IV SA/Wa 2308/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Monika Barszcz Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Małaszewska-Litwiniec (spr.) Sędzia WSA Anna Sękowska po rozpoznaniu w dniu 5 marca 2021 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi [...] w [...] z siedzibą w [...] na decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] sierpnia 2020 r., nr [...] w przedmiocie wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej oddala skargę.

Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie decyzją reformatoryjną z [...] sierpnia 2020 r., nr [...] Główny Inspektor Ochrony Środowiska (dalej GIOŚ) uchylił w całości decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska w [...] z [...] maja 2015 r., nr [...], wydaną w trybie art. 194 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (Dz. U. z 2013 r., poz. 21 ze zm.), w brzmieniu obowiązującym do 4 września 2018 r., wymierzającą [...] w B. administracyjną karę pieniężną w wysokości 3.000 zł za gospodarowanie odpadami niezgodnie z posiadanym zezwoleniem na przetwarzanie (odzysk) odpadów, tj. przetwarzanie (odzysk) odpadów o kodzie 16 01 03 (zużyte opony) niezgodnie z posiadanym zezwoleniem, a następnie wymierzył [...] w B. administracyjną karę pieniężną w wysokości 3.000 zł za gospodarowanie odpadami niezgodnie z posiadanym zezwoleniem na przetwarzanie (odzysk) odpadów, tj. przetwarzanie (odzysk) odpadów o kodzie 16 01 03 (zużyte opony) niezgodnie z posiadanym zezwoleniem, na podstawie art. 194 ust. 5 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach w brzmieniu obowiązującym od 4 września 2018 r. (po nowelizacji z 20 lipca 2018 r. - Dz. U. z 2018 r., poz. 1592 – art. 1 pkt 15 lit. b ustawy zmieniającej). Jednocześnie Organ odwoławczy stwierdził, że nie było podstaw do odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej za to naruszenie i poprzestania na pouczeniu. Stan niniejszej sprawy przedstawiał się następująco. GIOŚ dostrzegając zmianę stanu prawnego po wydaniu decyzji I. instancji oraz stwierdzając, że wszystkie istotne okoliczności tej sprawy zostały dostatecznie wyjaśnione - wydał decyzję reformatoryjną, w której po uchyleniu decyzji I. instancji, wymierzył [...] w B. administracyjną karę pieniężną w wysokości 3.000 zł za gospodarowanie odpadami niezgodnie z posiadanym zezwoleniem na przetwarzanie (odzysk) odpadów, tj. przetwarzanie (odzysk) odpadów o kodzie 16 01 03 (zużyte opony) niezgodnie z posiadanym zezwoleniem, a mianowicie decyzją Wojewody [...] z [...] listopada 2006 r., nr [...] (pozwoleniem na wytwarzanie odpadów wraz z zezwoleniem na odzysk i zbieranie odpadów). Stwierdził przy tym, że uprzednia kontrola również ujawniła nieprawidłowości w tym zakresie. Kontrola przeprowadzona w dniach od 19 listopada do 5 grudnia 2014 r. miała na celu - jak wskazano w zaskarżonej decyzji, - sprawdzenie w tym zakresie realizacji przez Skarżącego zarządzenia pokontrolnego z [...] lipca 2013 r., znak: [...]. Odpady o kodzie 16 01 03 (zużyte opony) Skarżący obowiązany był magazynować na specjalnie przygotowanym miejscu, na utwardzonym terenie w pobliżu silosu na kiszonki (w [...] i [...]; zaś odpady wytworzone w Gospodarstwie C. należało przewozić do magazynowania w Gospodarstwie B.). Odpady o kodzie 16 01 03 – zgodnie z decyzją Wojewody [...], należało przekazywać odbiorcom posiadającym wymagane prawem zezwolenie na prowadzenie działalności w zakresie gospodarowania nimi. Skarżący dokonywał odzysku wytworzonych przez siebie odpadów o kodzie 16 01 03 poprzez przykrywanie nimi pryzm kiszonkowych w silosach zlokalizowanych we własnych obiektach, a także na tunelach foliowych z kiszonką, w celu ich obciążenia. Nie miał zezwolenia na prowadzenie odzysku tych odpadów. Nie były więc wykorzystywane jako odbijacze, na co zezwalało rozporządzenie. Skarżący gospodarował więc odpadami o kodzie 16 01 03 (dokonywał ich przetwarzania - odzysku) niezgodnie z posiadanym zezwoleniem, co potwierdziła przeprowadzona kontrola. GIOŚ nadmienił, że dotychczas nie zostało wydane rozporządzenie precyzujące wymagania, jakie muszą zostać spełnione, aby odpady w postaci zużytych opon utraciły status odpadu. Przyjął zatem, że proces utraty statusu odpadu przez zużyte opony może zostać zrealizowany jedynie w drodze decyzji administracyjnej, np. zezwolenia na przetwarzanie odpadów, co w rozpatrywanej sprawie nie miało miejsca. We wniesionej skardze profesjonalny pełnomocnik wniósł o uchylenie decyzji obu instancji oraz o umorzenie postępowania w sprawie, a także o zwrot kosztów postępowania, z uwzględnieniem kosztów zastępstwa procesowego. Pełnomocnik zarzucił: - naruszenie art. 198 pkt 1 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach, poprzez błędne określenie w decyzji naruszenia jako przetwarzanie (odzysk) odpadów o kodzie 16 01 03 (zużyte opony) niezgodnie z posiadanym zezwoleniem, podczas gdy zgodnie z zezwoleniem Wojewody [...] z [...] listopada 2006 roku nr [...] Skarżący posiadał zezwolenie na gospodarowanie odpadami - wytwarzanie odpadów w postaci zużytych opon, oraz gdy z całości zebranego materiału w sprawie wynikało, że Strona zużyte opony w części tymczasowo magazynowała, a w części poddawała odzyskowi, aby odpady służyły użytecznemu zastosowaniu przez zastąpienie innych materiałów, które w przeciwnym przypadku zostałyby użyte do spełnienia danej funkcji, lub w wyniku którego odpady są przygotowywane do spełnienia takiej funkcji w danym zakładzie lub ogólnie w gospodarce; - naruszenie art. 3 ust. 2, w związku z art. 3 ust. 3,14 i 22 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach poprzez błędną interpretację oraz błędne przyjęcie przez Organ II. instancji, że w [...] w B. stwierdzono naruszenie warunków decyzji Wojewody [...] z [...] listopada 2006 roku znak: [...] co do sposobu magazynowania odpadu o kodzie 16 01 03. W ocenie Skarżącego, bezspornym jest, że gdyby Organ wydający zaskarżoną decyzję prawidłowo zinterpretował te przepisy, to należałoby przyjąć, że Skarżący tą decyzją Wojewody [...] otrzymał zgodę na gospodarowanie odpadami, chociaż w decyzji Wojewoda nie sprecyzował, na czym ta gospodarka ma polegać; - naruszenie art. 14 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach poprzez jego błędną interpretację skutkującą błędnym przyjęciem przez Głównego Inspektora Ochrony Środowiska, w związku z pismem Marszałka Województwa[...] z 5 lutego 2015r. że odpady o kodzie 16 01 03 nie zostały dopuszczone tą decyzją do odzysku, natomiast, zdaniem Skarżącego, może on, zgodnie z treścią art. 14 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach, stosować opony (które przestały być odpadami w wyniku poddania ich odzyskowi) do przykrywania folii na silosach kiszonek, tym bardziej, że jest taka długoletnia tradycja, a działanie takie w żaden sposób nie prowadzi do negatywnych skutków dla życia, zdrowia ludzi lub środowiska; - naruszenie art. 199 pkt 1 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach poprzez wymierzenie kary zbyt rygorystycznej i niewzięcie pod uwagę minimalnego lub żadnego wpływu na życie i zdrowie ludzi i środowiska, a także niewzięcie pod uwagę skutków naruszeń i wielkości zagrożenia, gdy zdaniem Skarżącego naruszenie prawa nie miało znamion wykroczenia, ze względu na brak społecznej szkodliwości czynu, - naruszenie art. 7 k.p.a., art. 75 k.p.a., art. 77 k.p.a., art. 80 k.p.a. oraz art. 107 § 3 k.p.a. poprzez brak wyczerpującego zbadania wszystkich okoliczności faktycznych związanych z przedmiotową sprawą administracyjną, co znajduje wyraz w lakonicznej, niejasnej treści i uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, a także brak wszechstronnego rozważenia zebranego w sprawie materiału dowodowego, w konsekwencji czego przyjęto niewłaściwe ustalenia, w myśl których zaskarżoną decyzją wymierzono [...] w B. karę administracyjną w wysokości 3.000 zł za gospodarowanie odpadami niezgodnie z posiadanym zezwoleniem na przetwarzanie (odzysk) odpadów, tj. przetwarzanie (odzysk) odpadów o kodzie 16 01 03 (zużyte opony) niezgodnie z posiadanym zezwoleniem oraz poprzez nienależyte uzasadnienie zaskarżonej decyzji GIOŚ z [...] sierpnia 2020 r. nr [...]. Pełnomocnik stwierdził, że Organ w zaskarżonej decyzji nie udowodnił naruszenia zezwolenia Wojewody [...] z [...]listopada 2006 roku nr [...] co do zasady jak i wysokości. W ocenie Skarżącego, nie sposób udowodnić, że zastosowanie zużytych opon do przykrycia folii (np. do sterty kiszonki) prowadzi do negatywnych skutków dla życia, zdrowia ludzi lub środowiska. Skarżący uznał zatem, że jeżeli nie narusza to obowiązującego prawa i odpowiada zasadom współżycia społecznego oraz określonym zwyczajom, to może gospodarować tymi odpadami i przygotować odpady ( zużyte opony ), aby mogły one być ponownie wykorzystane bez czynności wstępnego przetwarzania i służyły użytecznemu zastosowaniu, tak jak czynią wszyscy rolnicy w całej Polsce i nie tylko, do przykrywania folii na kiszonkach. Zdaniem Skarżącego, Wojewoda nie sprecyzował na czym miałaby polegać gospodarka odpadami, co winno skutkować przyjęciem, że Skarżący może nimi gospodarować w taki sposób, aby nie naruszać obowiązujących przepisów prawa oraz zasad współżycia społecznego. Poza tym zaledwie niewielką część wykorzystywał do użytecznego zastosowania, np. do przykrycia pryzm kiszonkowych. Przedmiotowych opon nie uznaje zaś za odpady, ponieważ Skarżący nie pozbywa się ich, ani też nie zamierza się ich pozbywać. Są przez niego w dalszym ciągu stosowane. W ocenie Skarżącego, nawet w przypadku uznania, że dopuścił się zarzucanego naruszenia, winna zostać mu wymierzona kara w minimalnym wymiarze, tj. 1.000 zł. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie, ponieważ zaskarżona decyzja nie została wydana z naruszeniem przepisów obowiązującego prawa, zarówno materialnego, jak i procesowego, które mogło prowadzić do jej uchylenia. Wskazać należy, że Sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej co oznacza, że Sąd w zakresie dokonywanej kontroli bada czy organ administracji orzekając w sprawie nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Zgodnie zaś z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm. - dalej p.p.s.a.), Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Na wstępie zauważyć należy, że rozpoznanie tej sprawy na posiedzeniu niejawnym miało miejsce w związku z obowiązywaniem stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19. Zgodnie bowiem z art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020 r. poz. 374 ze zm.), dodanego art. 46 pkt 21 ustawy z dnia 14 maja 2020 r. o zmianie niektórych ustaw w zakresie działań osłonowych w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa SARS-CoV-2 (Dz.U. z 2020 r. poz. 875), przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów. Taka zaś sytuacja miała miejsce w niniejszej sprawie, bowiem rozpoznanie sprawy stało się konieczne z uwagi na datę wpływu skargi do sądu i dotychczasowy okres oczekiwania stron na zakończenie postępowania sądowego. Z uwagi jednak na wzrost wykrytych zakażeń w całym kraju, w tym na [...] oraz objęcia [...] strefą zagrożenia oraz z uwagi na liczbę stron postępowania, przeprowadzenie rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących, a nie można było przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Stąd przewodnicząca wydziału skierowała ją do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym. Sąd uznał za trafne rozważania GIOŚ co do uwarunkowań prawnych niniejszej sprawy. Jak słusznie dostrzegł GIOŚ, zmienił się stan prawny w tej sprawie pomiędzy rozstrzygnięciem I i II instancji. Z dniem 5 września 2018 r. weszły w życie przepisy ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. o zmianie ustawy o odpadach oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2018 r., poz. 1592 - dalej ustawa zmieniająca) Jej art. 1 pkt 15 zmienił brzmienie art. 194 ustawy o odpadach, tj. przepisu prawa materialnego, na podstawie którego wymierzane były dotychczas administracyjne kary pieniężne w wypadku stwierdzenia naruszeń dotyczących gospodarki odpadami. Wobec tego zaskarżona decyzja prawidłowo wydana została na podstawie art. 194 ust. 5 ustawy o odpadach, dodanego właśnie przez art. 1 pkt 15 lit. b) ustawy o zmianie ustawy o odpadach oraz niektórych innych ustaw, który stanowi, że "administracyjną karę pieniężną wymierza się za gospodarowanie odpadami niezgodnie z posiadanym zezwoleniem, o którym mowa w art. 41. Kara wynosi nie mniej niż 1000 zł i nie może przekroczyć 1 000 000 zł". Wysokość tej kary zaś - zgodnie z przepisami art. 194 ust. 7 ustawy o odpadach - oblicza się uwzględniając w szczególności ilość i właściwości odpadów, możliwość wystąpienia zagrożeń dla ludzi lub środowiska oraz okoliczności naruszenia przepisów ustawy. Natomiast I. instancja wydała swe rozstrzygnięcie jeszcze przed tą nowelizacją, na podstawie art. 194 ust. 1 pkt. 4 ustawy o odpadach w ówczesnym brzmieniu. To czyniło zasadnym i koniecznym wydanie decyzji reformatoryjnej, zwłaszcza, że wszystkie okoliczności tej sprawy zostały prawidłowo zbadane przez I. instancję i nie były sporne, a spór dotyczył prawa materialnego. Trafnie ustaliły Organy obu instancji, że Skarżący, zgodnie z warunkami posiadanej decyzji Wojewody [...] z [...] listopada 2006 r., nrk [...] (pozwolenie na wytwarzanie odpadów wraz z zezwoleniem na odzysk i zbieranie odpadów), posiadał pozwolenie na wytwarzanie odpadów o kodzie 16 01 03 (zużyte opony) w ilości 1,90 Mg/rok w Gospodarstwie B., 0,50 Mg/rok w Gospodarstwie C. oraz 0,50 Mg w Gospodarstwie S., które obowiązany był magazynować na specjalnie przygotowanym miejscu, na utwardzonym terenie w pobliżu silosu na kiszonki (w Gospodarstwie S. i B.; zaś odpady wytworzone w Gospodarstwie C. należało przewozić do magazynowania w Gospodarstwie B.). Zgodnie z pkt II.5 ppkt 6 tej decyzji Wojewody odpady o kodzie 16 01 03 należało przekazywać odbiorcom posiadającym wymagane prawem zezwolenie na prowadzenie działalności w zakresie gospodarowania nimi. Na podstawie pkt IV. 1 decyzji Skarżący uzyskał zezwolenie na zbieranie odpadów o kodzie 16 01 03. W pkt IV.3 ppkt 2) decyzji określono, że przedmiotowe odpady powinny być zbierane na specjalnie przygotowanym miejscu, na utwardzonym terenie, w pobliżu silosu na kiszonki. Co zaś istotne i ma zasadnicze znaczenie w tej sprawie - w pkt III. decyzji, dotyczącym udzielenia zezwolenia na prowadzenie odzysku odpadów, nie wymieniono odpadów o kodzie 16 01 03. Jak bezspornie ustaliły Organy obu instancji, Skarżący dokonywał, wbrew posiadanemu zezwoleniu odzysku wytworzonych przez siebie odpadów o kodzie 16 01 03 poprzez przykrywanie pryzm kiszonkowych w silosach zlokalizowanych we własnych obiektach, a także na tunelach foliowych z kiszonką, w celu ich obciążenia (co potwierdzają m. in. protokoły z oględzin przeprowadzonych w dniu 14 listopada 2014 r. oraz 27 listopada 2014 r., wraz z dokumentacją fotograficzną oraz z przesłuchania, stanowiące załączniki nr 3 i 7 do protokołu kontroli nr [...], znak: [...]). Skarżący niewątpliwie naruszył więc warunki posiadanej decyzji Wojewody [...] z [...] listopada 2006 r. i chybiona jest argumentacja skargi, że decyzja ta nie jest jasna i jednoznaczna. Skarżący poinformował przy tym, że przedmiotowy sposób postępowania ze zużytymi oponami prowadzony był od początku istnienia Rolniczego Kombinatu Spółdzielczego, a mianowicie od 1952 r. Poza tym, co ma zasadnicze znaczenie w sprawie, to m. in. uchybienie stwierdzone zostało także podczas poprzednio przeprowadzonej kontroli. Kontrola dokonana w dniach od 19 listopada do 5 grudnia 2014 r. miała zatem na celu sprawdzenie realizacji przez Skarżącego zarządzenia pokontrolnego z [...] lipca 2013 r., znak: [...], także w tym zakresie. Poza tym, zgodnie z przepisami obowiązującego w dacie naruszania przez Skarżącego warunków posiadanego zezwolenia na odzysk odpadów rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 21 marca 2006 r. w sprawie odzysku lub unieszkodliwiania odpadów poza instalacjami i urządzeniami (Dz. U. z 2006 r. Nr 49, poz. 356), odpady o kodzie 16 01 03 mogły być wykorzystywane do odzysku poza instalacjami i urządzeniami jedynie jako odbijacze, nie zaś do przykrywania pryzm kiszonkowych celem ich obciążenia. Owo zezwolenie winno być interpretowane wąsko, a nie rozszerzająco. Trzeba zatem zgodzić się z GIOŚ, że fakt powszechnego stosowania w rolnictwie przedmiotowych odpadów do niniejszego celu (przykrywania kiszonek), nie zwalniał Skarżącego z odpowiedzialności za nieprzestrzeganie przepisów prawa. Już zarządzenie pokontrolne z 19 lipca 2013 r. jednoznacznie wskazywało na brak możliwości zastosowania odpadów o kodzie 16 01 03 do przykrywania pryzm kiszonkowych, a także prowadzenia przetwarzania odpadów z naruszeniem warunków posiadanego zezwolenia. Nie doszło zatem do zarzuconego naruszenia art. 198 pkt 1 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach, ani do zarzuconego naruszenia art. 3 ust. 2, w związku z art. 3 ust. 3,14 i 22 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach poprzez błędną interpretację. W rozpatrywanej sprawie stwierdzono bezsprzecznie, że Skarżący w dalszym ciągu gospodarował odpadami o kodzie 16 01 03 (dokonywał ich przetwarzania - odzysku) niezgodnie z posiadanym zezwoleniem. To obligowało Organy I. i II. instancji do nałożenia na Skarżącego administracyjnej kary pieniężnej, w myśl przepisów ustawy o odpadach. Odnosząc się do zarzutów skargi, nie można podzielić tego stanowiska, że zużyte opony wobec zastosowanego sposobu ich wykorzystania utraciły status odpadu. W myśl bowiem art. 14 ust. 1a ustawy o odpadach "Minister właściwy do spraw klimatu w porozumieniu odpowiednio z ministrem właściwym do spraw: budownictwa, planowania i zagospodarowania przestrzennego oraz mieszkalnictwa, energii, gospodarki, gospodarki morskiej, łączności, informatyzacji, rolnictwa, transportu, żeglugi śródlądowej, wewnętrznych, zdrowia oraz Ministrem Obrony Narodowej, może określić, w drodze rozporządzenia, odrębnie dla jednej lub kilku spraw, dla niektórych odpadów, szczegółowe kryteria stosowania warunków utraty statusu odpadów, o których mowa w ust. 1 pkt 1 (...)". Poza tym, jak trafnie zauważył GIOŚ, w obrocie prawnym funkcjonują tylko następujące Rozporządzenia Komisji (UE): 1. ustanawiające kryteria określające, kiedy pewne rodzaje złomu przestają być odpadami na mocy dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/98/WE (Nr 333/11); 2. ustanawiające kryteria określające, kiedy stłuczka szklana przestaje być odpadem na podstawie dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2000/98/WE (Nr 1179/12); 3. ustanawiające kryteria określające, kiedy złom miedzi przestaje być odpadem na podstawie dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/98/WE (Nr 715/2013). Dotychczas nie zostało wydane rozporządzenie precyzujące wymagania, jakie muszą zostać spełnione, aby odpady zużytych opon utraciły status odpadu. Trafna jest więc konstatacja GIOŚ, że w odniesieniu do odpadu o kodzie 16 01 03 proces utraty statusu odpadu zrealizowany może zostać jedynie w drodze decyzji administracyjnej, np. zezwolenia na przetwarzanie odpadów, co w rozpatrywanej sprawie nie nastąpiło. W przedmiotowej decyzji Wojewody [...] określono bowiem jednoznacznie, a Strona o zmianę tego zapisu nie występowała, że wytwarzać będzie ona odpady o kodzie 16 01 03 (zużyte opony), które docelowo przekazane zostaną kolejnemu posiadaczowi odpadów. Strona, działając w oparciu o to pozwolenie, przyjęła - zgodnie z przepisami rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 27 września 2001 r. w sprawie katalogu odpadów (Dz. U. z 2001 r. Nr 112, poz. 1206) - klasyfikację przedmiotowych zużytych opon jako odpadów. Błędne jest zatem twierdzenie, że z uwagi fakt wykorzystywania ich jako obciążniki do przyciskania pryzm kiszonkowych utraciły one automatycznie status odpadu. Skarżący nie mógł samodzielnie dokonywać zmiany kwalifikacji odpadów na przedmioty, które utraciły ten status. Poza tym w toku prowadzonego postępowania administracyjnego okazał karty przekazania odpadów o kodzie 16 01 03 kolejnym posiadaczom, co dodatkowo świadczy o tym, że przez cały okres gospodarowania nimi, zużyte opony kwalifikował jako odpady. Brak więc było możliwości zastosowania w niniejszej sprawie art. 14 ustawy o odpadach. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Organ szczegółowo wyjaśnił, na czym polegało naruszenie popełnione przez Skarżącego, w wyniku czego nałożona została administracyjna kara pieniężna. Za chybiony należało zatem uznać zarzut skargi, że uzasadnienie zaskarżonej decyzji jest enigmatyczne i nie wynika z niego jasno stanowisko Organu odwoławczego, a także, iż Główny Inspektor Ochrony Środowiska nie wskazał, na jakich dowodach oparł się stwierdzając naruszenie. Nie doszło zatem do zarzuconego naruszenia przepisów postępowania administracyjnego, którym zaskarżona decyzja czyniła zadość, w szczególności wymienionych w skardze: art. 7 k.p.a., art. 75 k.p.a., art. 77 k.p.a., art. 80 k.p.a. oraz art. 107 § 3 k.p.a. Zważywszy, że nie było to pierwsze stwierdzone uchybienie tego rodzaju i mając na względzie, że zarządzenie pokontrolne w tym zakresie nie zostało przez Skarżącego wykonane, nie jest zasadna argumentacja skargi, że powinna zostać wymierzona najniższa możliwa kwota kary, a mianowicie 1000 zł. Dotychczasowe środki, zastosowane przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska w [...], okazały się niewystarczające, aby Skarżący zaprzestał naruszania prawa. Trzeba mieć na uwadze, że kara ta ma pełnić funkcję odstraszającą i prewencyjną, a jeśli uprzednie udzielone pouczenia i wskazania Organu w tym zakresie były lekceważone i ich nie realizowano, to zastosowanie najniższej możliwej kary nie spełniłoby swej roli. Organ też trafnie zauważył, że nie było podstaw do odstąpienia od wymierzenia tej kary i poprzestania na pouczeniu. Sankcjonowałoby ono, jak słusznie zauważył GIOŚ, nielegalną działalność prowadzoną przez Stronę, co prowadziłoby do rażącego naruszenia interesu społecznego. Na wysokość wymierzonej kary, ustalonej w prawidłowej wysokości, zgodnie z art. art. 199 pkt 1 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach miał wpływ m. in. okres trwania naruszenia i rozmiar prowadzonej działalności. W rozpatrywanej sprawie ustalając wysokość kary pieniężnej wzięto pod uwagę okres trwania naruszenia od dnia wejścia w życie ustawy o odpadach, tj. od dnia 23 stycznia 2013 r. do dnia stwierdzenia naruszenia, tj. 5 grudnia 2014 r. Zgodzić się też należy z Organem, że rozmiar prowadzonej działalności był istotny, zważywszy na fakt wykorzystywania odpadów o kodzie 16 01 03 do przykrywania pryzm kiszonkowych od początku prowadzenia działalności, w tym również po uzyskaniu w 2006 r. decyzji Wojewody [...] z [...] listopada 2006 r., zobowiązującej do odmiennego postępowania z wytworzonymi odpadami (zużytymi oponami), tj. przekazywania ich kolejnym odbiorcom do zagospodarowania. Trzeba też zauważyć, że w dniu stwierdzenia naruszenia ilość odpadów o kodzie 16 01 03 wykorzystanych przez Skarżącego do przykrycia pryzm kiszonkowych na terenie Spółdzielni wynosiła, zgodnie z ustaleniami kontroli - 21 Mg. Okoliczność ta dodatkowo przemawia za wymierzeniem kary pieniężnej w większym wymiarze niż najniższa możliwa kwota (tj. 1000 zł), określona w ustawie o odpadach. Nie doszło więc do wymierzenia kary zbyt rygorystycznej i surowej. Trzeba przy tym mieć na uwadze, że maksymalna kara przewidziana przez ustawodawcę za tego rodzaju naruszenie - wynosi 1.000.000 zł. W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - orzekł jak w sentencji.