IV SA/Wa 1512/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący - sędzia WSA Beta Sobocha po rozpoznaniu w dniu 5 września 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. K. i A. H. na uchwałę Rady Miasta W. z dnia [...] lipca 2008 r. Nr [...] w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego postanawia: odrzucić skargę.

Jak wynika z akt sprawy o sygn. akt IV SA/Wa 2613/13, w dniu 11 października 2013 r. A. K. i A. H. wnieśli do Sądu skargę na uchwałę Rady Miasta W. z dnia [...] lipca 2008 r. Nr [...] w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Uprzednio (w dniu 23 kwietnia 2013 r. oraz w dniu 28 sierpnia 2013 r.) skarżący wnieśli wezwania o usunięcie naruszenia prawa, o którym mowa w art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2013 r., poz. 594 ze zm.), zwanej dalej "u.s.g.". Postanowieniem z dnia 14 lutego 2014 r., w sprawie o sygn. akt IV SA/Wa 2613/13, Sąd odrzucił skargę z uwagi na ich wniesienie po terminie. Postanowienie to uprawomocniło się w dniu 8 kwietnia 2014 r. Jak wynika z akt niniejszej sprawy, w dniu 22 maja 2014 r. ci sami skarżący, działający za pośrednictwem profesjonalnego pełnomocnika, ponownie wnieśli wezwania do usunięcia naruszenia prawa na przedmiotową uchwałę, a następnie ponownie wnieśli na nią skargę do Sądu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje. Skarga jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu. Niedopuszczalność skargi wynika z tego, że skarżący uprzednio wykorzystali już możliwość wezwania organu do usunięcia naruszenia prawa przedmiotową uchwałą, wnosząc je w dniu 23 kwietnia 2013 r. oraz w dniu 28 sierpnia 2013 r. Okoliczność ta wynika z prawomocnego postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 lutego 2014 r. wydanego w sprawie o sygn. akt IV SA/Wa 2613/13. Jak zgodnie podkreśla się w orzecznictwie sądowym określone w art. 101 ust. 1 u.s.g. wezwanie do usunięcia naruszenia prawa jest czynnością prawną, która przysługuje danemu podmiotowi w stosunku do określonej uchwały jedynie jednokrotnie (np. postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 13 maja 2008 r., sygn. akt IV SA/Wa 374/08). Następne pisma w tej samej sprawie pochodzące od tego samego podmiotu nie posiadają już waloru wezwania do usunięcia naruszenia prawa w rozumieniu art. 101 ust. 1 u.s.g. Instytucja wezwania, o której mowa w powołanym przepisie, jest bowiem odpowiednikiem środka odwoławczego, o którym stanowi art. 52 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a.". Środek odwoławczy można zaś na dane rozstrzygnięcie wnieść tylko raz. Oznacza to, że ten sam podmiot nie może powtórnie złożyć wezwania do usunięcia naruszenia prawa do tego samego organu w sprawie dotyczącej tej samej uchwały. Byłoby to sprzeczne z konstytucyjną zasadą równości wszystkich podmiotów wobec prawa, wyrażoną w art. 32 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz. U. Nr 78, poz. 483 ze zm.), jak i z art. 78 Konstytucji. Strony, którym przysługują tradycyjne środki odwoławcze (odwołanie czy zażalenie) nie mogą być w gorszej sytuacji prawnej niż podmioty, którym z powodu specyfiki postępowania przysługuje środek prawny określony w art. 101 ust. 1 u. s. g. (por. postanowienie składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 czerwca 2002 r., sygn. akt OSA 2/02, opubl. ONSA 2003/1/2; postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 maja 2009 r., sygn. akt II OSK 769/09). Dla rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie nie ma znaczenia okoliczność, iż poprzednia skarga na przedmiotową uchwałę wyżej wskazanym postanowieniem Sądu z dnia 14 lutego 2014 r. została odrzucona. Z uwagi więc na uprzednie wyczerpanie przez skarżących prawnej możliwości kwestionowania zaskarżonej uchwały w trybie określonym w art. 101 ust. 1 u.s.g., ponowne kwestionowanie przez skarżących tejże uchwały, w ocenie Sądu skutkuje odrzuceniem skargi jako niedopuszczalnej. Z tych względów na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 58 § 3 P.p.s.a. orzeczono, jak w sentencji.