IV SA/Wa 2035/17

Starszy referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie - Monika Stępkowska – Bigiej po rozpoznaniu w dniu 23 listopada 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku adwokata P. H. o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu sprawy ze skargi E. N. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] kwietnia 2011 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej postanawia: przyznać adwokatowi P. H. ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem wynagrodzenia za zastępstwo prawne wykonywane na zasadzie prawa pomocy oraz kwotę 55,2 (pięćdziesiąt pięć 20/100) złotych stanowiącą 23 % podatku od towarów i usług.

Postanowieniem z dnia 22 listopada 2011 r. (poprzednia sygn. akt V SA/Wa 1367/11) referendarz sądowy przyznał skarżącej prawo pomocy w zakresie ustanowienia adwokata z urzędu. Okręgowa Rada Adwokacka w [...] pełnomocnikiem z urzędu dla skarżącej wyznaczył adwokata P. H. Wyznaczony pełnomocnik reprezentował skarżącą w postępowaniu w pierwszej instancji. W dniu 22 listopada 2017 r. na rozprawie działający z substytucji wyznaczonego adwokata z urzędu - adw. K. J. złożył wniosek o przyznanie kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu i oświadczył, że nie zostały one uiszczone w całości ani w części. Rozpoznając przedmiotowy wniosek zważono, co następuje: Zgodnie z art. 250 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.) wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy albo rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. W rozpoznawanej sprawie postępowanie zostało wszczęte w dniu 7 czerwca 2011 r. (data nadania skargi w urzędzie pocztowym). Zatem zastosowanie do wniosku o przyznanie wynagrodzenia za pomoc prawną udzieloną w drugiej instancji będą miały przepisy rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. z 2013 r., poz. 461), dalej: "rozporządzenia z 28 września 2002 r.", w związku z § 22 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U z 2016 r. poz. 1714), w związku z § 22 rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U z 2015 r. poz. 1801). W myśl § 18 ust. 1 pkt 1 lit. "c" rozporządzenia z 28 września 2002 r., stawka minimalna w postępowaniu przed sądem administracyjnym w pierwszej instancji wynosi 240 zł. Natomiast stosownie do treści § 2 ust. 3 rozporządzenia z 28 września 2002 r. w sprawach, w których strona korzysta z pomocy prawnej udzielonej przed adwokata ustanowionego z urzędu, opłaty, o których mowa w ust. 1, sąd podwyższa o stawkę podatku od towarów i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności w przepisach o podatku od towarów i usług, obowiązującą w dniu orzekania o tych opłatach. W rozpoznawanej sprawie pełnomocnik z urzędu reprezentował skarżącą w postępowaniu przed sądem administracyjnym w pierwszej instancji złożył wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu oraz oświadczył, że koszty te nie zostały opłacone ani w całości ani w części. W tej sytuacji uznano, że należy mu przyznać wynagrodzenie za zastępstwo prawne w kwocie 240 zł na podstawie § 18 ust. 1 pkt 1 lit. "c" rozporządzenia z 28 września 2002 r., podwyższając powyższą kwotę o stawkę podatku od towarów i usług (§ 2 ust. 3). Mając powyższe na uwadze, na podstawie powołanych wyżej przepisów oraz art. 258 § 2 pkt 8 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, postanowiono jak w sentencji.