IV SA/Wa 2236/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Alina Balicka po rozpoznaniu w dniu 24 października 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku B. U. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi B. U. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] maja 2017 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia jednorazowej opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

B. U., wraz ze skargą na punkt 2 decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z [...] maja 2017 r. w przedmiocie ustalenia jednorazowej opłaty w wysokości 456 896 zł (czterysta pięćdziesiąt sześć tysięcy osiemset dziewięćdziesiąt sześć złotych) z tytułu wzrostu wartości nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...], obręb [...] o powierzchni 18513 m2 w związku z uchwaleniem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu w rejonie "P.", wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Uzasadniając wniosek skarżąca podniosła, że konieczność zapłaty opłaty planistycznej w ww. wysokości wyrządzi jej majątkowi znaczny uszczerbek. Skarżąca podniosła, że jej sytuacja finansowa i osobista nie pozwala na uiszczenie ww. kwoty. Dodała, że kwota pochodząca ze sprzedaży nieruchomości została już przez nią zagospodarowana na inne cele, w szczególności związane z koniecznością leczenia oraz zaspokojenia własnych potrzeb mieszkaniowych. Skarżąca wskazał również, że uzyskuje niskie dochody, które pozwalają na zaspokojenie podstawowych potrzeb życiowych. Dodała, że w razie uwzględnienia przez Sąd skargi uiszczona uprzednio kwota ulegnie zwrotowi, jednak konsekwencje jakie wystąpią w okresie rozpoznawania skargi będą miały trudny do odwrócenia charakter. Jednocześnie skarżąca podniosła, że bez wpływu na wstrzymanie wykonalności zaskarżonej decyzji nie może pozostać waga podniesionych w treści skargi uchybień. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z zasadą przyjętą w art. 61 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm., dalej "p.p.s.a."), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania decyzji. Natomiast w myśl art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeśli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przez przesłankę wyrządzenia znacznej szkody należy rozumieć taką szkodą, zarówno majątkowej jak i niemajątkowej, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowania ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Natomiast trudne do odwrócenia prawne i faktyczne skutki, powodują istotną i trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków. Przenosząc powyższe rozważania na kanwę rozpoznawanego wniosku Sąd uznał, iż wniosek B. U. o wstrzymanie wykonania decyzji ustalającej jednorazową opłatę z tytułu wzrostu wartości nieruchomości w związku z uchwaleniem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, nie zasługuje na uwzględnienie. Skarżąca w uzasadnieniu wniosku przedstawiła argumentację, która w jej ocenie spowoduje znaczną szkodę i trudne do odwrócenia skutki. Okoliczności do jakich odwołała się skarżąca dotyczą braku środków finansowych, niski dochód i ciężka choroba. Zdaniem sądu ocena tych okoliczności nie jest jednak możliwa z uwagi na brak konkretnych i aktualnych danych dotyczących sytuacji finansowej i społecznej skarżącej. Argumentacja wniosku, nie wyjaśnia w wystarczającym stopniu sytuacji, w której znajduje się skarżąca. Strona ogólnikowo stwierdziła, że nie posiada środków na zapłatę opłaty planistycznej. Nie przedstawiła natomiast żadnych danych dotyczących takich kwestii jak wielkość dochodów uzyskiwanych w gospodarstwie domowym i wydatków ponoszonych na jego utrzymanie. Ponadto skarżąca powołała się na bliżej nieokreśloną chorobę, nie wskazując jednak przebiegu i kosztów leczenia. Niemożliwym było zatem przeprowadzenie analizy, że zapłata opłaty planistycznej w wysokości ustalonej zaskarżoną decyzją, przed zbadaniem przez Sąd zasadności jej ustalenia, wiązałaby się z wyrządzeniem skarżącej znacznej szkodą bądź spowodowaniem trudnych do odwrócenia skutków.. Odnosząc się z kolei do argumentu o licznych uchybieniach jakich, w ocenie skarżącej dopuścił się organ przy wydaniu zaskarżonej decyzji, wyjaśnić należy, że argumenty te faktycznie zmierzają do podważenia legalności samej decyzji. Tymczasem wniosek o wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji jest formą ochrony tymczasowej udzielonej stronie przed oceną legalności samego aktu i niedopuszczalne jest na etapie rozpoznawania takiego wniosku badanie zasadności skargi. W konsekwencji Sąd uznał, że okoliczności podniesione we wniosku w żaden sposób nie wskazują, że w istocie wykonanie zaskarżonej decyzji może doprowadzić do tak dalece idących skutków, by zasadne było udzielenie skarżącej ochrony tymczasowej. W tym stanie rzeczy, Sąd stwierdził, iż w przedmiotowej sprawie nie wystąpiły przesłanki do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji i na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.