IV SA/Wa 2052/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Kaja Angerman po rozpoznaniu w dniu 4.10. 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. C. na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zawieszenia postępowania odwoławczego postanawia: 1. odrzucić skargę, 2. zwrócić skarżącemu M. C. ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie kwotę 100 zł (słownie: sto złotych) tytułem uiszczonego wpisu sądowego od skargi.

Postanowieniem z dnia [...] czerwca 2017 r. nr [...] Wojewoda [...] odmówił zawieszenia postępowania odwoławczego od decyzji Starosty [...] z dnia [...] października 2016 r. nr [...] orzekającej o odmowie zwrotu nieruchomości wywłaszczonej decyzją Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w [...] z dnia [...] lutego 1964 r. w części dotyczącej działki ewid. nr [...] z obrębu [...] w [...]. Pismem z dnia 27 lipca 2017 r. M. C. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, za pośrednictwem organu administracji, skargę na powyższe postanowienie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga podlega odrzuceniu, ponieważ jest niedopuszczalna. Na wstępie należy wskazać, że Wojewoda [...] odmówił w przedmiotowej sprawie zawieszenia postępowania na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r., poz. 23 ze zm. - dalej k.p.a.), zgodnie z którym organ administracji publicznej zawiesza postępowanie gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. Zgodnie z art. 101 § 3 k.p.a. na postanowienie w sprawie zawieszenia postępowania albo odmowy podjęcia zawieszonego postępowania służy stronie zażalenie. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego ukształtował się pogląd, że art. 101 § 3 k.p.a. w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 3 grudnia 2010 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego oraz ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 6, poz. 18) nie przewiduje możliwości wniesienia zażalenia na postanowienie o odmowie zawieszenia postępowania administracyjnego (por. postanowienia NSA z dnia 23 maja 2013 r., II OSK 1617/12, z dnia 18 października 2013 r., II OSK 1175/12, z dnia 22 stycznia 2014 r., II OSK 1906/12, wyrok NSA z dnia 17 kwietnia 2014 r., II OSK 2825/12, postanowienie NSA z dnia 29 stycznia 2015 r., II OSK 1590/13). Stosownie natomiast do art. 3 § 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnym (Dz.U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm. - dalej p.p.s.a.) sąd orzeka w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty. Przepis art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a. należy rozumieć w ten sposób, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne, w drodze odrębnej skargi, jest wyłączona w sprawach, które w toku postępowania administracyjnego są załatwiane postanowieniem, na które nie służy zażalenie. Oznacza to, że jeżeli określona kwestia w postępowaniu administracyjnym jest załatwiona w drodze postanowienia, na które nie służy zażalenie, to rozstrzygnięcie dotyczące tej kwestii nie jest poddane kontroli sądów administracyjnych. W świetle powyższego należy stwierdzić, że skoro przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w przedmiocie odmowy zawieszenia postępowania, a zatem nienależące do żadnej z kategorii postanowień wymienionych w art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a., to nie podlega ono zaskarżeniu do sądu administracyjnego. Prezentowane stanowisko Sądu nie oznacza, że strona niezadowolona z postanowienia o odmowie zawieszenia postępowania zostaje pozbawiona możliwości jego kontroli. Zgodnie bowiem z art. 142 k.p.a. strona może kwestionować takie rozstrzygnięcie w odwołaniu od decyzji i ewentualnie w skardze do sądu administracyjnego na decyzję wydaną przez organ drugiej instancji. W świetle powyższego Sąd uznał, że skarga jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. O zwrocie wpisu od skargi Sąd postanowił na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.