IV SA/Wa 2307/16

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie - Michał Sułkowski po rozpoznaniu w dniu 17 marca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku L. M. o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od opłaty kancelaryjnej za odpis wyroku z uzasadnieniem oraz od wpisu od skargi kasacyjnej w sprawie ze skargi L. M. na decyzję Prezesa Instytutu Pamięci Narodowej – Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu z dnia [...] lipca 2016 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy potwierdzenia statusu działacza opozycji antykomunistycznej lub osoby represjonowanej z powodów politycznych postanawia: zwolnić L. M. od opłaty kancelaryjnej za odpis wyroku z uzasadnieniem oraz od wpisu od skargi kasacyjnej.

L. M. we wniosku z dnia 17 lutego 2017 r. zwrócił się o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od opłaty kancelaryjnej za odpis wyroku z uzasadnieniem oraz od wpisu od skargi kasacyjnej. Ze złożonych na urzędowych formularzach oświadczeń z dnia 12 października 2016 r. i z dnia 17 lutego 2017 r. o stanie rodzinnym, majątku i dochodach wynika, że skarżący samodzielnie prowadzi gospodarstwo domowe. Jest osobą niepełnosprawną, a jego dochód stanowi renta w wysokości 750 zł miesięcznie. Wedle, złożonego do akt sprawy, rocznego obliczenia podatku przez organ rentowy (PIT-40A) przychód wnioskodawcy z renty w 2016 r. wyniósł 10.586,50 zł. Majątek nieruchomy skarżącego, to mieszkanie o powierzchni 28 m2. L. M. płaci alimenty w wysokości 200 zł miesięcznie. W pierwszym ze złożonych oświadczeń podał, że uiszcza część opłat za media w wysokości 60 zł, natomiast opłaty za energię elektryczną w wysokości około 370 zł pokrywane są ze świadczeń z pomocy społecznej. Skarżący nie ma oszczędności, innych zasobów pieniężnych, ani wartościowych przedmiotów. Należy nadmienić, że referendarz sądowy postanowieniem z dnia 21 października 2016 r., po rozpoznaniu wniosku skarżącego z dnia 12 października 2016 r., przyznał mu prawo pomocy w zakresie obejmującym ustanowienie adwokata. Zgodnie z art. 246 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), dalej powoływanej również jako ppsa, prawo pomocy przysługuje osobie fizycznej w zakresie całkowitym - gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania (pkt 1), zaś w zakresie częściowym - gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (pkt 2). Przy aktualnym poziomie cen dóbr i usług niezbędnych do zaspokojenia podstawowych potrzeb życiowych, jak wyżywienie, czy ubranie, renta skarżącego może pozwolić, co najwyżej, na pokrycie podstawowych kosztów utrzymania. Jak zresztą wynika z oświadczenia skarżącego złożonego do akt sprawy w październiku ubiegłego roku, w celu pokrycia wydatków związanych z eksploatacją mieszkania, korzystał on ze świadczeń z pomocy społecznej. Pomoc społeczna z zasady ma natomiast na celu umożliwienie przezwyciężania trudnej sytuacji życiowej, której osoba nie jest w stanie pokonać, wykorzystując własne uprawnienia, zasoby i możliwości (art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej - Dz. U. z 2016 r., 930 ze zm.). Biorąc przy tym pod uwagę, że skarżący nie ma ani zasobów pieniężnych, ani wartościowych przedmiotów, należy stwierdzić, że jakkolwiek przyznano mu już w przedmiotowej sprawie prawo do nieodpłatnej pomocy prawnej adwokata, to nadal nie jest on w stanie wygospodarować środków potrzebnych do uiszczenia opłat sądowych. Dlatego należało przyznać prawo pomocy we wnioskowanym zakresie. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 w zw. z art. 258 § 2 pkt 7 ppsa, orzeczono, jak w postanowieniu.