IV SA/Wa 2423/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodnicząca Sędzia WSA Anna Falkiewicz-Kluj po rozpoznaniu 29.XI.2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku Gminy L. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi na decyzję Wojewody [...] z [...] lipca 2017 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia odszkodowania za nieruchomość postanawia - odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji -

Gmina L. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na wskazaną w sentencji decyzję Wojewody [...]. W skardze zawarto także wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, uzasadniając go przekonaniem strony skarżącej o znaczności szkody wywołanej wypłatą odszkodowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu. Jednakże art. 61 § 3 p.p.s.a. stanowi, że po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu w całości lub w części aktu, o którym mowa w art. 61 § 1 p.p.s.a., jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dokonując oceny wniosku strony skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Sąd uznał, że nie zasługuje on na uwzględnienie, albowiem w żaden sposób nie uprawdopodobniono, że wykonanie decyzji przy jego sytuacji finansowej, może spowodować skutki określone w ww. przepisie. W treści wniosku brak jest jakichkolwiek argumentów uzasadniających, dlaczego Gmina uważa, że wypłata kwoty odszkodowania może spowodować znaczną szkodę lub trudne do odwrócenia skutki. Podkreślenia wymaga fakt, że to na stronie postępowania sądowego spoczywa obowiązek wykazania przesłanek, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., a rolą Sądu jest zbadanie, czy przemawiają one za udzieleniem środka ochrony tymczasowej, jakim jest wstrzymanie wykonania decyzji. Samo przekonanie skarżącego, iż wykonanie decyzji wywoła szczególnie niekorzystne konsekwencje, nie jest wystarczające do tego, aby wniosek został uwzględniony. W tym stanie rzeczy na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., należało orzec jak w sentencji.