IV SA/Wa 1688/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Sędzia WSA Anna Szymańska po rozpoznaniu w dniu 11 sierpnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. A. i J. A. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia [...] maja 2017 r. nr [...] w przedmiocie uznania zażalenia za nieuzasadnione postanawia: odrzucić skargę

W piśmie z dnia 18 czerwca 2017 r., M. A. i J. A. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia [...] maja 2017 r. nr [...], którym uznano za nieuzasadnione zażalenie Skarżących na bezczynność Starosty [...] w sprawie poprawności ustalenia granic podczas modernizacji gruntów i budynków dla działki nr [...] położonej we wsi [...] Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu, ponieważ jest niedopuszczalna. Zgodnie z art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 – zwaną dalej Ppsa) kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg m.in. na: postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty (pkt 2), postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie (pkt 3). Zaskarżone przez M. A. i J. A. postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia [...] maja 2017 r. nr [...] w przedmiocie uznania zażalenia za nieuzasadnione, wydane zostało na podstawie art. 37 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego (k.p.a). Zgodnie art. 37 § 1 k.p.a. (w brzmieniu sprzed nowelizacji) na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35, w przepisach szczególnych, określonym w myśl art. 36 lub przewlekłe prowadzenia postępowania stronie służy zażalenie do organu wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu – wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Organ wymieniony w § 1, uznając zażalenie za uzasadnione, wyznacza dodatkowy termin załatwienia sprawy oraz zarządza wyjaśnienie przyczyn i ustalenie osób winnych niezałatwienia sprawy w terminie, a w razie potrzeby także podjęcie środków zapobiegających naruszaniu terminów załatwiania spraw w przyszłości. Organ stwierdza jednocześnie, czy niezałatwienie sprawy w terminie miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 37 § 2 k.p.a.). Stwierdzić zatem należy, że postanowienie wydane w trybie art. 37 k.p.a. nie kończy postępowania administracyjnego, nie rozstrzyga sprawy co do istoty, ani nie służy na nie zażalenie, tak jak wymaga przepis art. 3 § 2 pkt 2 Ppsa. Powyższe oznacza, że postanowienie takie nie podlega zaskarżeniu do sądu administracyjnego. Złożenie zażalenia na niezałatwienie sprawy w terminie jest jedynie środkiem zaskarżenia otwierającym możliwość wniesienia skargi na bezczynność czy przewlekłość organu do sądu administracyjnego. Takie też pouczenie zawarto w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. W świetle powyższego wniesiona skarga jest niedopuszczalna. Mając na uwadze powyższe okoliczności, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 Ppsa, orzeczono jak w sentencji.