IV SA/Wa 1710/18

Starszy referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie - Michał Sułkowski po rozpoznaniu w dniu 20 września 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A. N. o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie ze skargi A. N. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2018 r. znak: [...] w przedmiocie wymeldowania z pobytu stałego postanawia: odmówić przyznania prawa pomocy.

Zgodnie z art. 246 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302), dalej powoływanej również jako ppsa, prawo pomocy przysługuje osobie fizycznej w zakresie całkowitym - gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania (pkt 1), zaś w zakresie częściowym - gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (pkt 2). Stosownie natomiast do treści art. 252 § 1 ppsa osoba fizyczna, która ubiega się o przyznanie prawa pomocy, jest zobowiązana do złożenia oświadczenia dotyczącego jej stanu majątkowego oraz podania dokładnych danych o stanie rodzinnym. Z kolei art. 255 ppsa stanowi, że jeżeli oświadczenie strony zawarte we wniosku okaże się niewystarczające do oceny jej stanu majątkowego i możliwości płatniczych oraz stanu rodzinnego lub budzi wątpliwości, strona jest zobowiązana złożyć na wezwanie, w zakreślonym terminie, dodatkowe oświadczenie lub przedłożyć dokumenty źródłowe dotyczące jej stanu majątkowego, dochodów lub stanu rodzinnego. Dopiero po otrzymaniu i zapoznaniu się z treścią takich dokumentów możliwe jest wydanie prawidłowego orzeczenia w tym zakresie. W przedmiotowej sprawie powyższy warunek dopuszczalności przyznania prawa pomocy nie został spełniony. A. N. zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie decyzję Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2018 r. znak: [...] w przedmiocie wymeldowania z pobytu stałego. Skarżący zwrócił się o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych. Ponieważ złożone przez niego (na urzędowym formularzu PPF) oświadczenie o stanie rodzinnym, majątku i dochodach okazało się niewystarczające do oceny rzeczywistego stanu majątkowego i możliwości płatniczych oraz budziło wątpliwości, w piśmie z dnia 14 sierpnia 2018 r. zobowiązano go do złożenia w terminie 14 dni: a) zaświadczenia dyrektora zakładu karnego lub upoważnionego funkcjonariusza, bądź pracownika zakładu karnego, potwierdzającego, że A. N. jest zatrudniony i wskazującego wysokość wynagrodzenia, które otrzymuje A. N.; b) zaświadczenia dyrektora zakładu karnego lub upoważnionego funkcjonariusza, bądź pracownika zakładu karnego wskazującego, jaka jest kwota środków pieniężnych do dyspozycji A. N., pozostających obecnie w depozycie, ewentualnie jaka kwota środków pieniężnych została przez wymienionego przekazana z depozytu na książeczkę oszczędnościową lub wybrany rachunek bankowy, a także c) oświadczenia, na co skarżący przeznacza pozostającą po odliczeniach kwotę (około 300 zł miesięcznie), którą wskazał w rubryce nr 10 formularza wniosku. Opisane wezwanie doręczono A. N. za pośrednictwem administracji Zakładu Karnego w C. w dniu 21 sierpnia 2018 r. (zwrotne potwierdzenie odbioru znajduje się na karcie nr 32 akt sprawy). Pozostaje ono bez odpowiedzi. Mając powyższe na uwadze, trzeba podkreślić, że brak jest podstaw do prowadzenia z urzędu postępowania w sprawie sytuacji majątkowej wnioskodawcy, jeżeli on sam nie przedstawia niezbędnych do oceny tej sytuacji dokumentów. Odstępując od złożenia wymaganych dokumentów A. N. nie usunął więc wątpliwości, jakie budzi oświadczenie zawarte w złożonym przezeń wniosku o przyznanie prawa pomocy. Tym samym uniemożliwił dokonanie oceny jego rzeczywistej sytuacji materialnej. W tym stanie rzeczy brak jest podstaw do przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie. Z powyższych względów, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 w zw. z art. 258 § 2 pkt 7 ppsa, należało orzec jak w postanowieniu.