IV SA/Wa 21/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Alina Balicka po rozpoznaniu w dniu 1 września 2014 r. na posiedzeniu niejawnym zażalenia E. W. na zarządzenie z dnia 29 lipca 2014 r. w sprawie ze skargi A. B. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia [...] listopada 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy dokonania zmian w operacie ewidencji gruntów i budynków postanawia odrzucić zażalenie.

Wyrokiem z dnia 8 kwietnia 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę A. B. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia [...] listopada 2013 r. w przedmiocie odmowy dokonania zmian w operacie ewidencji gruntów i budynków. Zarządzeniem z dnia 29 lipca 2014 r. pozostawiono bez rozpoznania wniosek skarżącej o sporządzenie i doręczenie uzasadnienia od powyższego wyroku oraz protokołu z posiedzenia Sądu z dnia 8 kwietnia 2014 r. Zażalenie na powyższe zarządzenie wniósł E. W. – osoba upoważniona do odbioru pism w postępowaniu sądowym. W zażaleniu zakwestionował prawidłowość postępowania administracyjnego prowadzonego przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego. Podniósł, że to on wniósł skargę inicjującą postępowanie sądowoadministracyjne i w chwili jej złożenia, jego żona była właścicielem działki [...]. Niezrozumiałe dla skarżącego jest, że w postępowaniu sądowoadministracyjnym wyjaśniana była kwestia, czy E. W. jest skarżącym czy pełnomocnikiem A. B. Wywiódł jednocześnie, że gdyby występował jako pełnomocnik wnuczki A. B. to miałby do tego prawo jako zstępny strony. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Stosownie do treści art. 49 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), dalej "p.p.s.a.", na zarządzenie przewodniczącego o pozostawieniu pisma bez rozpoznania przysługuje zażalenie. W myśl art. 198 p.p.s.a. do zażaleń na zarządzenia przewodniczącego, jeżeli ustawa przewiduje wniesienie zażalenia stosuje się odpowiednio przepisy działu IV zatytułowanego środki odwoławcze tj. art. 173-197 p.p.s.a. Zgodnie z przepisem art. 198 w związku z art. 197 § 2 w związku z art. 173 § 2 p.p.s.a zażalenie na zarządzenie wydane w trybie art. 49 p.p.s.a. przysługuje stronie. Z kolei w myśl art. 178 p.p.s.a. w związku z art. 198 p.p.s.a. wojewódzki sąd administracyjny odrzuci na posiedzeniu niejawnym zażalenie wniesione po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalne. Dalej wskazać należy, że w postępowaniu w sprawie sądowoadministracyjnej stronami są skarżący oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekle prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi (art. 32 p.p.s.a.). Uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich, Rzecznik Praw Dziecka, organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym, jak również inny podmiot, któremu ustawy przyznają prawo do wniesienia skargi (art. 50 § 1 i § 2 p.p.s.a). Strona może działać przed sądem osobiście lub przez pełnomocników (art. 34 p.p.s.a.). Pełnomocnikiem strony może być adwokat lub radca prawny, a ponadto inny skarżący lub uczestnik postępowania, jak również rodzice, małżonek, rodzeństwo lub zstępni strony oraz osoby pozostające ze stroną w stosunku przysposobienia, a także inne osoby, jeżeli przewidują to przepisy szczególne (art. 35 § 1 p.p.s.a.). Podkreślić należy, że zstępny strony to potomek w linii prostej, licząc od przodka do potomka, a więc jego dzieci, wnuki, prawnuki etc. (por. B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Kabat "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz" Wydanie II, s. 92, oraz definicję zawartą w słowniku języka polskiego pod redakcją Witolda Doroszewskiego, dostępnym pod adresem http://doroszewski.pwn.pl). Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanego zażalenia E. W. na zarządzenie z dnia 29 lipca 2014 r. Sąd stwierdził, że przedmiotowe zażalenie jest niedopuszczalne, albowiem wnoszący zażalenie nie jest stroną niniejszego postępowania sądowego. W pierwszej kolejności należy wskazać, że z akt sprawy wynika, iż adresatem zaskarżonej decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia [...] listopada 2013 r. oraz decyzji organu pierwszej instancji, tj. decyzji Starosty Powiatu M. z dnia [...] października 2013 r. była A. B. E. W. występował w postępowaniu administracyjnym jako jej pełnomocnik. W konsekwencji nie powinno budzić wątpliwości, że uprawnionym do wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie była A. B. Faktem jest, że skargę do Sądu wniósł E. W. Jednakże, na wezwanie Sądu wyjaśnił, że działa w imieniu wnuczki A. B. i dołączył kserokopię pełnomocnictwa udzielonego w formie aktu notarialnego (k. 21-22). Z kolei A. B. nadesłała podpisany egzemplarz skargi (k. 33-34) i sprawa z jej skargi została prawomocnie zakończona wyrokiem tutejszego Sądu z dnia 8 kwietnia 2014 r. Wobec powyższego zarzut podnoszony przez E. W., że to on jest skarżącym nie może odnieść zamierzonego skutku. Nie sposób zgodzić się z E. W., że w chwili składania skargi właścicielem działki, której dotyczyło postępowanie administracyjne, była jego żona H. Z akt sprawy jednoznacznie wynika, że A. B. nabyła działki nr [...] i [...] położone w obrębie L. w dniu 22 lutego 2013 r. (akt notarialny Rep. [...]), a więc przed wszczęciem postępowania administracyjnego w przedmiocie ujawnienia zmian w operacie ewidencji gruntów i budynków. Odnosząc się do zarzutu, że E. W. miał prawo działać jako pełnomocnik skarżącej, Sąd wskazuje, że w stanie prawnym i faktycznym sprawy nie było to możliwe. O braku upoważnienia do reprezentowania skarżącej był informowany na rozprawie w dniu 8 kwietnia 2014 r. (k. 62). Sąd z urzędu czuwa bowiem nad prawidłowością zastępstwa procesowego stron i w przypadku udzielenia pełnomocnictwa osobie, która nie została wymieniona w art. 35 p.p.s.a. pełnomocnictwo takie uznaje za bezskuteczne, a swoje czynności adresuje bezpośrednio do strony. W niniejszej sprawie E. W. jest dziadkiem skarżącej A. B., wobec czego Sąd stwierdził, że nie może być jej pełnomocnikiem. Łączące ich pokrewieństwo - wbrew twierdzeniom E. W. – wskazuje, że nie jest on jej zstępnym (potomkiem), lecz wstępnym (przodkiem). Na marginesie należy dodać, że skarżąca upoważniła E. W. do odbioru pism w postępowaniu sądowym, w myśl art. 67 § 5 p.p.s.a. co było przez Sąd uwzględnione w toku postępowania. Mając na uwadze powyższe Sąd stwierdził, że skoro E. W. nie był stroną postępowania sądowego zakończonego prawomocnym wyrokiem z dnia 8 kwietnia 2014 r. to niedopuszczalne jest wniesienie przez niego zażalenia na zarządzenie z dnia 29 lipca 2014 r. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 178 w związku art. 198, art. 197 § 2, art. 173 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji postanowienia.