IV SA/Wa 1616/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Teresa Zyglewska po rozpoznaniu w dniu 19 lipca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku Y. S. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Wojewody [...] z [...] października 2016 r. w sprawie ze skargi Y. S. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] kwietnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia zezwolenia na pobyt stały postanawia oddalić wniosek.

Y. S. wniosła do Sądu skargą na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z [...] kwietnia 2017 r. utrzymującą w mocy decyzję Wojewody [...] z [...] października 2016 r. w przedmiocie odmowy udzielenia cudzoziemce zezwolenia na pobyt stały na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej. W skardze skarżąca zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającą ją decyzji organu pierwszej instancji. Uzasadniając wniosek skarżąca wskazała, że zaskarżone decyzje zostały wydane z istotnym naruszeniem prawa, dlatego ich wykonanie skutkować będzie niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody oraz narazi skarżącą na istotne ryzyko naruszenia podstawowych praw w postaci pozbawienia jej prawa do Sądu, co byłoby niezgodne z powszechnie obowiązującymi przepisami prawa. W dalszej części uzasadnienia wniosku podniesiono, że osoby najbliższe skarżącej (jej rodzice) mają zalegalizowany pobyt na terytorium Polski. Na [...] sprzedany został dom rodzinny, a skarżąca nie ma w kraju pochodzenia bliższych krewnych. W ocenie skarżącej, w przypadku ewentualnego wykonania ww. decyzji cudzoziemka nie będzie miała dokąd wracać. Co więcej, w przypadku jej wydalenia z Polski zostanie pozbawiona prawa do Sądu. Taka sytuacja w ocenie skarżącej, byłaby sprzeczna z punktu widzenia praw wynikających z Europejskiej Konwencji Praw Człowieka. Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców w odpowiedzi na skargę wniósł o oddalenie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z zasadą przyjętą w art. 61 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm., dalej "p.p.s.a."), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania decyzji. Natomiast w myśl art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeśli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Powyższy przepis wskazuje na dwie przesłanki warunkujące wstrzymanie wykonania zaskarżonego orzeczenia, a mianowicie niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Katalog tych przesłanek jest zamknięty i na etapie rozpoznania wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji, Sąd nie bada zasadności samej skargi. Mając na uwadze powyższe Sąd uznał, że przedmiotowy wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem skarżąca nie wskazała okoliczności, które pozwalałyby przyjąć, że wykonanie zaskarżonego aktu może spowodować znaczną szkodę lub trudne do odwrócenia skutki. Sąd miał na uwadze, że ani zaskarżona decyzja, ani poprzedzająca ją decyzja nie wywołują bezpośrednio skutku, możliwego do wyegzekwowania w drodze przymusu, w postaci powrotu do kraju pochodzenia. Może to nastąpić dopiero wskutek rozstrzygnięcia podjętego w odrębnym postępowaniu, tj. w przedmiocie zobowiązania cudzoziemca do powrotu, w myśl art. 302 ust. 1 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach. Dopiero decyzja o zobowiązaniu do powrotu będzie stanowić podstawę do podjęcia określonych prawem środków, by ten cel został osiągnięty. Mając na uwadze powyższe Sąd uznał, że na podstawie zaskarżonej decyzji – wbrew twierdzeniom skarżącej - nie może ona zostać wydalona z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, a brak wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji nie pogorszy jej sytuacji prawnej, w szczególności nie pozbawi jej prawa do sądu. W konsekwencji Sąd stwierdził, że skarżąca nie wykazała, że zaskarżona decyzja grozi wyrządzeniem jej znacznej szkody lub spowoduje trudne do odwrócenia skutki. Z tych względów, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.