IV SA/Wa 1857/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Anna Szymańska po rozpoznaniu w dniu 6 września 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku Gminy C. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi Gminy C. na decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] maja 2017 r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej postanawia: wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji.

[...] Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska w [...] decyzją z dnia [...] czerwca 2015 r. nr [...] wymierzył Miastu i Gminie [...] administracyjną karę pieniężną w wysokości 42.245,-zł za wprowadzenie w 2013 r. do rzeki [...] ścieków z komunalnej oczyszczalni w [...] z naruszeniem warunków dotyczących składu ścieków, określonych w pozwoleniu wodnoprawnym udzielonym decyzją Starosty [...] z dnia [...] września 2005 r. nr [...] zmienioną decyzją tegoż organu z dnia [...] sierpnia 2014 r. nr [...]. Główny Inspektor Ochrony Środowiska, po rozpoznaniu odwołania od powyższej decyzji, decyzją z dnia [...] maja 2017 r. nr [...] uchylił zaskarżoną decyzję w całości i wymierzył Gminie [...] administracyjną karę pieniężną w wysokości 39.632,-zł. W dniu 24 lipca 2017 r. wpłynęła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarga Gminy [...], reprezentowanej przez profesjonalnego pełnomocnika będącego adwokatem, na powyższą decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] maja 2017 r. W piśmie z dnia 14 czerwca 2017 r. pełnomocnik skarżącej zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji podnosząc, że kwota orzeczonej kary w niniejszej sprawie stanowi dla budżetu Gminy ogromne obciążenie finansowe. Konieczność uiszczenia tej kary uniemożliwi Gminie przeprowadzenie niezbędnych i zaplanowanych od dawna inwestycji (budowa dróg, modernizacja oczyszczalni ścieków, kanalizacji sanitarnej), do których wykonywania jednostka samorządu terytorialnego jest zobligowana realizując zadania własne za dany rok. Kwota ta nie jest przewidziana w budżecie Gminy. Powołując się na orzecznictwo sądowe podniesiono, że konieczność dokonania przesunięć budżetowych ze środków przewidzianych na zadania własne gminy wskazuje na istnienie niebezpieczeństwa spowodowania znacznej szkody i spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Podkreślono także, że wobec Gminy orzeczono o wymierzeniu kar pieniężnych w kilku sprawach. Każda z decyzji opiewa na różne kwoty. Konieczność ich uiszczenia, stanowiłaby nadmierną uciążliwość dla budżetu gminy, a także niebezpieczeństwo naruszenia dyscypliny budżetowej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Wniosek zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z treścią art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 z późn. zm.), sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu, jeżeli w wyniku jego wykonania zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Instytucja wstrzymania wykonania ma jednak charakter wyjątkowy i jej zastosowanie może mieć miejsce wyłącznie w przypadku zaistnienia przesłanek enumeratywnie wymienionych w tym przepisie. Możliwość udzielenia ochrony tymczasowej została zatem ograniczona do wystąpienia przynajmniej jednej z dwóch przesłanek wymienionych w powołanym przepisie. Uprawnienie to wiąże się z obowiązkiem uzasadnienia wniosku. Argumentacja wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu musi w sposób przekonywujący pokazać konkretne relacje między brakiem wstrzymania zaskarżonej decyzji a wystąpieniem zagrożeń z art. 61 § 3 powołanej ustawy. W niniejszej sprawie pełnomocnik skarżącej uprawdopodobnił, że w okolicznościach tej konkretnej sprawy zachodzą przesłanki do udzielenia skarżącej ochrony tymczasowej. Skarżąca upatruje zasadność wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w zaistnieniu przesłanki trudnych do odwrócenia skutków. Podniosła, że zapłata kary wynikającej z decyzji organu nie została zaplanowana w projekcie uchwały budżetowej Gminy na rok 2017. Zapłata wymierzonej kary spowoduje konieczność przesunięcia środków finansowych przewidzianych na realizację zadań własnych gminy. Może to więc spowodować ograniczenie wykonania zadań własnych Gminy a także narazić skarżącą na niebezpieczeństwo naruszenia dyscypliny budżetowej. Biorąc więc pod uwagę faktyczne i prawne następstwa, jakie wiązałyby się z wykonaniem decyzji objętej wnioskiem, należy stwierdzić, że skarżąca uprawdopodobniła, że wykonanie zaskarżonej decyzji może spowodować trudne do odwrócenia skutki, a tym samym, że zachodzi konieczność zastosowania żądanej przez nią ochrony tymczasowej. Z powyższych względów, na podstawie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd orzekł jak w postanowieniu.