IV SA/Wa 2307/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Sędzia WSA Kaja Angerman po rozpoznaniu w dniu 6 kwietnia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku Stowarzyszenia "[...]" z siedzibą w T., o uzupełnienie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 23 stycznia 2018r., sygn. akt IV SA/Wa 2307/17, w sprawie ze skargi Stowarzyszenia "[...]" z siedzibą w T., na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W, z dnia [...] czerwca 2017r. nr [...], w przedmiocie odmowy czasowego odebrania psa, postanawia: oddalić wniosek

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 23 stycznia 2018r., sygn. akt IV SA/Wa 2307/17, po rozpoznaniu skargi Stowarzyszenia "[...]" z siedzibą w T. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] czerwca 2017r., uchylił zaskarżoną decyzję (wyrok k. 42). Odpis wyroku wraz z uzasadnieniem został doręczony skarżącemu stowarzyszeniu w dniu 26 lutego 2018 roku. W dniu 7 marca 2018 roku skarżące stowarzyszenie wniosło o uzupełnienie wyroku z dnia 23 stycznia 2018r. w zakresie rozstrzygnięcia o zwrocie kosztów postępowania. Strona skarżąca sprecyzowała, że wnosi o zasądzenie od organu administracji publicznej kwoty 693,71 zł stanowiącej koszty przejazdu pełnomocnika na rozprawę w dniu 23 stycznia 2018r. samochodem osobowym o pojemności silnika powyżej 900cm3 na trasie T. – W. – T. o łącznej długości 830 km (wniosek k. 63). Do wniosku zostało dołączone potwierdzenie przelewu przez skarżące stowarzyszenie na rzecz jego pełnomocnika kwoty 693,71 zł z tytułu zwrotu kosztów dojazdu na rozprawę w dniu 23 stycznia 2018r. (k. 64). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Wniosek stowarzyszenia jest niezasadny. Zgodnie z art. 157 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 t.j. ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a. strona może w ciągu czternastu dni od doręczenia wyroku z urzędu zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. Wniosek taki może dotyczyć zwrotu kosztów postępowania sądowego. Jednakże w myśl art. 210 § 1 p.p.s.a. strona traci uprawnienie do żądania zwrotu kosztów, jeżeli najpóźniej przed zamknięciem rozprawy bezpośrednio poprzedzającej wydanie orzeczenia nie zgłosi wniosku o przyznanie należnych kosztów. Należy przy tym zaznaczyć, że wniosek w przedmiocie zwrotu kosztów może być zamieszczony w skardze, w piśmie procesowym skierowanym do sądu, jak również może zostać złożony ustnie do protokołu rozprawy, przed jej zamknięciem. W niniejszej sprawie nie zaistniały okoliczności przemawiające za uzupełnieniem wyroku we wskazanym przez stowarzyszenie zakresie. W wydanym wyroku zawarto rozstrzygnięcie dotyczącego kosztów, bowiem w piśmie z dnia 22 stycznia 2018 r. (k-20 verte) skarżący złożył wniosek o zwrot kosztów postępowania jakie poniósł. Jednakże przed zamknięciem rozprawy strona nie doprecyzowała tego wniosku o koszty przejazdów. Sąd uznał zatem, iż stronie należy się tylko zwrot kosztów w postaci wpisu czyli 200 złotych. Zatem brak wniosku w tym przedmiocie wywiera skutek w postaci utraty uprawnienia do żądania zwrotu kosztów przejazdu. Odnosząc się natomiast do wniosku o zwrot kosztów postępowania zawartego w piśmie z dnia 4 marca 2018 r. (k. 63) wyjaśnić należy, że został zgłoszony po terminie, o którym stanowi ww. powołany art. 210 § 1 p.p.s.a. Jak wynika bowiem z akt sprawy posiedzenie w dniu 23 stycznia 2018 r. zakończono o godz. 12.50, tymczasem wniosek wpłynął do Sądu w dniu 7 marca 2018 r., czyli już po zamknięciu rozprawy i ogłoszeniu wyroku . Należy zatem uznać, że w niniejszej sprawie nie było podstaw prawnych do uzupełnienia wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 23 stycznia 2018r., sygn. akt IV SA/Wa 2307/17 o dodatkowe orzeczenie w przedmiocie zwrotu kosztów przejazdu, skoro wniosek ten został zgłoszony Sądowi po zamknięciu rozprawy, a więc z naruszeniem przepisu art. 210 § 1 p.p.s.a. Biorąc powyższe pod uwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 157 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji postanowienia.