IV SA/Wa 2324/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Aneta Dąbrowska, Sędziowie: Sędzia WSA Wanda Zielińska – Baran (spr.), sędzia WSA Alina Balicka, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 4 lutego 2021 r. sprawy ze skargi K. J. na postanowienie Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] września 2020 r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania oddala skargę

Przedmiot skargi stanowi postanowienie Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska ("GDOŚ") z [...] września 2020 r. nr [...], którym stwierdzono niedopuszczalność odwołania K. J. i T. J. od pisma Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...] ("RDOŚ w [...]") z [...] lipca 2020 r. w sprawie nr [...] w przedmiocie pozostawienia bez rozpoznania wniosku o odszkodowanie za szkody wyrządzone przez bobry na gruntach. Stan sprawy przedstawia się następująco. K. J. i T. J. w piśmie z [...] czerwca 2020 r. wystąpili do RDOŚ w [...] o szacowanie szkód wyrządzonych przez bobry. Wniosek uzupełniono pismem z [...] lipca 2020 r. RDOŚ w [...] pismem z [...] lipca 2020 r. wezwał wnioskodawców do uzupełnienia wniosku, stosowanie do § 2 pkt 7 rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia [...] lutego 2018 r. w sprawie szacowania szkód wyrządzonych przez niektóre gatunki zwierząt objęte ochroną gatunkową. W związku z nieuzupełnieniem w terminie braków formalnych wniosku, RDOŚ w [...] pismem z [...] lipca 2020 r. zawiadomił wnioskodawców o pozostawieniu wniosku bez rozpoznania. T. J., działając w imieniu własnym i K. J., wniósł odwołanie od pisma z [...] lipca 2020 r., wskazując, że RDOŚ w [...] odmówił załatwienia sprawy zgodnie z wnioskiem, ponieważ jego braki zostały uzupełnione. GDOŚ postanowieniem z [...] września 2020 r. stwierdził niedopuszczalność odwołania T. J. i wskazał, że pismo RDOŚ w [...] z [...] lipca 2020 r. nie nosi znamion decyzji administracyjnej. Przedmiotem zaskarżenia to rozstrzygnięcie uczyniła K. J., która w skardze podniosła zarzut naruszenia art. 7 oraz 87 Konstytucji RP oraz: I. ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego poprzez przez niestosowanie przepisów ustawy przez organ I instancji; II. art. 126 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody, poprzez jego błędne stosowanie; III. § 2 ust. 4 oraz 5 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 8 lutego 2018 r. w sprawie szacowania szkód wyrządzonych przez niektóre gatunki zwierząt objęte ochroną gatunkową, poprzez jego błędne stosowanie. W odpowiedzi na skargę GDOŚ wniósł o jej odrzucenie na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. oraz z ostrożności procesowej o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie, aczkolwiek nie podlegała odrzuceniu. Stosowanie do art. art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., Sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Sąd doszedł do przekonania, że organ błędnie twierdzi, że skarżąca nie była adresatem zaskarżonego postanowienia. Lektura akt sprawy prowadzi bowiem do wniosku, że pismo zatytułowane "odwołanie" faktycznie wniósł T. J., niemniej działał on w ramach pełnomocnictwa, którego udzieliła mu K. J., która także była wnioskodawczynią. W ocenie Sądu, kwestii spornej nie stanowi okoliczność złożenia przez wskazane osoby wniosku o szacowanie szkód wyrządzonych przez bobry. Zgodnie z § 2 pkt 4 i 5 cyt. rozporządzenie, wniosek zawiera m.in. numer PESEL poszkodowanego albo numer paszportu lub innego dokumentu stwierdzającego tożsamość – w przypadku gdy poszkodowany nie posiada numeru PESEL, a do wniosku dołącza się m.in. kopię dokumentu potwierdzającego prawo własności mienia, które uległo szkodzie, a w przypadku szkody wyrządzonej w pogłowiu zwierząt gospodarskich. Wniosek był obarczony brakami, które zostały enumeratywnie wypunktowane w piśmie z [...] lipca 2020 r. Wnioskodawcy odstąpili od uzupełnienia wskazanych braków i zażądali wskazania przez RDOŚ w [...] podstawy prawnej wezwania w tym zakresie. W tym stanie sprawy RDOŚ w [...] pismem z [...] lipca 2020 r. zawiadomił wnioskodawców o pozostawieniu wniosku bez rozpoznania, na podstawie § 2 pkt 7 cyt. rozporządzenia. Wyjaśnić należy, że w aktualnym stanie prawnym przepisy prawa nie przewidują określonej formy dla pozostawienia wniosku bez rozpoznania. W orzecznictwie przyjmuje się natomiast zgodnie, że jest to czynność materialno-techniczna. Skoro zatem pozostawienie wniosku bez rozpoznania nie następuje w formie decyzji lub postanowienia, to na tego rodzaju czynność nie można wnieść środka zaskarżenia w formie odwołania lub zażalenia, to w tym stanie prawnym konsekwencją wniesienia odwołania od pisma informującego wnioskodawców o pozostawieniu wniosku bez rozpoznania jest stwierdzenie jego niedopuszczalności na podstawie art. 134 k.p.a., co prawidłowo uczynił organ. Podkreślić także należy, że kontroli Sądu poddane było wyłącznie postanowienie stwierdzające niedopuszczalność odwołania, a więc rozstrzygnięcie o charakterze czysto procesowym. Sąd nie oceniał merytorycznie zasadności stanowiska skarżącej co do przysługującej jej rekompensaty za poniesione straty. Ze względu na natomiast na brak wskazania konkretnych przepisów k.p.a., których naruszenia skarżąca się dopatruje, Sąd odstąpił od ustosunkowania się zarzutu w tym zakresie. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 151 w zw. z art. 119 pkt 3 i art. 120, orzekł jak w sentencji.