IV SA/Wa 1582/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Anna Falkiewicz-Kluj (spr.), Sędziowie sędzia WSA Katarzyna Golat, sędzia WSA Piotr Korzeniowski, Protokolant ref. staż. Marta Pachulska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 kwietnia 2017 r. sprawy ze skargi R. C. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie wymeldowania z pobytu stałego oddala skargę

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] kwietnia 2016 r. Wojewoda [...], po rozpoznaniu odwołania R.C., dalej skarżącego, od decyzji Prezydenta [...] z dnia [...] lutego 2016 r. nr. [...] orzekającej o jego wymeldowaniu z pobytu stałego z lokalu nr [...] przy ulicy [...] w [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Powyższe rozstrzygnięcie było wynikiem następujących ustaleń faktycznych i oceny prawnej organu. Decyzją Prezydenta [...] z dnia [...] lutego 2016 r.nr. [...] orzeczono o wymeldowaniu R.C. z lokalu nr [...] przy ulicy [...] w [...]. Skarżący nie zgodził się z powyższą decyzją i złożył odwołanie. Zaskarżoną decyzją Wojewoda [...], dalej organ II instancji, utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Organ ustalił, że skarżący przez wiele lat zamieszkiwał w przedmiotowym lokalu wraz ze swą matką I.C. i bratem Z.C. Współwłaścicielka lokalu M.S. uzyskała w Sądzie Rejonowym w [...], w sprawie o sygn. akt [...], wyrok z [...] października 2007 r. którym orzeczono eksmisję R.C., I.C. i Z.C. z tego lokalu przy czym sąd zobowiązał powódkę M.S. do zapewnienia ww lokalu zamiennego. Wyrok ten stał się prawomocny 18 marca 2008 r. gdyż apelacja Z.C., I.C. i R.C. została oddalona. Komornik Sądowy przy Sądzie Rejonowym w [...] 9 maja 2009 r. wykonał eksmisję. Skarżący złożył skargę na czynność komornika do Sądu Rejonowego w [...], sygn. akt [...], która została odrzucona. Zażalenie skarżącego na to postanowienie zostało prawomocnymi postanowieniami z [...] marca 2011 r., sygn. akt [...] i [...] oddalone przez Sąd Okręgowy w [...] (pismo Sądu Rejonowego w [...] I Wydział Cywilny z dnia 7b listopada 2011r.). Organ wyjaśniał przy tym, kierując stosowne pismo do sądu, kwestie złożonego przez skarżącego zaświadczenia z tego sądu o trwających postępowaniach sądowych. Uzyskał informację z sądu, że pismo to dotyczyło postępowań wywołanych zażaleniami dłużników, które także w dacie pisma z 7 listopada 2011r. zostały zakończone. Fakt wykonania eksmisji i nieprzebywanie w lokalu potwierdzone zostało przez funkcjonariuszy Policji w drodze czynności operacyjnych dotyczących ustalania czy skarżący przebywa w przedmiotowym lokalu. Kontrola dokonana po eksmisji nie potwierdziła aby R.C. zamieszkiwał nadal tam mieszkał tym bardziej, że w 2011 r. przeprowadzono w nim remont a wejście do lokalu od strony ulicy [...] z którego korzystał m.in. skarżący już nie istnieje (informacje uzyskane w dniu 29 października 2013 r. od E.L. (współwłaścicielki lokalu). Także w trakcie zapoznawania się przez nią i Z.L. z aktami sprawy w trybie art. 10 K.p.a. potwierdzono, że stan faktyczny nie uległ zmianie. Organ mając na względzie art. 35 ustawy z dnia 24 września 2010 r. o ewidencji ludności (D.U.2015, poz.388), stwierdził na podstawie tak ustalonego stanu faktycznego, że wobec dokonanej skutecznej eksmisji skarżącego z przedmiotowego lokalu, istnieją podstawy do jego wymeldowania. Organ nie podzielił zarzutów odwołania co do niespójności materiału dowodowego i błędnych wywodów prawnych organu I instancji. Niezamieszkiwania skarżącego w lokalu jest, zdaniem organu, niesporne. Odnosząc się do zarzutu skarżącego o nierozpoznaniu licznych wniosków o zawieszenie postępowania o wymeldowanie (wnioski z 2 kwietnia 2012 r, 8 listopada 2013 r., 12 lutego 2016 r.) organ stwierdził, że uchybienia te nie miały wpływu na treść rozstrzygnięcia i żaden z ww wniosków nie skutkowałby zawieszeniem postępowania. Wnioski te miały wyłącznie na celu opóźnienie wydania decyzji merytorycznej. Składane przez skarżącego wnioski o zawieszenie postępowania z uwagi na jego stan zdrowia nie były zasadne gdyż skarżący na brał i tak osobiście udziału w postępowaniu, nie zajął stanowiska w sprawie ustanowienia pełnomocnika, który reprezentowałby jego interesy a swe wnioski składał wyłącznie pisemnie. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wywiódł skarżący zarzucając jej naruszenie art. 107§ 3, 138 § 2, 79 § 1, 101 § 1 i 3, 10, 7, 77 § 1 , 50 § 2 i 3, 77 § 1 K.p.a. wywodząc, że decyzja została oparta na fałszywych zeznaniach wnioskodawców oraz sprzecznym materiale dowodowym. W uzasadnieniu skargi zakwestionował jako dowód czynności przeprowadzone przez Policję i przepytywanie sąsiadów, gdyż kodeks postępowania administracyjnego nie przewiduje możliwości przeprowadzenia takiego dowodu, tym bardziej, że informacje uzyskane w ten sposób są sprzeczne z zebranym w sprawie materiałem dowodowym i nieprecyzyjne. Skarżący nie był, wbrew art. 79 K.p.a., zawiadomiony o tych czynnościach. Zdaniem skarżącego organ nie udowodnił, że skarżący w sposób dobrowolny i trwały opuścił przedmiotowy lokal i "ześrodkował" swe centrum życiowe w innym miejscu. Po wykonanej eksmisji skarżący wraz z rodziną powrócił do miejsca zamieszkania i wystąpili do sądu powszechnego ( sygn. akt [...]) przeciwko właścicielom o wydanie lokalu zamiennego lub przywrócenie naruszonego postępowania, gdyż w wyroku eksmisyjnym M.S. została zobowiązana do dostarczenia eksmitowanym lokalu zamiennego. Pismem z 16 marca 2016 r. skarżący wystąpił do Sądu Rejonowego w [...] z wnioskiem o wszczęcie egzekucji przeciwko niej z żądaniem dostarczenia lokalu zamiennego. W dalszej części uzasadnienia skarżący zwraca uwagę na skutki powstałe w wyniku eksmisji tj. unieważnienie dowodu osobistego, co w konsekwencji doprowadza do braku możliwości odbioru przesyłek pocztowych. Może to skutkować pozbawieniem możliwości obrony jego praw w toczących się postępowaniach, stratami moralnymi i materialnymi. Skarżący jest w trudnej sytuacji majątkowej, jest chory (inwalida II grupy), nie pracuje. W przedmiotowym lokalu mieszka od urodzenia, nigdy go nie opuścił dobrowolnie i nigdy nie miał takiego zamiaru. Tam koncentruje swe sprawy życiowe, chodzi do poradni zdrowia w pobliżu miejsca zamieszkania. Skarżący nie zgadza się z uwzględnieniem jako dowodu zeznań współwłaścicieli lokalu gdyż są w tej sprawie wnioskodawcami. Poza tym, zdaniem skarżącego, organ dopuściły się uchybień proceduralnych ponieważ nie rozpoznały wniosku z 6 kwietnia 2012 r. i 12 lutego 2016 r. o zawieszenie postępowania administracyjnego- co stanowi o naruszeniu przez organ art. 101 § 1 i 3 K.p.a. Ponadto skarżący nie został zawiadomiony i zakończeniu postępowania w przedmiocie wniosków o zawieszenie postępowania skutkiem czego został pozbawiony możliwości obrony swych praw. Niedopuszczalne jest zakończenie postępowania bez rozpoznania tych wniosków. Poza tym organ I instancji naruszyły art. 54 § 1 pkt 6 K.p.a. gdyż nie informował skarżącego o skutkach prawnych niezastosowania się do wezwań organu. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje. Skarga nie jest zasadna. Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153 poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej. Ocenie podlega konkretna sprawa, rozpoznawana wcześniej przez organ administracji publicznej, pod kątem prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa i trafności rozstrzygnięcia. Kompetencje sądu administracyjnego nakładają na niego obowiązek oceny przebiegu postępowania administracyjnego i to zarówno czynności podejmowanych w toku tego postępowania jak i treści i podstaw wydanej decyzji administracyjnej. Działanie sądu ma bowiem na celu ewentualne wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji czy postanowienia, które w jakikolwiek sposób naruszałyby obowiązujące prawo. (por. wyrok NSA Warszawa z 20 stycznia 2010 r. I GSK 982/08 LEX nr 594803). Uchylenie decyzji jest możliwe m. inn. gdy Sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub naruszenie prawa procesowego gdy mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. 2012, poz. 270), dalej "P.p.s.a." Inaczej mówiąc uchylenie rozstrzygnięcia z przyczyn proceduralnych jest możliwe gdy naruszenie to mogło mieć istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia a więc gdy sąd ustaliłby, że mogłaby zapaść decyzja o innej treści. Podstawą prawną do wydania zaskarżonej decyzji był przepis art. 35 ustawy z dnia 24 września 2010 r. o ewidencji ludności (t.j.D.U. 2016,poz.722). Zgodnie z jego treścią organ ma obowiązek z urzędu lub na wniosek właściciela lub podmiotu wskazanego w art. 28 ust. 2 wydać decyzję o wymeldowaniu osoby, która opuściła miejsce pobytu stałego lub czasowego i nie dopełniła obowiązku wymeldowania. Za pobyt stały uważa się zamieszkiwanie z zamiarem stałego pobytu tj. z wolą koncentracji w danym miejscu swych spraw życiowych. Z kolei opuszczenie lokalu związane jest z zerwaniem związków z lokalem dotychczasowym i skoncentrowaniem swych spraw życiowych w innym miejscu. Pobytem stałym jest zamieszkanie w określonej miejscowości pod oznaczonym adresem z zamiarem stałego przebywania. W orzecznictwie sądów administracyjnych utrwalił się pogląd, że przesłanka opuszczenia dotychczasowego miejsca pobytu stałego jest spełniona wtedy, gdy opuszczenie ma charakter trwały i jest dobrowolne. O opuszczeniu miejsca stałego pobytu można mówić tylko wtedy, gdy dana osoba fizyczna nie przebywa w określonym lokalu i opuściła go na stałe. Rezygnacja z przebywania w lokalu może nastąpić w sposób wyraźny - poprzez złożenie stosownego oświadczenia, ale również w sposób dorozumiany - poprzez zachowanie, które w sposób nie budzący wątpliwości wyraża wolę osoby skoncentrowania swojej aktywności życiowej w innym miejscu. Za równoznaczną z dobrowolnym opuszczeniem lokalu przyjmuje się także sytuację, w której osoba w nim zameldowana została z niego usunięta przez dysponenta lokalu, ale nie skorzystała we właściwym czasie z przysługujących jej środków prawnych umożliwiających powrót do lokalu, których podjęcie doprowadziłoby do uznania działań dysponenta lokalu za bezprawne. W sytuacji gdy opuszczenie lokalu mogło nastąpić na skutek stawianych przeszkód w dalszym zamieszkiwaniu, o opuszczeniu lokalu można mówić wówczas, gdy dana osoba nie skorzystała z przysługujących jej środków prawnych umożliwiających powrót do lokalu (por. m. in. wyrok NSA z dnia 12.04.2001 r., sygn. akt V SA 3078/00). Inaczej mówiąc, bierność w dochodzeniu swych praw związanych z powrotem do miejscem dotychczasowego pobytu, jest równoznaczna z uznaniem, że dana osoba podjęła dobrowolną decyzję o wyborze innego miejsca zamieszkania. Za miejsce stałego pobytu uznaje się takie w którym zainteresowana osoba stale realizuje swoje podstawowe funkcje życiowe tj. mieszka, nocuje, spożywa posiłki, wypoczywa, przechowuje rzeczy osobiste niezbędne do codziennego funkcjonowania, wykonuje inne czynności związane z codziennym życiem takie jak pranie, prasowanie czy sprzątanie i płacenie opłat za mieszkanie, przyjmowanie gości, odbieranie korespondencji tj. czynności które są w sposób oczywisty związane z zamiarem przebywania i korzystania z danego lokalu. Oceny zamiaru opuszczenia lokalu należy dokonywać na podstawie obiektywnych i możliwych do stwierdzenia kryteriów. Nie wystarczy zatem jedynie samo oświadczenie danej osoby ale konieczne jest zbadania czy okoliczności które istnieją w sprawie potwierdzają zamiar opuszczenia lokalu na stałe. W świetle art. 35 ustawy o ewidencji ludności do wymeldowania w trybie administracyjnym niezbędne jest zatem łączne spełnienie przesłanek: faktyczne opuszczenie lokalu i niedopełnienie obowiązku wymeldowania się. Orzecznictwo sądowoadministracyjne przyjęło, że wymeldowanie uzasadnia co do zasady opuszczenie dotychczasowego miejsca pobytu, gdy jest ono dobrowolne i trwałe. Brak cechy dobrowolności nie zawsze jednak stanowi przeszkodę do wymeldowania. Typowym przykładem braku dobrowolności jest wykonanie eksmisji osoby zamieszkałej w lokalu na podstawie wyroku sądu wykonanego przez komornika. Dochodzi wówczas do przymusowego opuszczenia miejsca pobytu, skutkujące powstaniem obowiązku wymeldowania. W sprawach, w których przeprowadzona była egzekucja komornicza, wykonanie eksmisji jest równoznaczne z ustaniem pobytu skarżącego w spornym lokalu (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 czerwca 2012 r., sygn. akt II OSK 526/11, LEX nr 1216746; z dnia 8 marca 2012 r., sygn. akt II OSK 1515/10, LEX nr 1145560; z dnia 4 lipca 2008 r., sygn. akt II OSK 788/07, LEX nr 498351, wyrok NSA z 22 marca 2017, sygn. akt II OSK 1832/15). W niniejszej sprawie organy administracji w sposób niewadliwy ustaliły, że prawomocnym wyrokiem z [...] października 2007 r. Sądu Rejonowego [...], sygn. akt [...], orzeczono eksmisję skarżącego z przedmiotowego lokalu. Eksmisja ta została wykonana prze komornika 5 maja 2009 r., lokal opróżniony z rzeczy osobistych skarżącego a klucze wydane uprawnionej współwłaścicielce. Wbrew wywodom skarżącego, z protokołu z czynności egzekucyjnych wynika, że M.S. wskazała skarżącemu lokal zamienny położony w [...] przy ulicy [...] składający się z 3 pokoi, kuchni i łazienki stanowiący własność E. i Z.L. Skarżący wraz z pozostałymi osobami którzy byli zobowiązani do opuszczenia lokalu odmówił przyjęcia kluczy od tego lokalu a wobec powyższego komornik wykonał egzekucję w drodze przymusu (protokół z czynności komorniczych (k 148-155 akt adm.). Także nie zasługują na uwzględnienie zarzuty skargi o nie wyczerpaniu toku postępowania przed sądem powszechnym w związku ze złożoną skargą na czynność komornika. Jak wynika z pisma z Sądu Rejonowego w [...] z 7 listopada 2011 r postanowienie z dnia [...] listopada 2009 r. oddalające skargę na czynność komornika jest prawomocne. Próba wzruszania tego postanowienia poprzez składanie zażaleń czy w trybach nadzwyczajnych nie może odnieść pożądanego przez skarżącego skutku gdyż orzeczenie to jest prawomocne. W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego organ w sposób prawidłowy zebrał a następnie ocenił materiał dowodowy i doszedł do logicznych wniosków uzasadniających tezę o istnieniu podstaw do wymeldowania skarżącego z przedmiotowego lokalu. Czyni to niezasadnymi zarzuty naruszenia art. 7, // § 1 i 75 § 1 K.p.a. W świetle art.-75 § 1 K.p.a. w postępowaniu administracyjnym jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy a nie jest sprzeczne z prawem. W szczególności dowodem mogą być dokumenty, zeznania świadków ale i inne dowody mogące służyć wyjaśnieniu istotnych okoliczności sprawy. Takim dowodem są notatki z czynności przeprowadzonych przez funkcjonariuszy policji. Wbrew wywodom skargi kodeks postępowania administracyjnego nie wskazuje katalogu zamkniętego dowodów w związku z tym każdy dowód może być w tego rodzaju postępowaniu wykorzystany o ile jego przeprowadzenie nie jest sprzeczne z prawem. Jak wynika z art. 14 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (t.j. Dz.U.2016.1782), Policja może w granicach swych zadań wykonywać czynności dochodzeniowo-śledcze i administracyjno-porządkowe m.in. w celu poszukiwania osób, w tym na polecenie organów administracji. Jedną z tych czynności było sprawdzenie czy w przedmiotowym lokalu nie zamieszkuje skarżący (pismo z 17 czerwca 2011 r. k 266 akt adm.). Funkcjonariusze Policji nie stwierdzili aby od daty eksmisji do daty kontroli (od 5 maja 2009 r. do czerwca 2011 r.) skarżący powrócił do przedmiotowego lokalu, tym bardziej, że z pisma tego jak i zeznań współwłaścicieli lokalu wynika, że w 2011 r. przeprowadzany był w nim remont. Czyni to nieprawdziwymi twierdzenia skarżącego o natychmiastowym jego powrocie do lokalu po przymusowym wykonaniu eksmisji. Nie zasługują także na uwzględnienie zarzuty dotyczący braku podstaw do posłużenia się dowodem z zeznań współwłaścicieli. W tego rodzaju postępowaniu organ w pierwszej kolejności dopuszcza dowód z przesłuchania wnioskujących o wymeldowania a fakt, że są to osoby zainteresowane aby dana osoba została wymeldowana nie pozbawia tego dowodu mocy. Dowód ten, jak każdy inny, zgodnie z art. 80 K.p.a. podlega ocenie organu. W tej sprawie dowody z zeznań współwłaścicieli lokalu znajdują potwierdzenie w protokole z czynności komorniczych, który jest dokumentem urzędowym informacji uzyskanej od Policji i pozostają w sprzeczności z twierdzeniami samego skarżącego, czyniąc jego twierdzenia niewiarygodnymi w zakresie zamieszkiwania w tym lokalu po wykonaniu wyroku eksmisyjnego. Wbrew wywodom skargi organ nie naruszył w stopniu uzasadniającym konieczność wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji art. 107 § 3 K.p.a. Uzasadnienie decyzji wskazuje, że organ ustalił stan faktyczny na podstawie zeznań stron, wyroku sądu cywilnego, informacjach z Sądu Rejonowego w [...], pisma Policji protokołu z czynności komorniczych. Organ te dowody ocenią a ocena ta nie budzi zastrzeżeń Sądu. Skarżący ustaleń dokonanych przez organ skutecznie nie podważył. Nie ma istotnego znaczenia, w kontekście wykonania przez komornika wyroku eksmisyjnego fakt wszczęcia postępowania przeciwko właścicielom lokalu o wydanie lokalu zamiennego gdyż z punktu widzenia przepisów ustawy o ewidencji ludności istotne jest tylko to czy skarżący opuścił lokal i czy dopełnił czynności wymeldowania. Zameldowanie i wymeldowanie są aktami rejestracji danych dotyczących pobytu danej osoby w określonym lokalu bądź ustania tego pobyt. Jest to czynność o charakterze administracyjnym potwierdzająca fakt przebywania w danym lokalu lub zaprzeczająca temu faktowi. Kwestie związane z tytułem prawnym do lokalu nie mają znaczenia. W związku z tym jest prawnie obojętne jak długo skarżący zamieszkiwał w tym lokalu i czy został mu zapewniony lokal zamienny, choć to jest oczywiste w świetle dokumentu urzędowego w postaci protokołu z czynności komorniczych z 5 maja 2009 r. Skarżący został eksmitowany z lokalu wraz z rzeczami, które do niego należą co jest równoznaczne ze spełnieniem przesłanki dobrowolnego opuszczenia lokalu. Także kwestie dotyczące dowodu osobistego nie mają tu znaczenia. Nawiasem mówiąc zgodnie z ustawą z dnia 6 sierpnia 2010 r o dowodach osobistych (t.j.D.U. 2016.391 ), dowód osobisty nie zawiera danych dotyczących miejsca zameldowania w związku z tym, brak jest obecnie podstaw do wymiany (unieważnienia) dowodu osobistego z tej przyczyny. W ocenie Sądu w postępowaniu o wymeldowanie organ nie miał także obowiązku ustalenia gdzie obecnie zamieszkuje skarżący ale wyłącznie czy opuścił miejsce stałego pobytu nie dopełniając obowiązku administracyjnego (art. 35 ustawy o ewidencji ludności). W ocenie Sądu zebrany w sprawie materiał dowodowy był kompletny jak chodzi o okoliczności istotne z punktu widzenia wskazanej postawy prawnej w związku z tym niezasadny jest zarzut skargi naruszenia art. 138 § 2 K.p.a, gdyż zebrany w sprawie materiał dowodowy nie wymagał uzupełnienia. Niezasadny jest także zarzut naruszenia art. 50 i 54 § 1 pkt 6 K.p.a. gdyż przepisy te odnoszą się do czynności dokonywanych przez organ administracji a nie, tak jak w tym przypadku Policję. Sąd uznał także, że co prawda organ przed wydaniem decyzji z dnia 26 kwietnia 2016 r. nie pouczył strony w trybie art. 10 K.p.a. to jednak biorąc pod uwagę fakt, że organ II instancji nie przeprowadzał żadnych nowych dowodów a skarżący nie wykazał jaki wpływ miało to uchybienie na treść rozstrzygnięcia, ostatecznie uchybienie to nie uzasadnia w świetle art. 145 § 1 pkt 1c P.p.s.a. konieczności uchylenia zaskarżonego aktu. Jak się przyjmuje w orzecznictwie sądowoadministracyjnym uchybienie art. 10 K.p.a. wymaga dla swej skuteczności wykazania podjęcia jakiej czynności procesowej została pozbawiona strona i jaki to miało wpływ na treść rozstrzygnięcia ( wyrok NSA z 17 maja 2016 r., sygn.. akt I OSK 1994/14). Ma rację natomiast skarżący, że organ dopuścił się naruszenia art. 101 § 1 K.p.a. gdyż w toku postępowania nie rozpoznał niektórych wniosków skarżącego o zawieszenie postępowania. Jak wynika z akt administracyjnych rozpoznany został wniosek z 10 czerwca 2016 r. postanowieniem z [...] czerwca 2016 r., choć wynika to przede wszystkim z uzasadnienia postanowienia w którym organ generalnie stwierdza, że brak jest podstaw do zawieszenia postępowania. Trafnie zresztą organ wskazuje w tym uzasadnieniu, że przepisy kodeksu postępowania administracyjnego nie przewidują możliwości zawieszenia postępowania zakończonego decyzją ostateczną (tu: decyzją z [...] kwietnia 2016 r.) a co najwyżej strona może złożyć wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w trybie art. 61 § 2 pkt 1 K.p.a. W sprawie ten wniosek złożony przez skarżącego został rozpoznany wyżej wymienionym postanowieniem z [...] czerwca 2016 r. Skarżący składał w toku postępowania inne wnioski o jego zawieszenie (np. z 8 listopada 2013 r., 21 września 2015 r.) w związku z wszczętym postępowaniem i stanem zdrowia skarżącego uniemożliwiającym osobisty udział w sprawie, Sąd uznał, że uchybienie to nie miało wypływu na treść rozstrzygnięcia. Skarżący był reprezentowanym przez pełnomocnika T.C., a w świetle art. 97 § 1 K.p.a. brak było podstaw do zawieszenia postępowania z uwagi na złożenie skargi o wznowienie postępowania zakończonego wydaniem przez Wojewodę [...] [...] października 2013 r. postanowienia stwierdzającego uchybienie terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie Prezydenta [...] z [...] stycznia 2012 r, w przedmiocie odmowy zawieszenia postępowania w sprawie wymeldowania wnioskodawcy. Złożenie wniosku o wznowienie nie jest zagadnieniem wstępnym o jakim mowa w art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a. Zresztą postanowieniem z [...] listopada 2015 r. Prezydent [...] odmówił wznowienia postępowania. Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (D.U. z 2012 r. poz. 270) orzekł jak w sentencji wyroku.