IV SA/Wa 1618/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Anna Szymańska po rozpoznaniu w dniu 1 sierpnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku E. W. i P. W. o wstrzymanie wykonania decyzji w sprawie ze skargi E. W. i P. W. na decyzję Dyrektora Generalnego Lasów Państwowych z dnia [...] marca 2015 r., nr [...] w przedmiocie wyłączenia gruntu leśnego z produkcji leśnej oraz ustalenia opłaty postanawia odmówić wstrzymania wykonania decyzji

E. W. i P. W. (dalej: "skarżący"), wnieśli skargę na decyzję Dyrektora Generalnego Lasów Państwowych z dnia [...] marca 2015 r., utrzymującą w mocy decyzję Dyrektora Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych w [...] z dnia [...] lipca 2014 r. o stwierdzeniu, że grunt leśny został wyłączony z produkcji leśnej niezgodnie z przepisami ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych i ustaleniu opłaty z tego tytułu w wysokości 26 777,27 zł. W piśmie procesowym z dnia 22 lipca 2015 r. skarżący zwrócili się do sądu z wnioskiem o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu wniosku podali, że w dniu 21 lipca 2015 r. otrzymali upomnienie nr [...] z dnia [...] lipca 2015 r. w sprawie zapłaty kwoty 26 788,87 zł. Skarżący stwierdzili, że brak wstrzymania wykonalności zaskarżonej decyzji przed merytorycznym zakończeniem postępowania wywołanego wniesieniem skargi, w sposób oczywisty zagraża ich interesom, rodząc niebezpieczeństwo wyrządzenia szkody jak i powodując ryzyko wystąpienia nieodwracalnych skutków prawnych. Brak ochrony tymczasowej, zdaniem skarżących, może być bardzo poważny w skutkach nie tylko w aspekcie pranym, ale także społecznym i ekonomicznym, w szczególności mając na uwadze fakt, że nieruchomość będąca przedmiotem postępowania spełnia bardzo ważną rolę w zakresie przeznaczenia i wykorzystywania na rzecz społeczeństwa. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "ppsa", wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże art. 61 § 3 ppsa stanowi, że po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w art. 61 § 1 ppsa, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Nie wystarczy więc samo powtórzenie treści przepisu. Uzasadnienie wniosku winno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymywanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione. W przypadku gdy skutkiem decyzji jest wyegzekwowanie od danego podmiotu nałożonej kary pieniężnej, sąd nie ocenia na tym etapie postępowania, czy kara pieniężna została zasadnie nałożona ani czy prawidłowo ustalono jej wysokość a jedynie czy zostały wykazane przez stroną przesłanki ustawowe do wstrzymania wykonania decyzji. W przedmiotowej sprawie skarżący, reprezentowani przez profesjonalnego pełnomocnika, będącego radcą prawnym, nie przedstawili żadnej dokumentacji dotyczącej ich sytuacji majątkowej i żadnych dowodów, które pozwoliłyby zweryfikować ich twierdzenia, że wyegzekwowanie nałożonej kary, rzeczywiście spowoduje skutki o jakich mowa w art. 61 § 3 ppsa. Należy wskazać, że sąd, oceniając w sprawie w której powstaje obowiązek zapłaty określonej kwoty, czy może powstać znaczna szkoda lub trudne do odwrócenia skutki, bierze pod uwagę nie tylko wysokość nałożonej kary pieniężnej ale i całokształt sytuacji finansowej strony wnoszącej o wstrzymanie wykonania decyzji, której skutkiem jest wyegzekwowanie nałożonej kary pieniężnej. Skarżący powinien więc przedstawić konkretne argumenty i dane (dokumenty) wskazujące jak wyegzekwowanie nałożonej kary pieniężnej wpłynie na jego finanse (lub jego firmy, w przypadku prowadzenia działalności gospodarczej), sytuację materialną. Twierdzenia o zagrożeniu interesów skarżących a także bardzo ważnym aspekcie społecznym wykorzystywania nieruchomości, będącej przedmiotem postępowania, nie zostały poparte żadną konkretną argumentacją, czy tym bardziej w jakikolwiek sposób udokumentowane. Zatem ani z wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, ani z akt sprawy nie wynika, czy obciążenie skarżących kwotą nałożonej kary spowoduje kwalifikowaną tj. znaczną szkodę lub trudne do odwrócenia skutki. Zgodnie z utrwalonym w orzecznictwie WSA poglądem, przesłankę wyrządzenia znacznej szkody należy interpretować jako szkodę (majątkową, a także niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona w późniejszym czasie poprzez przywrócenie do stanu pierwotnego. Natomiast trudne do odwrócenia prawne i faktyczne skutki, to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (zob. postanowienie NSA z dnia 13 maja 2010 r., II FSK 182/10, orzeczenia.nsa.gov.pl). Uwzględniając powyższe, sąd stwierdził, że we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji skarżący nie uprawdopodobnili niebezpieczeństwa spowodowania nieodwracalnych skutków. Zdaniem sądu, nie można w realiach niniejszej sprawy przyjąć, że zapłata administracyjnej kary pieniężnej wywrze nieodwracalny skutek. Przeciwnie, uiszczenie kary administracyjnej w pieniądzu jest czynnością odwracalną, w tym sensie, że w razie wyeliminowania z obrotu zaskarżonej decyzji, będzie mógł nastąpić zwrot nienależnie zapłaconej kwoty. Podsumowując, należy stwierdzić, że argumenty powołane we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, mają charakter ogólnikowy i nie zostały poparte żadnymi dowodami, co prowadzi do wniosku, że skarżący nie uprawdopodobnili, że wykonanie zaskarżonej decyzji może spowodować znaczną szkodę lub że istnieje niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W związku z powyższym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ppsa odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.