IV SA/Wa 2218/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Wykowski po rozpoznaniu 17 grudnia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym skargi L. F. na niewykonanie przez Wojewodę [...] wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 25 listopada 2014 r. sygn. akt I SA/Wa 2825/14 postanawia odrzucić skargę

L. F. wniosła 12 czerwca 2018 r. skargę na bezczynność Wojewody [...], która następnie, po sprecyzowaniu jej przez występującego w jej imieniu pełnomocnika, okazała się być skargą na niewykonanie przez Wojewodę [...] wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 25 listopada 2014 r. sygn. akt I SA/Wa 2825/14, którym uchylono Wojewody [...] nr [...] z [...] grudnia 2011 r. oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta [...] z [...] października 2011 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia odszkodowania za wywłaszczenie. W odpowiedzi na tą skargę Wojewoda [...] wniósł o jej odrzucenie, wskazując, że udzielenie innemu organowi odpowiedzi na skierowane doń pismo nie stanowi żadnej z czynności wymienionych w art. 3 § 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2018 r. poz. 1302 ze. zm.; dalej: p.p.s.a.). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: W niniejszej sprawie skarga nie jest dopuszczalna na obecnym etapie postępowania. Zgodnie z treścią art. 154 § 1 p.p.s.a. w razie niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania strona, po uprzednim pisemnym wezwaniu właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy, może wnieść skargę w tym przedmiocie, żądając wymierzenia temu organowi grzywny. Wymieniony przepis wprowadza więc obowiązek uprzedniego (poprzedzającego wniesienie skargi do Sądu) wezwania organu do wykonania wyroku. W niniejszej sprawie skarżąca nie dopełniła ww. obowiązku, co wynika przede wszystkim z faktu, że sprawa administracyjna toczyła się wciąż organem I instancji tj. przed Prezydentem [...]. Tym samym skargę, jako wniesioną bez uprzedniego wezwania właściwego organu do wykonania wyroku, należało odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Mając powyższe na względzie postanowiono jak w sentencji