IV SA/Wa 1713/17

Dnia 6 września 2017 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Szymańska, po rozpoznaniu w dniu 6 września 2017 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. K. postanowienie Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia [...] maja 2017 roku, nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego postanawia: odrzucić skargę.

Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego postanowieniem z dnia [...] maja 2017r. uchylił postanowienie [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z dnia [...] stycznia 2017r. nr [...] odmawiające uzgodnienia projektu decyzji o ustaleniu warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku handlowo – usługowego o powierzchni sprzedaży około 250 m2 w odległości 1,5 m od granicy z działkami nr ewid. [...], [...], [...], na działce nr ewid. [...] przy ul. [...] w J.. Skargę na powyższe postanowienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosła A. K.. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2017, poz. 1369 ze zm.) - dalej p.p.s.a. - sąd odrzuca skargę, jeżeli wniesienie skargi jest niedopuszczalne z innych przyczyn, niż określone w pkt 1 – 5. Wskazać należy, że zgodnie z art. 52 § 1 i § 2 p.p.s.a., skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie. Zaskarżone postanowienie zostało wydane w postępowaniu uzgodnieniowym prowadzonym w ramach postępowania zainicjowanego wnioskiem [...] spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w J. o wydanie decyzji ustalającej warunki zabudowy dla inwestycji p.n. "Budowa budynku handlowo – usługowego w odległości 1,5 m od granicy z działkami [...], [...] i [...] oraz budowa zjazdu publicznego" w J. na działce oznaczonej numerem ewidencyjnym [...], obręb Nr [..]. Jak stanowi art. 53 ust. 5 zdanie pierwsze ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. 2017, poz. 1073 j.t.) uzgodnień, o których mowa w ust. 4, dokonuje się w trybie art. 106 Kodeksu postępowania administracyjnego, z tym że zażalenie przysługuje wyłącznie inwestorowi. Przepis ten wykluczał zatem możliwość złożenia zażalenia na postanowienie organu uzgadniającego przez inny podmiot, niż inwestor, tj. podmiot, który nie wystąpił z wnioskiem o wydanie decyzji o ustaleniu warunków zabudowy nieruchomości. W niniejszej sprawie inwestorem jest [...] sp. z o.o. z siedzibą w J.. Skoro A. K., nie będąc inwestorem, nie mogła w postępowaniu uzgodnieniowym wnieść skutecznie zażalenia, z uwagi na treść art. 52 § 1 i § 2 p.p.s.a. należało uznać, że nie przysługuje jej również prawo do złożenia skargi na postanowienie ostateczne wydane w tym postępowaniu. Jeżeli wolą prawodawcy było wprowadzenie kontroli instancyjnej postanowień w przedmiocie uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy jedynie dla inwestora, wyłącza to kontrolę tych orzeczeń przez sądy administracyjne z inicjatywy innych podmiotów. Postępowanie sądowoadministracyjne, oparte na zasadzie skargowości, może być prowadzone tylko na podstawie skargi wniesionej przez podmiot legitymowany do tego w zakresie określonym przepisami prawa. Reasumując stwierdzić należy, że ustawodawca na etapie rozstrzygania kwestii incydentalnych w toku postępowania w sprawie uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy przyznał legitymację do wniesienia zażalenia, a w konsekwencji i skargi do sądu administracyjnego wyłącznie inwestorowi. Na gruncie ww. przepisów, brak tej legitymacji w przypadku podmiotów innych niż inwestor jest bezsporny i uzasadnia odrzucenie skargi (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 marca 2013r. sygn. akt II OSK 2133/11). Uwzględniając powyższe, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Sąd orzekł, jak w sentencji postanowienia