IV SA/Wa 1964/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Teresa Zyglewska (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Anna Szymańska Sędzia WSA Agnieszka Wójcik po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 29 maja 2017 r. sprawy ze skargi D. K. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] czerwca 2016 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania 1. uchyla zaskarżone postanowienie; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] na rzecz skarżącego (D. K.) kwotę 597 zł (słownie: pięciuset dziewięćdziesięciu siedmiu złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Zaskarżonym do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego postanowieniem z dnia [...] czerwca 2016 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] odmówiło D. K. przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Starosty [...] z dnia [...] marca 2016 r., w sprawie wydania Spółce [...] S.A. zezwolenia na wyłączenie z produkcji rolnej gruntów. Organ stwierdził, że zgodnie z art. 129 § 2 k.p.a odwołanie wnosi siew terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji stronie. Samorządowe Kolegium Odwoławcze wywodziło, że decyzję odebrała matka skarżącego W. K. w dniu [...] kwietnia 2016. Termin do wniesienia środka zaskarżenia upłynął zatem w dniu [...] maja 2016 r. Organ wywodził, że strona nie uprawdopodobniła, ze uchybienie terminu nastąpiło bez jej winy. Skarżący nie poinformował kiedy dokładnie zapoznał się z decyzją ii nie podał przyczyn zwłoki. SKO wskazało, że skarżący został pouczony o możliwości wniesienia odwołania, a wniesienie tego środka zaskarżenia przed wydaniem decyzji nie może być traktowane jako odwołanie. Skargę do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Warszawie na powyższe postanowienie wniósł D. K. zarzucając: - naruszenie prawa procesowego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, to jest art. 7 k.p.a., 8 k.p.a., 77 k.p.a. oraz 80 k.p.a. i art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 43 k.p.a. przez niewyjaśnienie wszystkich okoliczności sprawy i błędne przyjęcie przez organ, że decyzja została doręczona skarżącemu prawidłowo oraz że strona nie może usprawiedliwić terminu do wniesienia odwołania, polegające na przyjęciu, że skarżącemu doręczono decyzję w dniu [...] kwietnia 2016 r., przy czym odbioru przesyłki strona nie potwierdziła osobiście, lecz jego matka, podczas, gdy z akt sprawy wynika, że skarżący nie miał wiedzy, iż musi odwołać się od decyzji z dnia [...] marca 2016 r., bowiem swoje stanowisko, które uważa za odwołanie zawarł już w piśmie z dnia [...] marca 2016 r., - naruszenie prawa procesowego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, to jest art. 7 k.p.a., i 9 k.p.a. w zw. z art. 58 § 2 k.p.a. oraz art. 64 § 2 k.p.a. przez uznanie przez organ, że skarżący uchybił terminowi do złożenia wniosku o przywrócenie przy jednoczesnym zaniechaniu przez organ wezwania skarżącego do usunięcia braków, czyli do złożenia odwołania w terminie 7 dni od dnia złożenia wniosku o przywrócenie terminu. Wskazując na powyższe zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienie i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. W uzasadnieniu skarżący wywodził, że organ nie przeprowadził postępowania dowodowego i nie przedstawił okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy. Organ pominął oświadczenie skarżącego, że nie miał on wiedzy, iż musi odwołać się od decyzji. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1647) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. Ponadto zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm. zwana dalej p.p.s.a.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Kierując się powyższymi kryteriami Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że skarga jest zasadna i zasługuje na uwzględnienie, jednakże z innych przyczyn niż w niej podniesiono. Zgodnie z art. 58 § 1 k.p.a. w razie uchybienia terminu należy przywrócić termin na prośbę zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy. Prośbę o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu. Jednocześnie z wniesieniem prośby należy dopełnić czynności, dla której określony był termin (art. 58 § 2 k.p.a. ). O przywróceniu terminu do wniesienia odwołania postanawia ostatecznie, stosownie do przepisu art. 59 § 2 k.p.a., organ właściwy do rozpatrzenia odwołania. Zgodnie z powyższymi regulacjami o przywróceniu terminu do dokonania czynności procesowej decyduje łączne spełnienie czterech przesłanek, a mianowicie: strona wystąpi z wnioskiem o przywrócenie terminu (1); wniosek ten zostanie wniesiony w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu (2); jednocześnie z wnioskiem zostanie dopełniona czynność, dla której określony był termin (3); we wniosku zostaną uprawdopodobnione okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu oraz powstaną ujemne dla strony skutki w zakresie postępowania (4). Po pierwsze zauważyć należy, że rolą organu było ustalenie czy wniosek o przywrócenie terminu został wniesiony w ciągi 7 dni od ustania przyczyny uchybienia terminu. Powyższa okoliczność nie wynika z uzasadnienia zaskarżonego postanowienia. Okoliczność ta nie była przedmiotem rozważań organu. Samorządowe Kolegium Odwoławcze stwierdziło jedynie, że D. K. nie podał kiedy zapoznał się z treścią decyzji. Mając taką wątpliwość organ powinien zażądać od skarżącego wyjaśnień w tym zakresie, czego nie uczynił. Ponadto słusznie zarzucił skarżący, że organ nie wezwał go o uzupełninie braków formalnych wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania. Podkreślić należy, że niewątpliwie, składając taki wniosek należy jednocześnie dopełnić czynności, dla której termin był ustanowiony i został przekroczony. Niedopełnienie tej czynności stanowi jednak, zdaniem Sądu, brak formalny podania, który podlega usunięciu w trybie art. 64 § 2 k.p.a. (zob. wyrok NSA OZ w Białymstoku z 2 sierpnia 2000 r. SA/Bk 142/00, opublikowany w OSP 2002/5/72). Z uzasadnienia zaskarżonego postanowienia nie wynika co było przyczyna nieuwzględnienia wniosku o przywrócenie terminu. Z jednej bowiem strony organ poddaje w wątpliwość czy wniosek został złożony w terminie z drugiej zaś czyni dywagację na temat braku winy skarżącego w niedotrzymaniu terminu do wniesienia odwołania. Mając na względzie powyższe organ winien ponownie rozpoznając sprawę ocenić, czy zachodzą pozostałe przesłanki, wymienione w art. 58 § 1 i 2 k.p.a, a więc w pierwszej kolejności czy wniosek spełnia wymogi formalne, a jeśli nie to wezwać o ich uzupełnienie, następnie ocenić czy został on złożony w terminie, w sytuacji zaistnienia wątpliwości w tym zakresie wezwać skarżącego do złożenia stosowanych informacji, a w przypadku uzupełnienia braków formalnych w terminie i ustalenia, że wniosek o przywrócenie terminu został złożony w zakreślonym przepisami terminie, ocenić czy zostały spełnione przesłanki z art. 58 § 1 k.p.a. Z powyższych względów w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1 lit c p.p.s.a. orzeczono jak w punkcie 1 wyroku. O kosztach rozstrzygnięto w oparciu o art. 200 p.p.s.a.