IV SA/Wa 2091/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Małgorzata Małaszewska – Litwiniec po rozpoznaniu w dniu 9 listopada 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. D. na postanowienie Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] kwietnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie zobowiązania do zagospodarowania odpadu postanawia: odrzucić skargę

W piśmie z 5 lipca 2017 r. K. D. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na postanowienie Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] kwietnia 2017 r. nr [...], którym utrzymano w mocy postanowienie Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z [...] stycznia 2016 r. w przedmiocie zobowiązania do zagospodarowania odpadu. W piśmie z dnia 25 sierpnia 2017 r. Sekretariat Wydziału IV przesłał Skarżącemu odpis zarządzenia Przewodniczącej Wydziału IV z 24 sierpnia 2017 r. o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 100 zł, w terminie 7 dni od dnia otrzymania wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi. Odpis tego zarządzenia doręczono Skarżącemu w sposób zastępczy w dniu 13 września 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. Zgodnie z art. 220 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.) Sąd odrzuca skargę gdy pomimo wezwania nie uiszczono należnego wpisu. Z akt sprawy wynika, że odpis zarządzenia Przewodniczącej Wydziału IV o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego przesłano Skarżącemu na adres podany w skardze w dniu 25 sierpnia 2017 r. Wezwanie to o raz pierwszy awizowano w dniu 30 sierpnia 2017 r., a powtórnie w dniu 7 września 2017 r. o czym umieszczono zawiadomienie w oddawczej skrzynce pocztowej. Wobec tego, na podstawie art. 73 powołanej ustawy należało je uznać za doręczone w dniu 13 września 2017 r. Termin do uiszczenia wpisu upłynął zatem w dniu 20 września 2017 r. W dokumentach księgowych dotyczących opłat sądowych nie zidentyfikowano jednak wpłaty od niniejszej sprawy. W tym stanie rzeczy na podstawie art. 220 § 3 cyt. ustawy należało orzec jak w sentencji.