IV SA/Wa 2331/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Agnieszka Wójcik po rozpoznaniu w dniu 2 lutego 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w sprawie ze skargi W. T., T. T., P. T. i U.T. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2016 r. nr [...] w przedmiocie zezwolenia na niezwłoczne zajęcie nieruchomości postanawia: odrzucić wniosek.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 21 listopada 2016 r., sygn. akt IV SA/Wa 2331/16 odrzucił skargę W. T., T. T, P. T. i U. T. – wobec nieuzupełnienia jej braków fiskalnych – wniesioną na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2016 r. nr [...] w przedmiocie zezwolenia na niezwłoczne zajęcie nieruchomości położonej w miejscowości B, gmina Z., oznaczonej jako działka nr [...] o pow. 0,14 ha. W pismach z dnia 5 grudnia 2016 r. skarżący wnieśli zażalenie na powyższe postanowienie Sądu z dnia 21 listopada 2016 r. i wniosek o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. W rozpoznawanej sprawie skarżący wnieśli jednocześnie dwa środki prawne: zażalenie i wniosek o przywrócenie terminu. Tymczasem w orzecznictwie sądowym ukształtowany jest pogląd, że czynności procesowe polegające na równoczesnym złożeniu środka zaskarżenia wydanego na skutek uchybienia przez stronę terminowi procesowemu i wniosku o przywrócenie terminu do dokonania czynności, wykluczają się wzajemnie zarówno z powodu konkurencyjności zawartych w nich wniosków zmierzających do wywołania przeciwstawnych skutków procesowych, ale i sprzeczności wewnętrznej ich podstaw. Wniosek o przywrócenie terminu jest oparty na twierdzeniu, że do uchybienia terminu doszło, jednakże nastąpiło to bez winy strony, która w takim wniosku wskazuje przyczyny usprawiedliwiające to uchybienie. Natomiast środek zaskarżenia od orzeczenia wydanego na skutek uchybienia przez stronę terminowi do dokonania czynności procesowej jest oparty na twierdzeniu, że do uchybienia nie doszło, a sąd zajął w tej kwestii błędne stanowisko [por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 maja 2004 r., sygn. akt FZ 61/04 (niepubl.) oraz postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 15 listopada 1999 r., sygn. akt II CZ 120/02 (LEX 110559)]. Złożenie wniosku o przywrócenie terminu uwarunkowane jest przede wszystkim tym, by termin do podjęcia czynności procesowej upłynął. Dopiero wówczas bowiem czynność taka staje się bezskuteczna w świetle art. 85 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 z późn. zm.), zaś zgodnie z art. 86 § 2 tej ustawy przywrócenie terminu nie jest dopuszczalne, jeżeli uchybienie terminu nie powoduje dla strony ujemnych skutków w zakresie postępowania sądowego. W sytuacji, gdy strona złożyła środek zaskarżenia od orzeczenia wydanego na skutek uchybienia terminowi do dokonania czynności procesowej, początek biegu terminu do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do dokonania tej czynności wyznaczać będzie data doręczenia orzeczenia rozstrzygającego w przedmiocie złożenia środka zaskarżenia [tak: Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 17 grudnia 2009 r., sygn. akt I GZ 120/09 (LEX 582456), również dostępne na stronie internetowej orzeczeń sądów administracyjnych: http://orzeczenia.nsa.gov.pl]. Zatem taki wniosek o przywrócenie terminu do dokonania czynności procesowej należy uznać za niedopuszczalny z mocy samej ustawy, w trybie art. 88 powołanej ustawy i z tej przyczyny za podlegający odrzuceniu. Taka właśnie sytuacja wystąpiła w rozpoznawanej sprawie. W terminie otwartym do zaskarżenia postanowienia z dnia 21 listopada 2016 r. o odrzuceniu skargi, u podstaw którego legło stwierdzenie nieuzupełnienia braków fiskalnych skargi, skarżący wystąpili zarówno z zażaleniem przeciwko postanowieniu odrzucającemu skargę, jak i z wnioskiem o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków fiskalnych skargi, opierając jego żądanie o tezę, że naruszenie terminu nie było przez niego zawinione. Konkurencyjność i sprzeczność podstaw obydwu tych środków prawnych jest oczywista. Z tej przyczyny wniosek o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków fiskalnych skargi podlega odrzuceniu na podstawie art. 88 powołanej ustawy [por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 stycznia 2011 r., sygn. akt II OZ 1347/10 (LEX 743823), również dostępne na wskazanej wyżej stronie internetowej orzeczeń sądów administracyjnych]. Wniesienie zażalenia stworzyło procesową przeszkodę dla merytorycznego rozpoznania wniosku o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi. Z powyższych względów, na podstawie art. 88 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.