IV SA/Wa 1796/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Marzena Milewska - Karczewska (spr.) Sędziowie: sędzia WSA Jarosław Łuczaj sędzia WSA Tomasz Wykowski po rozpoznaniu w dniu 12 stycznia 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi L.M. na decyzję Ministra Rozwoju i Technologii z dnia 5 czerwca 2023 r. nr DO.7.7612.289.2022.KN w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę.

Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie decyzją z 5 czerwca 2023r. nr DO.7.7612.289.2022.KN Minister Rozwoju i Technologii (dalej: Minister, organ odwoławczy) uchylił decyzję Wojewody D. z dnia [...] sierpnia 2022 r. znak: [...] i orzekł o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty O. z [...] czerwca 2010 r. znak: [...] odmawiającej ustalenia odszkodowania na rzecz J. M. za nieruchomość położoną w gminie O., oznaczoną jako działka nr [...], obręb [...], która z mocy prawa przeszła na własność Gminy O.. Decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym. Decyzją z [...] października 1988 r. znak: [...], po rozpatrzeniu wniosku J. M., Naczelnik Gminy w O. zatwierdził m. in. projekt podziału nieruchomości położonej we wsi B., oznaczonej jako działka nr [...], stanowiącej wówczas własność J. M., m.in. na działkę nr [...] o pow. 462 m2 (pkt 1) oraz orzekł w pkt 2 o przejęciu tej działki na rzecz Skarbu Państwa pod drogę bez odszkodowania zgodnie z art. 12 ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości (Dz. U. Nr 22 poz. 99 - dalej : "u.g.g.w.n."). Pismem z 3 stycznia 2008 r., J. M. wystąpił z wnioskiem o wypłatę odszkodowania według zasad obowiązujących przy wywłaszczaniu nieruchomości m.in. za działkę nr [...], przejętą pod drogę publiczną na skutek zatwierdzenia projektu podziału nieruchomości stanowiącej własność wnioskodawcy. Decyzją z [...] czerwca 2010 r. znak: [...] Starosta O. odmówił ustalenia odszkodowania na rzecz J. M. za działkę nr [...] o pow. 462 m2, położoną w obrębie B., gmina O., która z mocy prawa przeszła na Skarb Państwa pod drogę publiczną. Decyzją z dnia [...] sierpnia 2019 r. znak: SKO [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W., po rozpatrzeniu wniosku L. M. - udokumentowanej następczyni prawnej J. M. - stwierdziło nieważność ww. decyzji Naczelnika Gminy w O. z dnia [...] października 1988 r. znak: [...] w zakresie pkt 2 osnowy orzekającej: "Przejąć na rzecz Skarbu Państwa dz. nr [...] o pow. 462 m2 pod drogę bez odszkodowania". Pismem z dnia 12 grudnia 2019 r. L. M., wystąpiła do Wojewody D. z wnioskiem o stwierdzenie nieważności decyzji Starosty O. z dnia [...] czerwca 2010 r. znak: [...]. Wojewoda D. po rozpatrzeniu sprawy decyzją z [...] sierpnia 2022 r. (nr wskazany na wstępie) stwierdził wydanie z naruszeniem prawa decyzji Starosty O. z dnia [...] czerwca 2010 r. znak: [...] odmawiającej ustalenia odszkodowania na rzecz J. M. za nieruchomość położoną w gminie O., oznaczoną geodezyjnie jako działka nr [...], obręb B., która z mocy prawa przeszła na własność Gminy O.. Pismem z dnia 31 sierpnia 2022 r., L. M. wniosła odwołanie od ww. decyzji Wojewody D. z [...] sierpnia 2022 r. Odwołująca zarzuciła zaskarżonej decyzji naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. i art. 156 § 2 k.p.a. w zw. z art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 11 sierpnia 2021 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r. poz. 1491) w zw. z art. 2, art. 7 i art. 8 ust. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz. U. z 1997 r. Nr 78, poz. 483 ze zm.), a ponadto na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w zakresie wskazanej części jej uzasadnienia oraz stwierdzenie w tym zakresie przez organ II instancji, że decyzja Starosty O. z dnia [...] czerwca 2010 r. znak: [...] została wydana z rażącym naruszeniem prawa. Minister Rozwoju i Technologii (dalej organ odwoławczy, Minister) po rozpatrzeniu odwołania decyzją z 5 czerwca 2023r. (nr wskazany na wstępie) uchylił decyzję organu I instancji i orzekł o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty O. z [...] czerwca 2010 r. znak [...] odmawiającej ustalenia odszkodowania na rzecz J. M. za nieruchomość położoną w gminie O., oznaczoną jako działka nr [...], obręb B., która z mocy prawa przeszła na własność Gminy O.. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że w postępowaniu nadzorczym badaniu pod względem występowania wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. podlegała decyzja Starosty O. z dnia [...] czerwca 2010 r. znak: [...], w której jako materialnoprawną podstawę orzekania wskazano przepisy art 129 ust. 1 i ust. 5 pkt 1, art. 134 i art. 233 u.g.n. w zw. z art. 12 ust 5 u.g.g.w.n., zatem należy ocenić ww. decyzję pod kątem zgodności z powołanymi przepisami oraz z uwzględnieniem stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie orzekania. Zauważono, że w dniu wydania ww. decyzji podziałowej z 14 października 1988 r. przepis art. 12 ust. 5 u.g.g.w.n. obowiązywał w następującym brzmieniu: "Grunty wydzielone pod budowę ulic z nieruchomości objętej na wniosek właściciela podziałem przechodzą na własność Państwa z dniem, w którym decyzja lub orzeczenie o podziale stały się ostateczne lub prawomocne, za odszkodowaniem ustalonym według zasad obowiązujących przy wywłaszczaniu nieruchomości, pomniejszonym o należność z tytułu wyłączenia gruntów z produkcji rolnej i leśnej. Pomniejszenie należności nie może być większe niż wysokość odszkodowania". Wskazać należy, że przedmiotem ocenianej decyzji Starosty O. z dnia [...] czerwca 2010 r. znak: [...] była odmowa ustalenia odszkodowania na rzecz J. M. za nieruchomość oznaczoną jako działka nr [...] o pow. 462 m2, położoną w obrębie B., gmina O., która przeszła na własność Skarbu Państwa z mocy prawa na skutek podziału geodezyjnego działki nr [...], a ściślej - z chwilą, gdy decyzja Naczelnika Gminy w O. z dnia [...] października 1988 r. znak: [...] stała się ostateczna. Starosta O. odmówił ustalenia odszkodowania na rzecz J. M. za działkę [...] wydzieloną pod drogę publiczną w wyniku ustalenia, że przedmiotowe odszkodowanie zostało rozliczone zgodnie z art. 12 ust. 5 u.g.g.w.n., tj. zostało pomniejszone o należność z tytułu wyłączenia gruntów z produkcji rolnej i leśnej. W wyniku bowiem przeprowadzonego postępowania dowodowego Starosta ustalił, że w latach 1980 - 2009 J. M. nie miał kartoteki płatnika z tytułu wyłączenia gruntu z produkcji rolnej. W konsekwencji Starosta przyjął, że w zamian za rezygnację przez J. M. z wypłaty odszkodowania, Naczelnik Gminy w O. odstąpił od nałożenia opłaty za wyłączenie gruntów z produkcji rolnej i tym samym uprawnienie odszkodowawcze Józefa Makowskiego zostało zaspokojone. Minister podniósł również, że rolniczy charakter nieruchomości potwierdził sam zainteresowany, wskazując w piśmie z dnia 3 stycznia 2008 r., że po odłączeniu kilku działek budowlanych z całej nieruchomości resztę stanowią grunty rolnicze, które nadal użytkuje. W powyższe ustalenia wpisuje się również fragment uzasadnienia decyzji podziałowej z dnia [...] października 1988 r., zgodnie z którym J. M. pismem z dnia [...] października 1988 r. wyraził zgodę na bezpłatne przejęcie działki nr [...] o pow. 462 m2 pod drogę na rzecz Skarbu Państwa. Wymaga podkreślenia, że J. M. nie wniósł odwołania od ww. decyzji z dnia [...] października 1988r., a co za tym idzie nie kwestionował wówczas treści decyzji w zakresie przejęcia działki na rzecz Skarbu Państwa bez odszkodowania za jego zgodą. Organ zauważył, że co prawda rozstrzygnięcie zawarte w pkt 2 decyzji Naczelnika Gminy w O. z dnia [...] października 1988 r. w przedmiocie przejęcia na rzecz Skarbu Państwa działki nr [...] pod drogę bez odszkodowania zgodnie z art. 12 u.g.g.w.n. zostało wyeliminowane z obrotu prawnego ze skutkiem ex tunc na skutek decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...] sierpnia 2019 r. znak: [...], to jednak powyższa okoliczność pozostaje bez wpływu na ocenę, iż odszkodowanie na rzecz J. M. zostało rozliczone na zasadzie art. 12 u.g.g.w.n., tj. zostało pomniejszone o należność z tytułu wyłączenia gruntów z produkcji rolnej. W ocenie Ministra stwierdzenie nieważności pkt 2 decyzji Naczelnika Gminy w O. z dnia [...] października 1988 r. powoduje, że orzeczenie podziałowe w tym punkcie nie wywołuje skutków prawnych od samego początku, tak jakby nigdy nie zostało wydane. Orzeczenie to nie istnieje jednak sensie formalnym, pełni istotną funkcję dowodową i świadczy o istnieniu podstawy faktycznej do zastosowania art. 12 ust. 5 zd. 2 u.g.g.w.n. w dniu wydania ww. decyzji podziałowej. Stwierdzenie nieważności decyzji eliminuje skutki prawne, które ta decyzja wywołała, jednak nie eliminuje faktów, które stanowiły podstawę wydania decyzji. Innymi słowy, stwierdzenie nieważności pkt 2 decyzji Naczelnika Gminy w O. z dnia [...] października 1988 r. pozostaje bez wpływu na okoliczność, że odszkodowanie za działkę nr [...], która z mocy prawa przeszła na własność Skarbu Państwa, zostało de facto rozliczone, albowiem J. M. nie został obciążony obowiązkiem zapłaty należności z tytułu wyłączenia gruntów z produkcji rolnej i leśnej. Ponadto należy wskazać, że wyeliminowanie przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W. z obiegu prawnego decyzji Naczelnika Gminy w O. z dnia [...] października 1988 r. w pkt 2 o przejściu na rzecz Skarbu Państwa działki nr [...] pod drogę bez odszkodowania nie nakłada na organ nadzoru obowiązku stwierdzenia nieważności również ww. decyzji Starosty O. z dnia [...] czerwca 2010 r., bowiem decyzja ta nie jest konsekwencją przejścia działki nr [...] pod drogę. Decyzja z dnia [...] czerwca 2010 r. została wydana 22 lata po decyzji podziałowej z wniosku J. M.. Dalej organ odwoławczy zauważył, że przepisy prawa nie przewidują konkretnej formy dowodu na pomniejszenie odszkodowania o należności związane z wyłączeniem gruntów z produkcji rolnej i leśnej. Starosta O. był zatem uprawniony i zobowiązany do działania zgodnie z dyspozycją art. 75 § 1 k.p.a., który stanowi, że jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy i nie jest sprzeczne z prawem, a w szczególności dokumenty, zeznania świadków, opinie biegłych oraz oględziny. W związku z powyższym, w ocenie organu nadzoru decyzja Starosty O. z dnia [...]czerwca 2010 r. nie została wydana bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa. Starosta O. rozstrzygnął o odmowie ustalenia odszkodowania za działkę nr [...], która została wydzielona pod drogę i z mocy prawa przeszła na własność Skarbu Państwa, a zatem zasadne było wydanie decyzji z dnia [...] czerwca 2010 r. na podstawie art. 129 ust. 1 i ust. 5 u.g.n. Tym samym stwierdzić należy, że istniała podstawa prawna wydania tejże decyzji. Organ zauważył również, że w podstawie prawnej decyzji z [...] czerwca 2010r. powołane zostały przepisy, których w rzeczywistości organ nie stosował przy wydawaniu rozstrzygnięcia, tj. art. 134, 233 u.g.n. a nadto błędnie powołano w podstawie tej decyzji przepis art. art. 12 ust. 5 u.g.g.w.n., który w dacie wydania decyzji już nie obowiązywał - u.g.g.w.n. została uchylona z dniem 1 stycznia 1998 r. na podstawie przepisu art. 241 u.g.n. Powyższych uchybień, w ocenie Ministra nie można jednak zakwalifikować jako rażącego naruszenia prawa, albowiem organ może rażąco naruszyć tylko taki przepis, który zastosował przy wydawaniu rozstrzygnięcia. Wyjaśniono także że przesłanka "wydania decyzji bez podstawy prawnej" nie dotyczy sytuacji, w której decyzja nie zawiera powołania podstawy prawnej, bądź określa ją błędnie lub ogólnikowo - w przypadku, gdy taka podstawa obiektywnie istnieje - bowiem wówczas mamy do czynienia jedynie z wadą formy i naruszeniem przepisu art. 107 § 1 k.p.a. (zob. wyrok WSA w Poznaniu z dnia 13 grudnia 2018 r" sygn. akt IV SA/Po 824/18). Z powyższych względów w ocenie Ministra decyzja Starosty O. z dnia [...] czerwca 2010 r. znak: [...] nie jest obarczona wadą nieważności określoną w art 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Dalej organ nie zgodził się z rozstrzygnięciem organu I instancji, że oceniana decyzja z 25 czerwca 2010r. została skierowana do osoby niebędącej stroną w sprawie, a co za tym idzie, że jest obarczona wadą nieważności określoną w art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a. W ocenie organu odwoławczego obowiązujące w dacie wydania decyzji podziałowej z dnia 14 października 1988 r. przepisy art. 58 ust. 1 w związku z art. 3 ust. 2 u.g.g.w.n. przewidywały, że do zapłaty odszkodowania za działki przejęte przez Państwo w trybie art. 12 ust. 5 u.g.g.w.n. zobowiązany jest terenowy organ administracji państwowej stopnia podstawowego. Zgodnie z art. 36 ust. 3 pkt 3 ustawy z dnia 10 maja 1990 r. Przepisy wprowadzające ustawę o samorządzie terytorialnym i ustawę o pracownikach samorządowych (w brzmieniu na dzień wydania kontrolowanej decyzji) Skarb Państwa przejął zobowiązania i wierzytelności rad narodowych i terenowych organów administracji państwowej stopnia podstawowego i stopnia wojewódzkiego wynikające z prawomocnych orzeczeń sądowych i decyzji administracyjnych wydanych przed dniem 27 maja 1990 r. oraz zobowiązania i wierzytelności powstałe w związku z wykonaniem tych orzeczeń sądowych i decyzji administracyjnych. W związku z powyższym zobowiązania odszkodowawcze terenowych organów administracji państwowej stopnia podstawowego wynikające z decyzji podziałowych — wydanych przed dniem 27 maja 1990 r. na podstawie art. 12 ust. 5 u.g.g.w.n. przejął Skarb Państwa, na mocy art. 36 ust. 3 pkt 3 ustawy wprowadzającej. Organem reprezentującym Skarb Państwa w sprawach gospodarowania nieruchomościami jest starosta wykonujący zadania z zakresu administracji rządowej (art. 11 ust.1 u.g.n.). A zatem to Skarb państwa a nie gmina O. miał interes prawny w rozstrzygnięciu sprawy prowadzonej w przedmiocie ustalenia odszkodowania za działkę nr [...], a zatem w ocenie Ministra, na dzień wydania zaskarżonej decyzji odszkodowawczej podmiotem, do którego należało kierować cywilnoprawne roszczenie odszkodowawcze wynikające z decyzji Naczelnika Gminy w O. z dnia [...] października 1988 r., a także na który — w drodze decyzji administracyjnej — można było nałożyć obowiązek zapłaty odszkodowania za działkę nr [...], bądź względem którego odmówić ustalenia takiego obowiązku, był Skarb Państwa, reprezentowany przez Starostę O., wykonującego zadanie z zakresu administracji rządowej. Postępowanie to nie dotyczyło natomiast interesu prawnego Gminy O., niemniej jednak decyzja Starosty O. z dnia [...] czerwca 2010 r. została doręczona ww. Gminie, o czym świadczy treść rozdzielnika ww. decyzji oraz uwierzytelniona kopia zwrotnego potwierdzenia odbioru znajdująca się w aktach administracyjnych Wojewody. Skierowania decyzji do określonego podmiotu nie można jednak, w ocenie Ministra, utożsamiać z doręczeniem decyzji. Z nieważnością, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a., mamy bowiem do czynienia w sytuacji, kiedy organ administracji decyzję kieruje do podmiotu, który nie jest stroną postępowania administracyjnego, przy czym słowo "kieruje" należy rozumieć jako kształtowanie sytuacji prawnej tego podmiotu, nałożenie na niego określonych praw lub obowiązków. Decyzją z dnia [...] czerwca 2010 r. Starosta O. odmówił ustalenia odszkodowania na rzecz J. M., a zatem ukształtował sytuację prawną J. M.. Powyższa decyzja nie dotyczyła nałożenia określonych praw lub obowiązków na Gminę O., albowiem w żaden sposób nie kształtowała sytuacji prawnej tego podmiotu. Z tego też względu należy uznać że decyzja Starosty O. z [...] czerwca 2010r. nie została skierowana do Gminy O., a w konsekwencji oceniana decyzja nie jest obarczona wadą nieważności określoną w art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a. Organ odwoławczy uznał również, że decyzja Starosty O. z dnia [...] czerwca 2010 r. nie jest dotknięta pozostałymi wadami nieważności z art. 156 § 1 pkt 1, 3, 5-7 k.p.a. A zatem ze względu na błędne zastosowanie w niniejszej sprawie przez organ I instancji art. 158 § 2 w zw. z art. 156 § 1 pkt 4 i art. 156 § 2 k.p.a. oraz uznając, że istota sprawy została dostatecznie wyjaśniona, w ocenie Ministra zasadnym było uchylenie decyzji organu I instancji z 11 sierpnia 2022 r. w całości i orzeczenie o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty O. z dnia [...] czerwca 2010 r. Nie zgadzając się z ww. orzeczeniem Ministra Rozwoju i Technologii, L. M. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zaskarżając decyzję i zarzucając jej naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, oraz naruszenie przepisów prawa materialnego, tj : - art. 139 k.p.a. poprzez wydanie decyzji na niekorzyść skarżącej, podczas gdy przywołany przepis zakazuje takiego sposobu rozstrzygnięcia sprawy; - art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. poprzez: • błędną ocenę materiału dowodowego, przejawiającą się w uznaniu, że poprzednik prawny skarżącej zrzekł się odszkodowania za wywłaszczenie, podczas gdy w zgromadzonym materiale dowodowym nie znajduje się jakiekolwiek oświadczenie poprzednika prawnego, którego przedmiotem byłoby takowe zrzeczenie; • błędną ocenę materiału dowodowego, przejawiającą się w uznaniu, że decyzja Starosty O. z dnia [...] czerwca 2010 r. nr [...] nie została skierowana do gminy O., podczas gdy decyzja ta została skierowana do wymienionego podmiotu publicznoprawnego; - art. 2, art. 5, art. 21 ust. 1, art. 45 ust. 1, art. 64 ust. 1, ust. 2 i ust. 3, art. 77 ust. 1 i ust. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej; - art. 1 Protokołu nr 1 do Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności, sporządzonego w Paryżu dnia 20 marca 1952 r. (Dz.U z 1995 r. Nr 36. poz. 175 ze zm.) ratyfikowanego przez Polskę; - art. 17 ust. 1 Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej (Dz. Urz. UE 2016/C 202/02); - art. 156 § 2 k.p.a. w zw. z art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 11 sierpnia 2021 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. 2021 poz. 1491) oraz w zw. z art. 2, art. 7 oraz art. 8 ust. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na pogorszeniu sytuacji prawnej oraz naruszenie interesu skarżącej w trakcie trwającego postępowania, - art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie przejawiające się zaniechaniem stwierdzenia wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa z powodu stwierdzenia nieważności decyzji od niej zależnej, podczas gdy w niniejszej sprawie spełnione zostały przesłanki obligujące organ II instancji to wydania tego rodzaju rozstrzygnięcia. Podnosząc wskazane wyżej zarzuty wniesiono o: 1/ skierowanie do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej pytania w trybie prejudycjalnym, dotyczącego wykładni przepisów prawa unijnego, tj. "czy art. 17 ust. 1 Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej (Dz. Urz. UE 2016/C 202/02) należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwia się on regulacji krajowej przewidzianej w art. 1 ust 1 ustawy z dnia 11 sierpnia 2021 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. 2021 poz. 1491) przewidującej pogorszenie w toku sprawy sytuacji prawnej strony poprzez wyłączenie możliwości stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej, co do której postępowanie nadzorcze zostało wszczęte przed dniem wejścia w życie wymienionej nowelizacji, co ma wpływ na przysługiwanie Stronie roszczenia odszkodowawczego za niezgodne z prawem działanie organów władzy publicznej"; uchylenie zaskarżonej decyzji oraz utrzymanej nią w mocy decyzji organu I instancji; 3/ rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym; 4/ zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu szczegółowo uargumentowano stawiane w skarze zarzuty podkreślając, że decyzja organu odwoławczego jest mniej korzystna dla skarżącej niż orzeczenie organu I instancji, a to z uwagi na okoliczność, że drugi z wymienionych aktów - w przeciwieństwie do pierwszego - w ogóle nie uznaje, aby decyzja Starosty O. z dnia [...] czerwca 2010 r. nr [...] obarczona była kwalifikowaną wadą prawną. Tym samym organ odwoławczy w sposób rażący naruszył art. 139 k.p.a. poprzez rozstrzygnięcie sprawy na niekorzyść strony odwołującej się. Skarżąca nie zgodziła się również z poglądem organu odwoławczego zgodnie z którym pomimo wyeliminowania z obrotu prawnego orzeczenia o przejęciu od poprzednika prawnego skarżącej nieruchomości bez odszkodowania, decyzja Naczelnika Gminy w O. nr [...] z dnia [...] października 1988 r. pełni funkcje dowodową na okoliczność, że poprzednik ten zrzekł się przysługującego mu prawa do odszkodowania za wywłaszczenie. Skarżąca nie podzieliła również stanowiska, jakoby decyzja Starosty O. z dnia [...] czerwca 2010 r. nr [...]nie została skierowana do Gminy O., gdyż konstrukcja rozstrzygnięcia jak i jej rozdzielnik w sposób jednoznaczny wskazują, że gmina O. uznana została przez Starostę O. za stronę postępowania oraz decyzja ta została skierowana do wymienionego podmiotu publicznoprawnego, co w powiązaniu z przepisami ustawy z dnia 10 maja 1990 r. Przepisy wprowadzające ustawę o samorządzie terytorialnym i ustawę o pracownikach samorządowych (Dz.U. 1990 nr 32 poz. 191 ze zm.) świadczy o obarczeniu jej kwalifikowaną wadą prawną, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 4 Kpa. Nadto podniesiono, że w ocenie skarżącego, art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 11 sierpnia 2021 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. 2021 poz. 1491) jest niezgodny zarówno z wymienionymi w części wstępnej niniejszej skargi przepisami Konstytucji, jak i aktów prawa unijnego oraz międzynarodowego. W dniu bowiem wszczęcia postępowania nadzorczego brak było ograniczenia czasowego co do możliwości stwierdzenia nieważności decyzji z powodu przesłanki ustanowionej w art. 156 § 1 pkt 2 Kpa, w związku z czym art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 11 sierpnia 2021 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego pogorszył sytuację prawną skarżącej, co w sposób oczywisty jest niezgodne z wywiedzioną z art. 2 ustawy zasadniczej zasadą ochrony interesów w toku. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zaprezentowane w zaskarżonym orzeczeniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Na wstępie należy wskazać, że w świetle art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 1634, dalej: p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny, konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a – c p.p.s.a.) lub stwierdzenia nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Uwzględniając powyższe kryteria Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja nie zawiera takich wad które obligowałyby Sąd do jej wyeliminowania z obrotu prawnego. Przedmiotem kontroli Sądu była decyzja Ministra z 5 czerwca 2023r. (nr wskazany na wstępie), którą uchylono orzeczenie organu I instancji i orzeczono o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty O. z [...] czerwca 2010 r. znak: [...] (dalej: decyzja Starosty z 2010r.) odmawiającej ustalenia odszkodowania na rzecz J. M. za działkę nr [...] wydzieloną pod drogę publiczną Postępowanie było prowadzone w trybie nadzwyczajnym przy czym w ocenie skarżącej doszło w sprawie do rażącego naruszenia prawa (przesłanka z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.) oraz do skierowania decyzji Starosty z 2010r. do podmiotu nie będącego stroną w sprawie (przesłanka z art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a. Tymczasem w ocenie organu ww. decyzja nie jest obarczona ww. wadami, gdyż nie była ona skierowana do podmiotu nie będącego stroną w sprawie ani w sposób rażący nie naruszała prawa. Sąd zauważa, że postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej jest postępowaniem nadzwyczajnym i stanowi formę nadzoru. Stwierdzenie nieważności decyzji jest wyjątkiem od generalnej zasady trwałości ostatecznych decyzji administracyjnych wyrażonej w art. 16 § 1 k.p.a., zgodnie z którym decyzje, od których nie służy odwołanie w administracyjnym toku instancji, są ostateczne, wzruszenie tych decyzji może zaś nastąpić tylko w przypadkach przewidzianych w kodeksie lub ustawach szczególnych. Przedmiotem postępowania nadzorczego jest ustalenie, czy ostateczna decyzja administracyjna poddana nadzorowi w nadzwyczajnym trybie jest dotknięta którąkolwiek z wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. oraz czy nie zachodzą przesłanki negatywne do stwierdzenia nieważności, o których mowa w tym przepisie. Oznacza to, że obowiązkiem organu administracji publicznej jest rozpatrywanie sprawy wyłącznie w granicach określonych przez przepis art. 156 § 1 k.p.a. W tym postępowaniu organ administracji publicznej nie jest natomiast władny rozpatrywać sprawy co do jej istoty, jak to może czynić w postępowaniu zwykłym (w tym odwoławczym). A zatem skoro stwierdzenie nieważności decyzji jest wyjątkiem od ogólnej zasady trwałości decyzji ostatecznych zawartej w art. 16 § 1 k.p.a., to może mieć ono miejsce tylko wtedy, gdy decyzja w sposób niewątpliwy dotknięta jest przynajmniej jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. Wskazać przy tym należy, że zgodnie z treścią art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa. Brak podstawy prawnej to brak regulacji pozwalającej na wydanie decyzji. Z kolei rażące naruszenie prawa, a to zarzuca strona skarżąca, określone w art. 156 § 1 pkt 2 k.p,a. to oczywiste, wyraźne i bezsporne naruszenie przepisu prawa, które występuje wówczas, gdy proste zestawienie treści przepisu z treścią rozstrzygnięcia wskazuje na ich jednoznaczną niezgodność. Nie mamy do czynienia z tego rodzaju wadliwością decyzji administracyjnej gdy istnieją wątpliwości co do zakwalifikowania stanu prawnego pod określony w sprawie stan faktyczny, a więc gdy zachodzi konieczność prowadzenia postępowania wyjaśniającego na okoliczność ewentualnej wadliwości weryfikowanej w ramach nadzoru decyzji. Podobnie, błędna interpretacja, wykładnia czy wadliwe zastosowanie przepisów składających się na podstawę prawną decyzji nie mogą być kwalifikowane jako przesłanka nieważności decyzji, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. (zob. np. wyrok NSA z 13 grudnia 2021 r., II GSK 1818/21). Jak wskazano w wyroku NSA z 15 marca 2018 r., I OSK 2217/17 w orzecznictwie sądowym, po okresie pewnych rozbieżności wynikających przede wszystkim ze sporów doktrynalnych, przyjmowany jest obecnie pogląd, iż o rażącym naruszeniu prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. decydują łącznie trzy przesłanki: oczywistość naruszenia prawa, charakter przepisu, który został naruszony oraz racje ekonomiczne lub gospodarcze - skutki, które wywołuje decyzja (por. np. wyrok SN z 8 kwietnia 1994 r., III ARN 13/94, OSN 1994, Nr 3, poz. 36; wyrok NSA z 18 lipca 1994 r., V SA 535/94, wyrok NSA z 13 września 2012 r., II GSK 1206/11). Oczywistość naruszenia prawa polega na rzucającej się w oczy sprzeczności między treścią rozstrzygnięcia a przepisem prawa stanowiącym jego podstawę prawną. W sposób rażący może zostać naruszony wyłącznie przepis, który może być stosowany w bezpośrednim rozumieniu, to znaczy taki, który nie wymaga stosowania wykładni prawa. Nie chodzi tu o błędy w wykładni prawa, ale o przekroczenie prawa w sposób jasny i niedwuznaczny. W niniejszej sprawie wskazania wymaga, że decyzja Starosty z 2010r., która podlegała kontroli organów w trybie nadzwyczajnym, w podstawie prawnej rozstrzygnięcia wskazywała art.129 ust. 1 i ust. 5 pkt 1, art. 134, art. 233 u.g.n w zw. z art. 12 ust. 5 u.g.g.w.n. Nie ulega przy tym żadnej wątpliwości, co słusznie zostało podniesione w zaskarżonej decyzji Ministra, że część wskazanych w podstawie przepisów nie stanowiła podstawy tej decyzji, bowiem albo w tej dacie nie obowiązywały albo nie były w sprawie stosowane lub nie miały w niej zastosowania. Nie ulega jednak wątpliwości, że istniała podstaw do wydania ww. decyzji określona w art. 129 ust. 1 i ust. 5 u.g.n., bowiem to te przepisy dawały podstawę staroście do rozpoznania wniosku J. M. o odszkodowanie. Fakt iż w podstawie decyzji z 2010r. przywołano część nieadekwatnych przepisów nie czyni jednak orzeczenia wydanym z rażącym naruszeniem prawa. W niniejszej sprawie zauważenia wymaga również, że podział nieruchomości w wyniku którego doszło do przejęcia działki nr [...] pod drogę publiczną miał miejsce decyzją Naczelnika Gminy w O. z dnia [...] października 1988 r. znak: [...]. W dacie tej obowiązywał przepis art. 12 ust. 5 u.g.g.w.n. stanowiący, że Grunty wydzielone pod budowę ulic z nieruchomości objętej na wniosek właściciela podziałem przechodzą na własność Państwa z dniem, w którym decyzja lub orzeczenie o podziale stały się ostateczne lub prawomocne, za odszkodowaniem ustalonym według zasad obowiązujących przy wywłaszczaniu nieruchomości, pomniejszonym o należność z tytułu wyłączenia gruntów z produkcji rolnej i leśnej. Pomniejszenie należności nie może być większe niż wysokość odszkodowania. Starosta rozpoznając wniosek z 3 stycznia 2008r. J. M. o wypłatę odszkodowania za przejętą działkę uznał, iż doszło już do rozliczenia za nią w oparciu o obowiązujący w dniu podziału przepis art. 12 ust. 5 u.g.g.w.n. a tym samym, że brak jest podstaw do ustalenia odszkodowania. Starosta ustalił bowiem, co słusznie zostało podkreślone przez Ministra, że w latach 1980 - 2009 J. M. nie miał kartoteki płatnika z tytułu wyłączenia gruntu z produkcji rolnej, co spowodowało przyjęcie przez Starostę, że w zamian za rezygnację przez J. M. z wypłaty odszkodowania, Naczelnik Gminy w O. odstąpił od nałożenia opłaty za wyłączenie gruntów z produkcji rolnej i tym samym uprawnienie odszkodowawcze J. M. zostało zaspokojone. Rolniczy charakter nieruchomości potwierdził, w ocenie organu, sam zainteresowany, wskazując w piśmie z dnia 3 stycznia 2008 r., że po odłączeniu kilku działek budowlanych z całej nieruchomości resztę stanowią grunty rolnicze, które nadal użytkuje, co pośrednio potwierdzał również zapis jaki znalazł się w uzasadnieniu decyzji podziałowej Naczelnika Gminy w O. z [...] października 1988r. znak: [...], z którego wynika, że J. M. pismem z [...] października 1988r. wyraził zgodę na bezpłatne przejęcie działki nr [...] o pow. 462 m2 pod drogę na rzecz Skarbu Państwa. Również fakt, że J. M. od decyzji podziałowej nie wniósł odwołania wskazuje, iż nie kwestionował wówczas treści tej decyzji w zakresie przejęcia działki na rzecz Skarbu Państwa bez odszkodowania za jego zgodą. Sąd w tym miejscu zauważa, że rację ma organ odwoławczy, wskazując że stwierdzenie nieważności pkt. 2 decyzji podziałowej Naczelnika Gminy w O. z [...] października 1988r. o przejęciu ww. działki na rzecz Skarbu Państwa pod drogę bez odszkodowania zgodnie z art. 12 u.g.g. ( decyzja SKO we W. z [...] sierpnia 2019r. znak: SKO [...]) pozostaje bez wpływu na ocenę, prawidłowości wydania decyzji przez Starostę O. z [...] czerwca 2010r. w przedmiocie odszkodowania za działkę 23/10. Niewątpliwie stwierdzenie nieważności pkt. 2 decyzji podziałowej z 1988r. powoduje, że orzeczenie w tym zakresie nie wywołuje skutków prawnych od samego początku, tak jakby nigdy w tym zakresie rozstrzygniecie nie zostało wydane. Orzeczenie w tym punkcie nie istnieje zatem w sensie prawnym, może jednak pełnić funkcję dowodową. Stwierdzenie nieważności decyzji eliminuje skutki prawne, które ta decyzja wywołała, jednak nie eliminuje faktów, które stanowiły podstawę wydania decyzji. Innymi słowy, stwierdzenie nieważności pkt 2 decyzji Naczelnika Gminy w O. z dnia [...] października 1988 r. pozostaje bez wpływu na okoliczność, że odszkodowanie za działkę nr [...], która z mocy prawa przeszła na własność Skarbu Państwa, zostało de facto rozliczone, albowiem J. M. nie został obciążony obowiązkiem zapłaty należności z tytułu wyłączenia gruntów z produkcji rolnej i leśnej. Minister ma zatem rację, iż sam fakt wyeliminowania przez SKO części decyzji podziałowej w zakresie jakim ta decyzji orzekała o przejściu na rzecz Skarbu Państwa działki nr [...] pod drogę bez odszkodowania, nie nakłada na organ nadzoru w innym postępowaniu obowiązku stwierdzenia nieważności również decyzji Starosty O. z dnia [...] czerwca 2010 r., o odmowie ustalenia odszkodowania. Niewątpliwie w aktach sprawy brak jest dokumentu który potwierdzałby w sposób jednoznaczny, że uprawnienie J. M. zostało zaspokojone (np. oświadczenia o rezygnacji z odszkodowania, zgody na bezpłatne przejęcie działki o której mowa w decyzji podziałowej z 14 października 1988r.). Jednak uwzględnienia wymaga, że podział miał miejsce w 1988r. decyzja natomiast w przedmiocie odszkodowania została wydana w roku 2010 a zatem po ponad 22 latach od dokonania podziału. Wniosek zaś o stwierdzenie nieważności decyzji w przedmiocie odszkodowania wniesiony został po upływie 31 lat od wydania decyzji podziałowej. Sąd wskazuje zatem, iż podziela stanowisko judykatury, że o istnieniu dokumentów, których nie udało się odnaleźć, można wnioskować na podstawie innych dokumentów lub na podstawie całokształtu okoliczności towarzyszących sprawie. W orzeczeniach Naczelnego Sądu Administracyjnego wielokrotnie wskazywano na brak możliwości odnalezienia po tak długim czasie określonych dokumentów, co nie może być identyfikowane z sytuacją niepowstania tych dokumentów w czasie trwania postępowania, a co za tym idzie braki w dokumentacji archiwalnej, w świetle zasady domniemania legalności decyzji administracyjnej nie mogą być oceniane jako rażące naruszenie prawa i stanowić wprost podstawy do stwierdzenia nieważności decyzji (por. np. wyroki NSA z: 3 września 2010, I OSK 1534/09; 13 września 2010, I OSK 1427/09; 9 stycznia 2014, I OSK 1489/12; 8 czerwca 2016, I OSK 962/14; 29 września 2017 r., I OSK 2942/15; 27 lipca 2023r., I OSK 752/20, CBOSA). W tym miejscu Sąd wskazuje również, iż w całości podziela pogląd wyrażony przez NSA w wyroku z 4 stycznia 1999r. sygn.. IV SA 1242/98, iż wątpliwości co do ustalenia, iż decyzja została wydana z rażącym naruszeniem prawa należy rozstrzygać na korzyść legalności decyzji. Zatem, gdy brak jest jednoznacznych dowodów w postępowaniu nadzwyczajnym zezwalających na podważenie ustaleń zawartych w decyzjach ostatecznych, którym art. 16 k.p.a. przyznaje cechę trwałości, stanowi to negatywną przesłankę do ich wzruszenia. Inaczej mówiąc decyzji ostatecznej służy swoiste domniemanie legalności i prawidłowości (por. np. wyrok NSA z 10 września 2014 r., I OSK 229/13). Z domniemania tego wynika między innymi, że ewentualne wątpliwości co do legalności kwestionowanej decyzji ostatecznej powinny przemawiać za odmową stwierdzenia jej nieważności. Uwzględniając zatem powyższe ustalenia, niewątpliwie należy przyjąć iż w sprawie brak jest podstaw by móc bez wątpliwości stwierdzić, że decyzja Starosty z 2010r. wydana została z rażącym naruszeniem prawa. Z kolei odnośnie przesłanki nieważności zawartej w art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a. podnieść należy, że skierowania decyzji do określonego podmiotu nie można utożsamiać z doręczeniem tej decyzji. Przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego rozróżniają bowiem pojęcia "skierowanie decyzji" (art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a.) od pojęcia "doręczenia decyzji" (art. 109 § 1 i § 2 k.p.a.), w tym pod względem znaczenia i skutków prawnych, jakie wywołują. Przez "skierowanie decyzji" należy rozumieć wskazanie adresata rozstrzygnięcia, a więc określenie w drodze decyzji praw i obowiązków konkretnego podmiotu. Natomiast doręczenie decyzji, a więc wprowadzenie jej do obrotu prawnego ma charakter wyłącznie procesowy. Przesłankę nieważności stanowi skierowanie decyzji do osoby nie będącej stroną w sprawie, tj. nieprawidłowe określenie adresata rozstrzygnięcia, a więc ustalenie w decyzji administracyjnej praw lub obowiązków podmiotu, który nie dysponuje interesem prawnym w rozumieniu art. 28 k.p.a. Z treści decyzji Starosty z 2010r. wynika, iż była ona skierowana do J. M., który wystąpił z wnioskiem o ustalenie odszkodowania a zatem nie można przyjąć, że została ona skierowana do podmiotu nie będącego stroną sprawie. Niewątpliwie decyzja została również doręczona Gminie jednak nie można przyjąć, iż określała ona prawa i obowiązki tego podmiotu, co prawidłowo uznał Minister w zaskarżonym orzeczeniu, szczególnie gdy się weźmie pod uwagę, że w wypadku pozytywnej decyzji o ustaleniu odszkodowania, to Skarb Państwa a nie gmina na mocy art. 36 ust. 3 pkt 3 ustawy z 10 maja 1990r. Przepisy wprowadzające ustawę o samorządzie terytorialnym i ustawę o pracownikach samorządowych (Dz.U. z 1990r. nr 32 poz. 191 z e zm.), byłby zobligowany do jego wypłaty. Tym samym również i ta przesłanka nie zaistniała w sprawie, jak słusznie przyjął Minister. Odnosząc się do pozostałych zarzutów podniesionych w skardze, uznając je za niezasadne, Sąd wyjaśnia, że : - art. 139 k.p.a. stanowi, że organ odwoławczy nie może wydać decyzji na niekorzyść strony odwołującej się, chyba że zaskarżona decyzja rażąco narusza prawo lub rażąco narusza interes społeczny. Przepis ten zawiera zatem zakaz orzekania przez organ odwoławczy na niekorzyść strony odwołującej się. Zakaz ten jednak, co wprost wynika z brzmienia tego przepisu, doznaje ograniczenia w przypadku, gdy zaskarżona decyzja rażąco narusza prawo lub rażąco narusza interes społeczny. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym ukształtował się pogląd, z którym Sąd w niniejszym składzie się zgadza, że zakres użytego w art 139 k.p.a. pojęcia "rażące naruszenie prawa" jest szersze od pojęcia rażącego naruszenia prawa będącego podstawą stwierdzenia nieważności decyzji (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.) i obejmuje wszystkie kwalifikowane wypadki naruszenia prawa wymienione w art. 145 § 1, art. 145a § 1 i art. 156 § 1 k.p.a. (v. wyrok: NSA z 26 listopada 2015 r., II OSK 772/14; WSA w Warszawie 15 marca 2017r. V SA.Wa 664/16, CBOSA ). W okolicznościach niniejszej sprawy Wojewoda D. decyzją z [...] sierpnia 2022r. stwierdził wydanie z naruszeniem prawa decyzji Starosty O. z dnia [...] czerwca 2010r. znak: [...] z uwagi na skierowanie tej decyzji do osoby niebędącej stroną w sprawie (art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a.) oraz z uwagi na upływ dziesięciu lat od dnia doręczenia ww. decyzji (art. 156 § 2 i art. 158 § 2 k.p.a.). W ocenie jednak organu odwoławczego decyzja Starosty z [...] czerwca 2010r. nie była dotknięta żadną z wad nieważności określonych w art. 156 § 1 k.p.a. w tym w szczególności wskazaną w orzeczeniu organu I instancji tj. zawartą w pkt 4 ww. przepisu. A zatem jak słusznie przyjął Minister stwierdzenie przez Wojewodę D., że decyzja Starosty z 2010r. została wydana z naruszeniem prawa przy jednoczesnym stwierdzeniu, że skierowana ona została do osoby nie będącej stroną w sprawie w sytuacji, gdy stan sprawy nie uzasadniał wydania takiego rozstrzygnięcia, stanowi - w rozumieniu przepisu art. 139 k.p.a. - rażące naruszenie art. 158 § 2 w zw. z art. 156 § 1 pkt 4 i art. 156 § 2 k.p.a. Tym samym nie ulega żadnej wątpliwości, że w niniejszej sprawie miał zastosowanie wyjątek określony w art. 139 k.p.a. A zatem organ odwoławczy był uprawniony do uchylenia decyzji organu I instancji i wydania w sprawie rozstrzygnięcia merytorycznego niekorzystnego dla strony odwołującej się. - organ odwoławczy nie mógł naruszyć art. 156 § 2 k.p.a. w zw. z art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 11 sierpnia 2021 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. 2021 poz. 1491) a tym samym również art. 2, art. 7 oraz art. 8 ust. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, gdyż wskazanych wyżej przepisów organ nie stosował. Skoro bowiem uznał, iż w sprawie nie zaistniały przesłanki pozytywne do stwierdzenia nieważności, to nie mógł rozważać zajścia ewentualnych przesłanek negatywnych niepozwalających na stwierdzenie nieważności decyzji obarczonej istotną wadą prawną. Co dotyczy wniosku o skierowanie pytania prejudycjalnego do TSUE, to Sąd doszedł do przekonania, że skierowanie pytania prejudycjalnego o treści zaprezentowanej w skardze nie jest niezbędne dla wydania wyroku w sprawie. Podnieść przy tym należy, że art. 267 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (Dz.Urz. UE C 115 z dnia 9 maja 2008r.) stanowi, że na Sądzie spoczywa obowiązek wniesienia do Trybunału pytania wstępnego, jeżeli kwestia wzbudzająca wątpliwości jest podnoszona w postępowaniu przed sądem krajowym od którego rozstrzygnięcia prawo wewnętrzne nie przewiduje środków odwoławczych. W pozostałych przypadkach sąd krajowy może skierować do Trybunału pytanie wstępne ale nie jest do tego zobowiązany. Reasumując, zdaniem Sądu, w toku postępowania o stwierdzenie nieważności organy dokonały prawidłowej oceny zgromadzonego materiału dowodowego, zgodnie z obowiązującymi przepisami, tym samym brak było podstaw do uchylenia zaskarżonego orzeczenia. W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę jako nieuzasadnioną oddalił