IV SA/Wa 2478/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Agnieszka Wójcik po rozpoznaniu w dniu 23 października 2023 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia 12 września 2022 r. nr KOA/2494/Oś/21 w przedmiocie odebrania konia rasy arabskiej postanawia: odrzucić skargę

A. W. (skarżący) wniósł skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z 12 września 2022 r. w przedmiocie odebrania konia rasy arabskiej, jednocześnie zwrócił się o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego. Postanowieniem z 7 lutego 2023 r., sygn. akt IV SPP/Wa 271/22 referendarz sądowy odmówił przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym. Po rozpatrzeniu sprzeciwu od wskazane postanowienia, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z 19 maja 2023 r. utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie referendarza sądowego. Zarządzeniem z 19 maja 2023 r. Przewodnicząca Wydziału IV wezwała skarżącego do uiszczenia wpisu od skargi w wysokości 200 zł. Skarżący wniósł zażalenie na powyższe zarządzenie. Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z 25 lipca 2023 r., sygn. akt I OZ 298/23 oddalił ww. zażalenie. W związku z powyższym, zarządzeniem z dnia 8 sierpnia 2023 r. skarżący został wezwany do wykonania prawomocnego zarządzenia Przewodniczącej Wydziału IV z 19 maja 2023 r. o wezwaniu do uiszczenia wpisu do skargi – w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwanie to zostało doręczone adresatowi w dniu 30 sierpnia 2023 r. W wyznaczonym terminie skarżący nie uiścił należnego wpisu od skargi. W piśmie z 6 września 2023 r. skarżący stwierdził, że wezwanie do uiszczenia wpisu jest przedwczesne, ponieważ nie zostało rozpatrzone zażalenie do NSA z 19 lipca 2023 r. w przedmiocie przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Na wstępie należy wskazać, że warunkiem skutecznego wniesienia skargi jest uiszczenie wpisu sądowego. Zgodnie z art. 220 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 1634) dalej: "P.p.s.a.", sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W tym przypadku, z zastrzeżeniem § 2 i 3, przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. W razie bezskutecznego upływu tego terminu przewodniczący wydaje zarządzenie o pozostawieniu pisma bez rozpoznania. Natomiast stosownie do art. 220 § 3 P.p.s.a. skarga, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu przez sąd. W rozpatrywanej sprawie skarżący został zobowiązany wykonania prawomocnego zarządzenia Przewodniczącej Wydziału z dnia 19 maja 2023 r. Do uiszczenia tej opłaty został wezwany po prawomocnym rozstrzygnięciu kwestii odmowy przyznania prawa pomocy (postanowienie Wojewódzkiego Sądu administracyjnego w Warszawie z 19 maja 2023 r. sygn.. akt IV SPP/Wa 271/23) oraz zażalenia na zarządzenie o wpisie (postanowienia NSA z 25 lipca 2023 r., sygn. akt I OZ 298/23). Wezwanie do wykonania prawomocnego zarządzenia z 19 maja 2023 r. zostało doręczone skarżącemu w dniu 30 sierpnia 2023 r. (zwrotne potwierdzenie odbioru k. 38 akt sądowych), a zatem 7-dniowy termin do uiszczenia wpisu upłynął w dniu 6 września 2023 r. Skarżący nie uiścił należnego wpisu w zakreślonym terminie, co potwierdza adnotacja z 18 października 2023 r., w której stwierdzono, że w dokumentach księgowych dotyczących opłat sądowych do dnia 13 października 2023 r. nie zidentyfikowano wpłaty do niniejszej sprawy. W ocenie Sądu, wbrew przekonaniu skarżącego, wyrażonemu w piśmie z 6 września 2023 r., wezwanie do wpisu nie było przedwczesne. Jak wyżej wskazano, postępowanie z wniosku o przyznanie prawa pomocy zostało prawomocnie zakończone postanowieniem z 19 maja 2023 r. o utrzymaniu w mocy postanowienia referendarza sądowego z 7 lutego 2023 r. o odmowie przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym. W tej sytuacji zasadne było wezwanie skarżącego do uiszczenia wpisu w wysokości 200 zł (zarządzenie z 19 maja 2023 r.). Skarżący wniósł zażalenie na powyższe zarządzenie, które zostało oddalone postanowieniem NSA z 25 lipca 2023 r. I OZ 298/23. NSA w uzasadnieniu stwierdził: "Wyjątek od obowiązku uiszczania kosztów sądowych stanowią podmioty wymienione w art. 239 ppsa oraz podmioty, które zwolnione zostały od obowiązku uiszczenia kosztów wskutek udzielonego prawa pomocy. Skarżący nie zalicza się do żadnej z wymienionych grup, w związku z czym żądanie uiszczenia wpisu od skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie należało uznać za zasadne i określone w prawidłowej wysokości." Wobec powyższego, po zwrocie akt z NSA zasadne było wezwanie skarżącego do wykonania prawomocnego zarządzenia do uiszczenia wpisu. Wskazana przez skarżącego w omawiany piśmie kwestia zażalenia z 19 lipca 2023 r. w istocie nie dotyczyła rozstrzygnięcia w przedmiocie przyznania lub odmowy przyznania prawa pomocy, ale dopuszczalności wniesienia środka odwoławczego od postanowienia Sądu I instancji wydanego w trybie art. 260 P.p.s.a. i nie stanowiła przeszkody w skierowaniu do skarżącego wezwania do wykonania prawomocnego zarządzenia do uiszczenia wpisu z 19 maja 2023 r. Na marginesie należy jedynie odnotować, że ostatecznie NSA postanowieniem z 11 października 2023 r. sygn. akt I OZ 419/23, oddalił zażalenie skarżącego z 19 lipca 2023 r. wskazując, że od postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego wydanego w wyniku rozpoznania sprzeciwu od orzeczenia referendarza sądowego nie przysługuje żaden środek odwoławczy do Naczelnego Sądu Administracyjnego, ponieważ ani art. 194 § 1 P.p.s.a., ani żaden inny przepis szczególny ustawy nie przewiduje możliwości zaskarżenia tego orzeczenia zażaleniem. Reasumując, skarżący wezwany do uiszczenia wpis od skargi, nie dokonał tej czynności w wyznaczonym terminie, zatem skarga podlegała odrzuceniu na podstawie art. 220 § 3 P.p.s.a., o czym Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.