IV SA/Wa 1993/17

Starszy referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie: - Monika Stępkowska-Bigiej po rozpoznaniu w dniu 20 listopada 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku I. K. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie radcy prawnego w sprawie ze skargi I. K. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] maja 2017 r., nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy postanawia: 1) zwolnić I. K. od kosztów sądowych, 2) ustanowić dla I. K. radcę prawnego.

I. K. (dalej "skarżąca") wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] maja 2017 r. w przedmiocie odmowy udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy wraz z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy. Z informacji zawartych na urzędowym formularzu PPF z dnia 8 września 2017 r. oraz z pisma z dnia 27 października 2017 r, stanowiącego uzupełnienie wniosku oraz z akt sprawy wynika, że skarżąca cudzoziemka nie może obecnie podjąć pracy. Nie uzyskuje dochodów, nie posiada jakiegokolwiek majątku. Mieszka u synowej, opiekuje się wnukami. Rozpoznając wniosek należy stwierdzić, że zasługuje on na uwzględnienie. Zasadą postępowania sądowoadministracyjnego jest, stosownie do art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.) ponoszenie przez stronę kosztów sądowych związanych ze swym udziałem w sprawie. Tak więc podmiot wnoszący skargę do sądu administracyjnego powinien partycypować w kosztach związanych z prowadzeniem postępowania. Instytucja prawa pomocy ma charakter wyjątkowy i jest przyznawana osobom charakteryzującym się trudną sytuacją materialną. Do osób tych zaliczyć można bezrobotnych, którzy nie pobierają zasiłku lub osoby, które ze względu na okoliczności życiowe pozbawione są środków do życia bądź środki te są bardzo ograniczone i zaspakajają tylko podstawowe potrzeby. Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 1 cytowanej powyżej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie całkowitym następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Oceniając sytuację materialną skarżącej uznano, że spełnia ona przesłanki pozwalające na przyznanie jej prawa pomocy w zakresie całkowitym, gdyż wykazała, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania sądowego. Skarżąca nie posiada żadnego majątku, nie uzyskuje dochodów, w utrzymaniu pomagają jej rodzina i znajomi. Zatem należało uznać, że nie posiada środków na poniesienie kosztów sądowych oraz kosztów ustanowienia profesjonalnego pełnomocnika. Nadmienić należy, że przedmiotem skargi jest decyzja, w której organ stwierdził, że skarżąca nie wykazała m. in. źródła stabilnego i regularnego dochodu wystarczającego na pokrycie kosztów utrzymania w Polsce. Z tych względów na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 w związku z art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono, jak w sentencji postanowienia.