IV SA/Wa 1814/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Marzena Milewska - Karczewska po rozpoznaniu w dniu 3 września 2019 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Z. S. na Ministra Sprawiedliwości w przedmiocie działania organu postanawia: odrzucić skargę.

W piśmie z dnia 29 kwietnia 2019 r. Z. S. (dalej: skarżący) złożył skargę na Ministra Sprawiedliwości w przedmiocie działania organu. Minister Sprawiedliwości wniósł o odrzucenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skargę Z. S. należało odrzucić jako niedopuszczalną. Badanie merytorycznej zasadności skargi w postępowaniu przed sądem administracyjnym każdorazowo poprzedza analiza wymogów jej dopuszczalności. Postępowanie sądowoadministracyjne może się bowiem toczyć wyłącznie na skutek prawnie dopuszczalnej oraz skutecznie wniesionej skargi. Zgodnie zaś art 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.) dalej: P.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, która obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1 – 3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Sądy administracyjne orzekają także w sprawach sprzeciwów od decyzji wydanych na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. (§ 2a p.p.s.a.) oraz sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach (art. 3 § 3 p.p.s.a.). Sąd zauważa, że Z. S. uczynił przedmiotem zaskarżenia działanie Ministra Sprawiedliwości wyrażając niezadowolenie ze sposobu załatwienia wcześniej wnoszonej, licznej korespondencji. W ocenie Sądu, określony w ten sposób przedmiot zaskarżenia nie jest objęty kognicją sądu administracyjnego. Korespondencji skarżącego można bowiem przypisać co najwyżej charakter skargi wniesionej w trybie przepisów działu VIII Kodeksu postępowania administracyjnego, której przedmiotem może być w szczególności zaniedbanie lub nienależyte wykonywanie zadań przez właściwe organy albo przez ich pracowników, naruszenie praworządności lub interesów skarżących, a także przewlekłe lub biurokratyczne załatwianie spraw (art. 227 K.p.a.). Skargi, o których mowa w dziale VIII Kodeksu postępowania administracyjnego, związane są z krytyką wykonywania zadań przez właściwe organy lub ich pracowników, a do ich rozpatrywania powołane są organy administracji wymienione w art. 229 K.p.a. lub w przepisach szczególnych. Co więcej, skargi te nie podlegają kontroli sądu administracyjnego, zarówno na podstawie art. 3 P.p.s.a., jak i na podstawie przepisów ustaw szczególnych (por. postanowienie NSA z dnia 31 sierpnia 2010 r., sygn. akt II OSK 1578/10 postanowienie NSA z 3 lutego 2016 r., sygn. akt I OSK 125/16, postanowienie NSA z 19 października 2017 r., sygn. akt I OSK 1638/17). W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. i art. 58 § 3 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.