IV SA/Wa 1744/14

Starszy referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Monika Stępkowska – Bigiej po rozpoznaniu w dniu 12 czerwca 2017r. na posiedzeniu niejawnym wniosku radcy prawnego M. M. o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w sprawie ze skargi D. M. na decyzję Rady do Spraw Uchodźców z dnia [...] lipca 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy nadania statusu uchodźcy postanawia: przyznać ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz radcy prawnego M. M. kwotę 295,20 zł (dwieście dziewięćdziesiąt pięć i 20/100 złotych), w tym 23 % VAT, tytułem wynagrodzenia za zastępstwo prawne wykonywane na zasadzie prawa pomocy.

Wyrokiem z dnia 9 września 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę D. M. (dalej: "skarżącego"). Postanowieniem z dnia 5 października 2015 r. referendarz sądowy przyznał skarżącemu prawo pomocy w zakresie ustanowienia radcy prawnego. Pismem z dnia 7 października 2010 r. Okręgowa Izba Radców Prawnych poinformowała, że ustanowiła r. pr. M. M. pełnomocnikiem z urzędu dla skarżącego. Od ww. wyroku z dnia 9 września 2015 r. pełnomocnik z urzędu skarżącego wniósł skargę kasacyjną, w której zwrócił się m. in. o zasądzenie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej świadczonej z urzędu. W dniu 31 marca 2017 r. Naczelny Sąd Administracyjny (sygn. akt II OSK 54/16) oddalił skargę kasacyjną. Na rozprawie obecny był r. pr. L. M., działający z substytucji wyznaczonego pełnomocnika z urzędu. W piśmie z dnia 1 kwietnia 2017 r. pełnomocnik skarżącego powtórzył wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej i oświadczył, że nie zostały one opłacone ani w całości ani w części. Rozpoznając przedmiotowy wniosek zważono, co następuje: Zgodnie z art. 250 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy albo rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Szczególne zasady ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, udzielanej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu, w niniejszej sprawie – w związku z tym, że skarga kasacyjna została wniesiona w dniu 27 listopada 2015 r. - reguluje rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. z 2013 r., poz. 490). Przepis § 14 ust. 2 pkt 2) lit. a rozporządzenia stanowi, że stawki minimalne wynoszą w postępowaniu przed sądami administracyjnymi za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej oraz udział w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym - 75 % stawki określonej w pkt 1), a jeżeli drugiej instancji nie prowadził sprawy ten sam radca prawny - 100 % tej stawki, w obu przypadkach nie mniej niż 120 zł. Zaś stawka minimalna określona w pkt 1 powołanego przepisu w niniejszej sprawie wynosi 240 zł. Natomiast stosownie do treści § 2 ust. 3 powołanego rozporządzenia w sprawach, w których strona korzysta z pomocy prawnej udzielonej przed radcę prawnego ustanowionego z urzędu opłaty, o których mowa w ust. 1, sąd podwyższa o stawkę podatku od towarów i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności w przepisach o podatku od towarów i usług, obowiązującą w dniu orzekania o tych opłatach. W niniejszej sprawie, mając na uwadze wyżej powołane przepisy uznano, że pełnomocnikowi z urzędu należy przyznać wynagrodzenie za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej w kwocie 240 zł (tj. 100 % stawki minimalnej, bowiem nie reprezentował on skarżącego w postępowaniu w pierwszej instancji), podwyższając powyższą kwotę o stawkę podatku od towarów i usług. Z tych względów na podstawie § 14 ust. 2 pkt 2 lit. b i § 2 ust. 3 powołanego wyżej rozporządzenia w związku z § 22 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz. U. z 2015 r. poz. 1805), w związku § 22 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz. U. z 2016 r. poz. 1715) oraz art. 258 § 2 pkt 8 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, postanowiono jak w sentencji.