IV SA/Wa 1941/11

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie - Michał Sułkowski po rozpoznaniu w dniu 20 maja 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku radcy prawnego A. K. o przyznanie kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu w sprawie ze skargi H. S. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego Województwa [...] z dnia [...] października 2011 r. nr [...] w przedmiocie ewidencji gruntów i budynków postanawia: odmówić przyznania wynagrodzenia za zastępstwo prawne wykonane na zasadzie prawa pomocy.

Postanowieniem z dnia 6 lutego 2012 r. referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie przyznał H. S. prawo pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia radcy prawnego. Rada Okręgowej Izby Radców Prawnych w W. pełnomocnikiem skarżącej wyznaczyła radcę prawnego A. K. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 27 kwietnia 2012 r. sygn. akt IV SA/Wa 1941/11 oddalił skargę H. S. na powołaną decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego Województwa [...] z dnia [...] października 2011 r. Jednocześnie Sąd przyznał wyznaczonej pełnomocnik kwotę 240 zł oraz kwotę 55,20 zł stanowiącą 23 % podatku od towarów i usług, tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. W skardze kasacyjnej od powołanego wyroku radca prawny A. K. zawarła wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 21 marca 2014 r. sygn. akt I OSK 2061/12 oddalił skargę kasacyjną sporządzoną przez radcę prawnego A. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 kwietnia 2012 r. W uzasadnieniu orzeczenia Sąd drugiej instancji wskazał, że do rozpoznania wniosku pełnomocnika z urzędu o przyznanie wynagrodzenia właściwy jest Sąd pierwszej instancji, który udzielił prawa pomocy. Radca prawny A. K. nie była obecna na rozprawie poprzedzającej wydanie rzecznego wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego. Zgodnie z art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), powoływanej również jako ppsa, wyznaczony radca prawny otrzymuje wynagrodzenie według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności radców prawnych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Zgodnie z § 16 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. z 2013 r., poz. 490) wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej powinien zawierać oświadczenie, że opłaty nie zostały zapłacone w całości lub w części. W przedmiotowej sprawie pełnomocnik skarżącej nie złożyła wymaganego prawem oświadczenia. Oświadczenie to jest tymczasem obligatoryjnym elementem wniosku o przyznanie wynagrodzenia za zastępstwo prawne wykonane na zasadzie prawa pomocy, a jego niezłożenie nie stanowi braku formalnego, podlegającego uzupełnieniu (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 października 2005 r. sygn. akt II FZ 625/05; Michał Kazek "Nieznajomość prawa a wynagradzanie za czynności pełnomocnika z urzędu" Zeszyty Naukowe Sądownictwa Administracyjnego 6 (9)/2006, s. 65-71). Należy podkreślić, że wymagane oświadczenie nie może być zastąpione sformułowaniem wniosku poprzez wskazanie, że pełnomocnik wnosi o przyznanie "kosztów nieopłaconej pomocy prawnej". Wedle powołanego § 16 rozporządzenia, to właśnie wniosek o przyznanie "kosztów nieopłaconej pomocy prawnej" ma zawierać stosowne oświadczenie. Oświadczenie to ma natomiast wskazywać, że opłaty nie zostały zapłacone ani w całości, ani w części. Mając na uwadze, że niezłożenie przez profesjonalnego pełnomocnika oświadczenia w przedmiocie zapłaty kosztów zastępstwa prawnego wykonanego na zasadzie prawa pomocy stanowi brak w zakresie uzasadnienia wniosku, należało zatem odmówić przyznania kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Z powyższych względów, na podstawie art. 258 § 2 pkt 8 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w postanowieniu.