzeniu sprawy postanowieniem z dnia [...] czerwca 2018r. (nr wskazany na wstępie) utrzymał w mocy postanowienie WIOŚ z dnia [...] kwietnia 2018r., uznając że zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie a wydane przez organ I instancji postanowienie odpowiada prawu. W uzasadnieniu organ wskazał, iż podziela pogląd organu I instancji, że w sprawie zachodzi przesłanka odmowy podjęcia zawieszonego postępowania do czasu wydania prawomocnego orzeczenia w sprawie zaskarżonej przez spółkę do Sądu a dot. wymierzenia spółce administracyjnej kary pieniężnej. Zdaniem organu uwzględnienie wniosku o podjęcie zawieszonego postępowania w zaistniałym stanie faktycznym i prawnym było niemożliwe, bowiem decyzja o odroczeniu terminu płatności kary jest decyzją związaną z decyzją o wymierzeniu administracyjnej kary pieniężnej a rozstrzygnięcie w postaci prawomocnego wyroku wydanego co do zgodności z prawem decyzji o wymierzeniu kary pieniężnej jest niezwykle istotne. Nadto zdaniem organu całkowicie sprzeczne z zasadą szybkości i prostoty postępowania byłoby takie działanie organu, które prowadziłoby do merytorycznego rozpatrzenia sprawy z pełną świadomością faktu, że rozstrzygnięcie to może być wzruszone. Niezgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem spółka wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zaskarżając je w całości i zarzucając naruszenie art. 11 ust. 9 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej oraz art. 7, 77 § 1 i art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. oraz wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego go postanowienia organu I instancji w całości. Skarżąca wniosła również o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych oraz rozpoznanie sprawy przez sąd w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym. W uzasadnieniu skargi podniesiono, że skarżone postanowienie jest niesłuszne a organ odwoławczy w ogóle nie zbadał istoty sprawy. Podkreślono przy tym, iż mimo postawienia w zażaleniu zarzutu naruszenia przez organ art. 11 ust. 9 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej, organ odwoławczy w żaden sposób nie odniósł się do tego zarzutu. Skarżąca podniosła zatem tak jak w zażaleniu, że przepisy k.p.a. nie wyłączają możliwości stosowania ustawy o swobodzie działalności gospodarczej, a przepis art. 196 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 8 marca 2018r. Przepisy wprowadzające ustawę – prawo przedsiębiorców oraz inne ustawy dotyczące działalności gospodarczej mówi wprost o obowiązku stosowania uchylonego art. 11. Tym samym, zdaniem skarżącej, organ nie ma możliwości wydania innej decyzji jak tylko zgodnej z wnioskiem strony, tym bardziej, że strona spełnia wszelkie żądania organu pierwszej instancji i realizuje przedłożony harmonogram wydatków, pomimo jego niezatwierdzenia. Podniesiono również, że postępowanie zostało zawieszone do czasu rozstrzygnięcia skargi na decyzję WIOŚ przez Wojewódzki Sąd Administracyjny a z racji tego, że takie rozstrzygnięcie zapadło brak jest podstaw do dalszego zawieszenia postępowania. Natomiast argumentacja obydwu organów w tej sprawie nie ma oparcia w prawie i wykracza poza treść wydanego postanowienia, albowiem nie ma w nim mowy o wydaniu prawomocnego wyroku czy zakończeniu postępowania sądowoadministracyjnego, ale o rozstrzygnięciu skargi przez WSA. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zajęte w zaskarżonym rozstrzygnięciu. Wyjaśniono również, że organ odwoławczy podtrzymał stanowisko organu I instancji wyrażone w postanowieniu z dnia [...] kwietnia 2018r. gdzie wskazano, że art. 11 ust. 9 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej nie ma zastosowania w postępowaniu dotyczącym odroczenia terminu płatności kar pieniężnych, ponieważ obowiązują w nim normy i procedury administracyjne określone w k.p.a. Nadto wskazano, że skarżąca nie przedstawiła prawomocnego wyroku Sądu, który wskazywałby, że ustąpiła przesłanka uniemożliwiająca prowadzenie postępowania w sprawie odroczenia terminu płatności kary pieniężnej wymierzonej decyzją, która została zaskarżona przez skarżącą do Sądu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Kontrolując legalność zaskarżonego rozstrzygnięcia w granicach kompetencji przysługujących sądowi administracyjnemu, a zatem analizując orzeczenie pod względem jego zgodności z przepisami prawa, sąd stwierdził, że skarga jest zasadna. W niniejszej sprawie GIOŚ postanowieniem z dnia [...] czerwca 2018r. utrzymał w mocy postanowienie [...] WIOŚ z dnia [...] kwietnia 2018r. znak: [...] odmawiające podjęcia zawieszonego postępowania w sprawie wydania decyzji o odroczeniu terminu płatności administracyjnej kary pieniężnej za rok 2013 wymierzonej skarżącej decyzją WIOŚ nr [...] z dnia [...] kwietnia 2016r. Wskazać zatem należy, że podjęcie zawieszonego postępowania administracyjnego następuje wówczas, gdy ustały przyczyny zawieszenia tego postępowania. W ramach postępowania dotyczącego podjęcia zawieszonego postępowania administracyjnego należy więc przede wszystkim ocenić, czy istnieją dalej przyczyny zawieszenia. Prowadzi to do wniosku, że w tym postępowaniu pośrednio weryfikuje się również przesłanki zawieszenia postępowania (por. wyrok NSA z dnia 19 marca 2009 r., sygn. akt II OSK 1375/08, dostępny na stronie: www.nsa.gov.pl/orzecznictwo; Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz pod red. Prof. M. Wierzbowskiego i prof. A. Wiktorowskiej, s. 483). Jeżeli więc w chwili zawieszenia postępowania nie zachodziła żadna z przewidzianych prawem przesłanek zawieszenia, to nie ma podstaw do utrzymywania tego stanu rzeczy. Innymi słowy - nie jest to kwestia wzruszenia prawomocnego rozstrzygnięcia o zawieszeniu postępowania, lecz tylko wyciągniecie wniosku z tego, że sytuacja która uzasadniała zawieszenie nie istnieje. Jak wynika z akt sprawy w rozpoznawanej sprawie organ administracji na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. zawiesił postępowanie w sprawie wydania decyzji o odroczeniu terminu płatności administracyjnej kary pieniężnej za rok 2013 wymierzonej decyzją WIOŚ nr [...] z dnia [...] kwietnia 2016r. do czasu rozstrzygnięcia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie skargi wniesionej przez skarżącą na decyzję GIOŚ o wymierzeniu tej kary. Wskazany wyżej przepis stanowi, że organ administracji publicznej zawiesza postępowanie, gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. Zarówno w doktrynie prawa jak i w orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się, że zagadnieniem wstępnym, w rozumieniu powołanego przepisu, mogą być wyłącznie kwestie (zagadnienia) prawne, które albo ujawniły się w toku postępowania i dotyczą istotnej dla sprawy przesłanki decyzji, albo z przepisów prawa materialnego wynika wprost konieczność rozstrzygnięcia danej kwestii prawnej. Zagadnieniem wstępnym nie może być wyjaśnienie okoliczności faktycznych (por. W. Jakimowicz, o kwestii prejudycjalnej w jurysdykcyjnym postępowaniu administracyjnym, "Samorząd Terytorialny", 2003, nr 10, s. 29 i n.). Naczelny Sąd administracyjny w wyroku z 24 czerwca 2014 r., sygn. akt II GSK 1011/14 (wszystkie powołane orzeczenia dostępne na stronie internetowej www.orzeczenia.gov.pl) wyjaśnił, co należy rozumieć przez zagadnienie wstępne. I tak zasadnie wskazał, że cyt. "zagadnienie wstępne, o którym mowa w przywołanym przepisie, wiąże się z wystąpieniem przeszkody uniemożliwiającej rozstrzygnięcie sprawy stanowiąc przesłankę negatywną jurysdykcyjnego postępowania administracyjnego. Zagadnienie wstępne, to zagadnienie, na które składają się następujące elementy konstrukcyjne, a mianowicie: 1) wyłania się ono w toku postępowania administracyjnego, 2) jego rozstrzygnięcie należy do innego organu lub sądu, 3) rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji jest uzależnione od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego, zatem zagadnienie wstępne musi poprzedzać rozpatrzenie sprawy, 4) istnieje zależność między rozstrzygnięciem zagadnienia wstępnego a rozpatrzeniem sprawy i wydaniem decyzji. Z powyższego wynika, że zagadnienie wstępne to pewna kwestia o charakterze otwartym (tzn. jeszcze nie przesądzona), której treścią może być wypowiedź odnośnie do uprawnienia lub obowiązku, stosunku lub zdarzenia prawnego albo innych jeszcze okoliczności mających znaczenie prawne. Z powyższego wynika, że zagadnieniem wstępnym w rozumieniu art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. może być tylko zagadnienie prawne, którego rozstrzygnięcie należy do właściwości innego organu lub sądu i które może stanowić odrębny przedmiot postępowania przed takim organem lub sądem, co oznacza, że rozstrzygnięcie tego zagadnienia wstępnego przez ten inny organ lub sąd stanowi konieczny warunek wydania decyzji przez organ, w postępowaniu przed którym wyłoniło się zagadnienie wstępne (por. np. wyrok NSA z dnia 21 lipca 1992 r., sygn. akt III SA 1041/92). W kontekście wskazanego charakteru zagadnienia wstępnego, za takie (tj. za kwestię prejudycjalną) nie może być uznana sytuacja wyrażająca się we wpływie na rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji, ustaleń faktycznych dokonywanych w innym postępowaniu przez inny organ lub sąd. Obowiązek wyjaśnienia sprawy pod względem faktycznym i prawnym należy bowiem do organu administracji publicznej prowadzącego dane postępowanie (por. wyrok NSA z dnia 8 grudnia 2008 r., sygn. akt II OSK 1559/07). Zagadnienie wstępne wiąże się więc z sytuacją, w której rozstrzygnięcie sprawy uwarunkowane jest uprzednim rozstrzygnięciem kwestii prawnej, to jest innymi słowy z sytuacją, w której wydanie orzeczenia merytorycznego w sprawie będącej przedmiotem postępowania przed właściwym organem uwarunkowane jest uprzednim rozstrzygnięciem wstępnego zagadnienia prawnego, zaś ocena tego zagadnienia wstępnego, gdyby ono samo w sobie mogło być przedmiotem odrębnego postępowania (w oderwaniu od sprawy, na tle której wystąpiło), należy ze względu na jego przedmiot do kompetencji innego organu państwowego niż ten, przed którym toczy się postępowanie w głównej sprawie (por. wyrok NSA z dnia 28 listopada 1997 r., sygn. akt I SA/Lu 1199/96). Przyjmuje się przy tym, że ten element konstrukcyjny omawianej instytucji, którym jest konieczność uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd, należy rozumieć w ten sposób, że dana kwestia prawna stała się sporna w toku postępowania administracyjnego lub przepisy prawa wymagają ustalenia stanu prawnego w danej kwestii mającej znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, a w toku postępowania ustalenie tego stanu może nastąpić tylko w drodze rozstrzygnięcia właściwego organu lub sądu. Co przy tym nie mniej istotne organ, przed którym toczy się postępowanie w sprawie głównej, musi ustalić związek przyczynowy pomiędzy rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej a zagadnieniem wstępnym, a o istnieniu takiej zależności, która musi mieć charakter bezpośredni, przesądza treść przepisów prawa materialnego, stanowiących podstawę prawną decyzji administracyjnej (por. M, Jaśkowska, A. Wróbel, M. Wilbrandt-Gotowicz, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, WK, 2018). Z punktu widzenia tej ostatniej uwagi istotne jest to, że zależności (uprzedniego) rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego i rozpatrzenia sprawy administracyjnej nie można utożsamiać z wymogiem ukierunkowania tej ostatniej na określoną treść decyzji administracyjnej. Od rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego "zależeć" powinno rozpatrzenie sprawy administracyjnej w ogóle, nie zaś wydanie decyzji o określonej treści (por. G. Łaszczyca, Zawieszenie ogólnego postępowania administracyjnego, Kraków, 2005, s. 100). Istota kwestii prejudycjalnej wyraża się więc w tym, że brak jej uprzedniego rozstrzygnięcia wyklucza każde, to jest zarówno pozytywne, jak i negatywne dla strony zakończenie postępowania administracyjnego (por. np. wyrok NSA z dnia 20 grudnia 2012 r., sygn. akt II OSK 1570/11). W powyższym kontekście należy podkreślić, że związek zagadnienia wstępnego z rozpoznaniem sprawy administracyjnej i wydaniem decyzji wyraża się zatem relacją, w której brak rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd jawi się jako bezwzględna przeszkoda do wydania jakiejkolwiek decyzji w prowadzonej przez organ sprawie (pozytywnej lub negatywnej). W razie, gdy związek ten nie występuje, nie jest dopuszczalne zawieszenie postępowania. Nadto w uzupełnieniu tych elementów w orzecznictwie NSA wypracowano pogląd, że zagadnienie wstępne to takie zagadnienie, które ma charakter otwarty i nie było wcześniej prawomocnie przesądzone w innej sprawie (por. wyrok NSA z dnia 28 listopada 1997 r., sygn. akt I SA/Lu 1199/96 - Serwis Podatkowy 1999 Nr 7 s. 40). W rozpoznawanej sprawie, zdaniem Sądu, nie istniało zagadnienie wstępne od rozstrzygnięcia którego zależało załatwienie sprawy skarżącej w przedmiocie wniosku o odroczeniu terminu płatności administracyjnej kary pieniężnej za rok 2013. W ocenie składu orzekającego nie można zaakceptować wyprowadzonego przez organ poglądu, że w sprawie występuje zagadnienie wstępne (kwestia prejudycjalna). Należy bowiem podkreślić, że za takowe nie można uznać rozpoznawania sprawy dotyczącej kary przez sąd administracyjny. Podkreślić należy, że z zasady trwałości decyzji (art. 16 k.p.a.) wynika, że ostateczne decyzje administracyjne tak długo pozostają w obrocie prawnym wiążąc strony i organy, jak długo we właściwym trybie przewidzianym przez prawo nie zostaną uchylone bądź zmienione. Przyjmując, zatem że zagadnienie wstępne to takie zagadnienie, które nie było wcześniej rozstrzygnięte należy mieć na względzie ostateczne rozstrzygnięcie tej kwestii w ramach "zwykłego" trybu postępowania administracyjnego. Inaczej rzecz ujmując określone zagadnienie mające nawet istotne znaczenie dla rozpoznawanej sprawy nie będzie miało charakteru zagadnienia wstępnego, jeżeli w tym przedmiocie funkcjonuje w obrocie prawnym ostateczna decyzja administracyjna wydana w zwykłym trybie, decyzja ta bowiem wiąże organy w sprawie. A z taką sytuacją niewątpliwie mamy do czynienia, gdyż w obrocie prawnym pozostaje ostateczna decyzja GIOŚ z dnia [...] lipca 2017r. znak: [...] utrzymująca w mocy decyzję WIOŚ z dnia [...] kwietnia 2016r. nr [...] wymierzającą skarżącej administracyjną karę pieniężną za rok 2013. W konkretnych okolicznościach rozpoznawanej sprawy zagadnienie dotyczące wymierzenia spółce administracyjnej kary za rok 2013 ma istotne znaczenie dla rozpoznania sprawy w przedmiocie wniosku spółki o odroczenie terminu płatności tej kary. Jednakże w odniesieniu do tej kwestii w dniu wydania zaskarżonego postanowienia funkcjonowała wskazana wyżej ostateczna decyzja GIOŚ z dnia [...] lipca 2017r., która to zagadnienie wstępne już rozstrzygnęła i dopóki ta decyzja jest w obrocie prawnym, to brak jest podstaw do wskazywania, że w sprawie występuje zagadnienie wstępne. Sąd w tym miejscu dodaje mając na względzie argumentację organu zawartą w zaskarżonej decyzji, że w świetle brzmienia cytowanego wyżej art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. sądem w rozumieniu tego przepisu, co do zasady, nie jest sąd administracyjny rozpatrujący skargę na akt administracyjny (podobnie wyrok NSA z dnia 5 grudnia 2006 r., sygn. akt II OSK 6/06; wyrok WSA w Poznaniu z 14 września 2016 sygn. II SA/Po 187/16). Tym samym samo wszczęcie postępowania przed sądem administracyjnym, mające na celu ocenę zgodności z prawem decyzji o wymierzeniu kary administracyjnej, która jak przyjmuje organ stanowi zagadnienie wstępne dla możliwości odroczenia terminu płatności tej kary, nie może być podstawą do zastosowania w tym postępowaniu administracyjnym art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. Nie stanowi bowiem rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego wydanie orzeczenia przez sąd administracyjny na skutek skargi wniesionej na ostateczną decyzję organu administracji publicznej mające charakter prejudycjalny (v. wyrok NSA z dnia 5 grudnia 2006 sygn. II OSK 6/06; wyrok NSA w Warszawie z dnia 13 października 2000r. sygn. IV SA 1670/98, ONSA 2001/4/189;) Sąd pragnie zarazem zaznaczyć, że znany jest mu również z urzędu fakt oddalenia skargi na wymieniony akt (decyzję o wymierzeniu spółce kary za 2013r.) wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 luty 2018r. sygn. IV SA/Wa 2528/17. Orzeczenie to jest wprawdzie nieprawomocne, nie zmienia to jednak faktu, że powołana decyzja GIOŚ w przedmiocie wymierzenia kary za 2013r. pozostaje nadal w mocy i wywołuje skutki prawne. Racje ma również strona skarżąca podkreślając, że postanowieniem z dnia [...] października 2017r. znak: [...] WIOŚ dokonał zawieszenia postępowania w sprawie wydania decyzji o odroczeniu terminu płatności administracyjnej kary pieniężnej za rok 2013 do czasu rozstrzygnięcia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie skargi wniesionej przez spółkę na decyzję GIOŚ z dnia [...] lipca 2017r. znak: [...] a nie do wydania prawomocnego wyroku w sprawie. Tym samym niezależnie od powyższego rację ma strona skarżąca podnosząc, że wyekspirował termin zawieszenia postępowania bowiem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, jak wskazano powyżej, wyrokiem z dnia 20 lutego 2018r. sygn. IV SA/Wa 2528/17 oddalił skargę spółki a zawieszenie, jak wynika z treści sentencji postanowienia WIOŚ z dnia [...] października 2017r. oraz uzasadnienia tego postanowienia miało nastąpić do czasu rozstrzygnięcia sprawy przez Wojewódzki Sąd Administracyjny. Tym samym zasadny okazał się zarzut odnoszący się do naruszenia art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., który należało powiązać z naruszeniem art. 97 § 2 k.p.a. Rozpoznając ponownie sprawę organ administracji uwzględni ocenę prawą wyrażoną w wyroku. Za niezasadny Sąd uznał zarzut naruszenia art. 11 ust. 9 ustawy z dnia 2 lipca 2004r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz.U. z 2017r. poz. 2168 z późn. zm). Racje ma bowiem w tym zakresie organ I instancji oraz organ odwoławczy wskazując w odpowiedzi na skargę, że w sprawie dot. odroczenia terminu płatności kary administracyjnej skutek milczącej zgody przewidzianej w tym przepisie nie będzie miał zastosowania. Jak słusznie bowiem w tym zakresie wskazał Naczelny Sąd Administracyjny m. in. w wyroku z dnia 13 maja 2014r. sygn. II GSK 1936/12 skutek milczącej zgody ze wskazanego wyżej przepisu znajduje zastosowanie tylko do wąskiej kategorii spraw bezpośrednio związanych z podejmowaniem, wykonywaniem i zakończeniem działalności gospodarczej (art. 1 ustawy). Rozpoznając ponownie sprawę organ administracji uwzględni ocenę prawą wyrażoną w wyroku przy ponownym rozpoznaniu wniosku skarżącej o podjęcie zawieszonego postępowania. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018r., poz. 1302 z późn. zm.), orzekł jak w sentencji wyroku. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 tej ustawy.