IV SA/Wa 1533/14

Starszy referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Monika Stępkowska-Bigiej po rozpoznaniu w dniu 3 lipca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku adwokata F. G. o przyznanie wynagrodzenia za udzielenie pomocy prawnej z urzędu w sprawie ze skargi A. K. na decyzję Rady do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] maja 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy nadania statusu uchodźcy postanawia: odmówić przyznania wynagrodzenia z tytułu udzielonej z urzędu pomocy prawnej

Referendarz sądowy postanowieniem z dnia 28 sierpnia 2014 r. zwolnił A.K.(dalej: "skarżącego") od kosztów sądowych oraz ustanowił dla niego adwokata. Pełnomocnikiem z urzędu dla skarżącego Okręgowa Rada Adwokacka w [...] wyznaczyła adwokata F. G. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 14 stycznia 2015 r. oddalił skargę, a postanowieniem z dnia 15 stycznia 2015 r. referendarz sądowy przyznał pełnomocnikowi z urzędu w niniejszej sprawie stosowne wynagrodzenie. Pismem z dnia 28 marca 2014 r. wyznaczony pełnomocnik z urzędu wniósł w imieniu skarżącego skargę kasacyjną od ww. orzeczenia. W piśmie tym zawarł również wniosek o: "zasądzenie nieopłaconych kosztów zastępstwa procesowego z urzędu przed NSA według norm przepisanych". Wyrokiem z dnia 27 stycznia 2017 r., sygn. akt IV SA/Wa II OSK 1190/15 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną. Jak wynika z protokołu z rozprawy, obecny na rozprawie pełnomocnik z urzędu skarżącego wniósł o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. Referendarz sądowy zważył co następuje: Zgodnie z art. 250 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) wyznaczony profesjonalny pełnomocnik otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. W świetle § 20 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. z 2013 r., poz. 461), który ma zastosowanie w niniejszej sprawie w związku z § 22 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U z 2016 r. poz. 1714), w związku z § 22 rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U z 2015 r. poz. 1801), wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej powinien zawierać oświadczenie, że opłaty nie zostały zapłacone w całości lub w części. Z treści tych przepisów wynika, że aby Skarb Państwa mógł wypłacić wynagrodzenie wyznaczonemu z urzędu pełnomocnikowi, konieczne jest złożenie oświadczenia, że opłaty nie zostały zapłacone w całości lub w części, co pozwala w istocie określić wysokość tego wynagrodzenia. Należy także podkreślić, wniosek zawierający sformułowanie: "nieopłaconej pomocy prawnej" nie jest równoznaczny ze złożeniem wymaganego prawem oświadczenia, że "opłaty nie zostały zapłacone w całości lub w części". Zdaniem referendarza sądowego brak oświadczenia w przedstawionym brzmieniu nie stanowi uchybienia formalnego, które można uzupełnić na wezwanie w trybie art. 49 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Oświadczenie że opłaty z tytułu udzielenia pomocy prawnej nie zostały wypłacone w całości lub w części, jest bowiem nieodzownym elementem wniosku o przyznanie kosztów, stanowiącym przesłankę do przyjęcia, że praca pełnomocnika nie została wynagrodzona. Pozwala to określić zakres, w jakim wynagrodzenie musi zostać pokryte przez Skarb Państwa (por. J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2010 r., art. 250, teza 8, też T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2011, art. 250, teza 7 a także postanowienia NSA z 21 czerwca 2006 r., II FSK 862/05, z 3 października 2007 r., I OZ 704/07, z 20 sierpnia 2008 r., I OZ 603/08, z 28 sierpnia 2008 r., I OZ 615/08, czy z 8 grudnia 2009 r., II GZ 273/09). Brak takiego oświadczenia wywołuje skutek w postaci utraty prawa do wynagrodzenia. W rozpatrywanej sprawie, jak wynika z treści skargi kasacyjnej zawierającej wniosek o przyznanie wynagrodzenia oraz z treści protokołu z rozprawy przed NSA z dnia 27 stycznia 2017 r., pełnomocnik nie złożył takiego oświadczenia. Skoro zatem przedmiotowy wniosek nie zawierał wskazanego oświadczenia wymaganego przez przepis prawa, należało odmówić przyznania kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, o czym postanowiono jak w sentencji na podstawie powołanych wyżej przepisów oraz art. 258 § 2 pkt 8 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.