IV SA/Wa 1911/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Teresa Zyglewska po rozpoznaniu w dniu 2 sierpnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A. T. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz decyzji Komendanta Placówki Straży Granicznej [...] z dnia [...] listopada 2015 r. Nr [...] w sprawie ze skargi A. T. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] maja 2017 r., nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy na terytorium RP postanawia: 1. odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, 2. odmówić wstrzymania wykonania decyzji Komendanta Placówki Straży Granicznej [...] z dnia [...] listopada 2015 r. Nr [...]

W piśmie z 12 czerwca 2017 r. A. T. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] maja 2017 r., nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy na terytorium RP. W skardze zawarty został również wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz decyzji Komendanta Placówki Straży Granicznej [...] z dnia [...] listopada 2015 r. Nr [...] o zobowiązaniu do powrotu. W uzasadnieniu wniosku Skarżąca podała, że wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest zasadne ze względu na fakt spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Podała, że ma w Polsce rodzinę i miejsce zamieszkania, ponadto opiekuje się wnukami. W [...] nie ma gdzie mieszkać, ponieważ od 20 lat mieszka w Polsce. Podała również, że udzielenie ochrony tymczasowej w postaci wstrzymania wykonania decyzji, której przedmiotem jest wydalenie z terytorium RP stanowi o zachowaniu standardów rzetelnej procedury i urzeczywistnieniem prawa do sądu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 zwaną dalej Ppsa), Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Z powyższego przepisu wynika, że dopuszczalne jest wstrzymanie, obok zaskarżonego aktu, również aktu wydanego w granicach tej samej sprawy. Odnosząc się do wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji należy wskazać, że nie wywołuje ona skutków o jakich mowa w powyższym przepisie, bowiem nie orzeka o wydaleniu cudzoziemca z terytorium RP. Cudzoziemiec, któremu odmówiono udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy jest obowiązany co prawda opuścić terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w terminie 30 dni od dnia, w którym decyzja w powyższym przedmiocie stała się ostateczna, a w przypadku wydania decyzji przez organ wyższego stopnia, od dnia, w którym decyzja ostateczna została cudzoziemcowi doręczona (art. 299 ust. 6 pkt 1 ustawy z 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach – Dz. U. z 2016 r. poz. 1990 ze zm.), jednak opuszczenie terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez cudzoziemca ma jednak charakter dobrowolny. Jeżeli tego nie uczyni w określonym terminie, zostanie wszczęte postępowanie w przedmiocie zobowiązania cudzoziemca do powrotu (art. 302 ust. 1 pkt 1 powołanej ustawy) i wydane rozstrzygnięcie. Wobec tego niewykonanie obowiązku opuszczenia terytorium Rzeczypospolitej Polskiej we wskazanym terminie nie stanowi bezpośredniej przesłanki do przymusowego wydalenia. Może stanowić jedynie podstawę do wydania decyzji o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu (art. 302 ust. 1 pkt 1 ustawy z 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach), która podlega przymusowemu wykonaniu (art. 329 tej samej ustawy). Dlatego wniosek Skarżącej w tym zakresie nie mógł zostać uwzględniony. Odnosząc się z kolei do wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji Komendanta Placówki Straży Granicznej [...] z dnia [...] listopada 2015 r. Nr [...] w przedmiocie zobowiązania do powrotu należy podkreślić, że dopuszczalne jest wstrzymanie, obok zaskarżonego aktu, również aktu wydanego w granicach tej samej sprawy. Pojęcia "granice tej samej sprawy" i "granice sprawy", której dotyczy skarga zakreślają jednakowe ramy prawne. Jej granice wyznaczają elementy wyznaczające tożsamość skonkretyzowanego stosunku administracyjnego, a więc identyczność podmiotów, identyczność przedmiotu tego stosunku oraz identyczność obu jego podstaw – prawnej i faktycznej. Nie można przyjąć, że decyzja Komendanta Placówki Straży Granicznej [...] z dnia [...] listopada 2015 r. i zaskarżona decyzja została wydana w granicach tej samej sprawy, ponieważ wydane zostały na podstawie innych przepisów (co prawda na podstawie tej samej ustaw, lecz innych artykułów), rozstrzygają również o odmiennych kwestiach. Brak jest zatem tożsamości przedmiotowej spraw. Obie wskazane we wniosku decyzje związane są z kwestią pobytu na terytorium RP jednakże nie pozostają ze sobą w bezpośrednim związku. Wobec tego nie może zostać uwzględniony wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji Komendanta Placówki Straży Granicznej [...] z dnia [...] listopada 2015 r. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 61 § 3 i § 5 Ppsa, orzekł jak w pkt 1 i 2 sentencji.