IV SA/Wa 1671/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Małaszewska – Litwiniec (spr.) na posiedzeniu niejawnym w dniu 22 czerwca 2018 r. sprawy ze skargi S. S. na czynność Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej w przedmiocie odpowiedzi na skargę w sprawie działania organu postanawia odrzucić skargę.

S. S. w piśmie z [...] maja 2018 r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na pismo Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej z [...] maja 2018 r. stanowiące odpowiedź na skargę S. S.na działanie Dyrektora Regionalnego Zarządu i Gospodarki Wodnej w W. . Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Badanie merytorycznej zasadności skargi w postępowaniu przed sądem administracyjnym każdorazowo poprzedza analiza wymogów jej dopuszczalności. Postępowanie sądowoadministracyjne może się bowiem toczyć wyłącznie na skutek prawnie dopuszczalnej oraz skutecznie wniesionej skargi. Niniejsza skarga podlegała odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postepowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r., poz. 1369), powoływana dalej jako "p.p.s.a.", ponieważ przedmiotowa sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Zgodnie z art. 3 § 2 p.p.s.a., sąd orzeka w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1 – 3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Ponadto, sądy administracyjne orzekają także w sprawach sprzeciwów od decyzji wydanych na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. (§ 2a p.p.s.a.) oraz sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach (art. 3 § 3 p.p.s.a.). W pojęciu sprawy sądowoadministracyjnej mieści się zaś kontrola działalności administracji publicznej, w zakresie wyznaczonym w art. 3 p.p.s.a. Oznacza to, że sąd administracyjny nie jest właściwy do rozpoznawania spraw, które nie zostały wymienione w przytoczonych regulacjach. Przy czym w orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, że o akcie lub czynności w rozumieniu art. 3 § 2 p.p.s.a, można mówić wówczas, gdy akt lub czynność podjęty jest w sprawie indywidualnej, skierowany jest do oznaczonego podmiotu administrowanego, dotyczy uprawnienia lub obowiązku tego podmiotu, samo zaś uprawnienie lub obowiązek, którego akt lub czynność dotyczy, są określone w przepisie prawa powszechnie obowiązującego (por. postanowienie NSA z 26 stycznia 2016 r., sygn. akt I OSK 3503/15). Jak wskazano powyższej, przed przystąpieniem do merytorycznego rozpoznania skargi sąd administracyjny bada w pierwszej kolejności jej dopuszczalność. Skarga jest dopuszczalna bowiem jedynie wówczas, gdy organy administracji publicznej podejmują działania w formach władczych lub stanowiących, a więc właściwych dla podmiotu publicznego funkcjonującego w ramach przyznanych organowi uprawnień. Skarga wniesiona w sprawie, która wykracza poza zakres przedmiotowy jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. W niniejszej sprawie Skarżący wniósł skargę na pismo Prezesa Wód Polskich stanowiące odpowiedź na skargę S. S. na działanie Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej we W. . W ocenie Sądu, analiza skargi wskazuje, że przedmiot zaskarżenia nie mieści się w katalogu aktów i czynności wskazanych w art. 3 § 2 P.p.s.a. Wskazać należy, że organ administracji publicznej przekazuje skargę sądowi wraz z kompletnymi i uporządkowanymi aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej otrzymania (art. 54 § 2 p.p.s.a.). Odpowiedź na skargę jest zatem jedynie pismem procesowym w rozumieniu art. 45 p.p.s.a., w którym z uwagi na istotę tego pisma, organ powinien wyrazić swoje stanowisko wobec zarzutów i wniosków skargi. W konsekwencji należy przyjąć, że odpowiedź na skargę nie może stanowić odrębnego przedmiotu zaskarżenia. Skoro skarga do sądu administracyjnego przysługuje tylko na akt lub czynności z zakresu administracji publicznej, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., to tym samym pismo organu administracji publicznej stanowiące w tym wypadku odpowiedź na skargę nie podlega odrębnemu zaskarżeniu. W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.