IV SA/Wa 1496/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA – Grzegorz Czerwiński po rozpoznaniu w dniu 30.07.2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. M. na postanowienie Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] czerwca 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wstrzymania wykonania decyzji postanawia: odrzucić skargę.

Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców postanowieniem z dnia [...] czerwca 2014 r. na podstawie art. 135 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (dalej: k.p.a.), po rozpatrzeniu wniosku A. M., odmówił wstrzymania wykonania decyzji tego organu nr [...] stwierdzającej z dniem [...] kwietnia 2014 r. wygaśnięcie z rygorem natychmiastowej wykonalności decyzji z dnia [...] lutego 2014 r. przyznającej A. M. świadczenie pieniężne na pokrycie we własnym zakresie kosztów pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz udzielającej opieki medycznej na okres od dnia 6 lutego 2014 r. do dnia określonego w art. 74 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. A. M. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na powyższe postanowienie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Rozpoznając sprawę sąd administracyjny w pierwszej kolejności bada, czy przedmiot skargi podlega kontroli tego sądu. Zakres kontroli sprawowanej przez sądy administracyjne został określony w ustawie z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), zgodnie z którą sądy administracyjne w zakresie swej właściwości sprawują kontrolę pod względem legalności, to jest zgodności z prawem, działań lub zaniechań organów administracji publicznej. Kontrola działalności administracji publicznej sprawowana przez sądy administracyjne ma charakter ograniczony, gdyż objęte są nią jedynie działania wskazane w ustawie. Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego Warszawie, wniesiona w niniejszej sprawie skarga jest niedopuszczalna i z tego powodu podlega odrzuceniu. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) sąd administracyjny orzeka w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty. W ocenie Sądu, zaskarżone postanowienie nie należy do żadnej z kategorii postanowień wymienionych w cytowanym przepisie. Zauważyć należy, że pierwszy człon omawianego przepisu "postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie" oznacza w istocie zastosowanie skrótu myślowego. Przyjęcie bowiem dosłownego rozumienia prowadziłoby do przekreślenia zasady wynikającej z art. 52 § 1 p.p.s.a. Jeżeli zatem w określonej kwestii rozstrzyganej postanowieniem służy zażalenie, to po wyczerpaniu środków zaskarżenia w postępowaniu administracyjnym możliwe jest złożenie skargi do sądu administracyjnego. A contrario, jeżeli określona kwestia nie jest rozstrzygana postanowieniem, na które służy zażalenie, to w świetle art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a. niedopuszczalne będzie złożenie skargi do sądu administracyjnego (por. postanowienie NSA z dnia 7 marca 2006 r., sygn. akt II GSK 352/05). W rozpoznawanej sprawie istota rozstrzygnięcia sprowadza się do oceny, czy w świetle obowiązujących przepisów k.p.a. przysługuje zażalenie na postanowienie wydane na podstawie art. 135 k.p.a. Nie ulega wątpliwości, że zaskarżone postanowienie nie rozstrzyga sprawy co do istoty. Postanowienie to nie kończy także postępowania. Odnosząc się zaś do kwestii, czy na postanowienie wydane w trybie art. 135 k.p.a. przysługuje zażalenie, sięgnąć należy do art. 141 § 1 k.p.a. Zgodnie z tym przepisem, na wydane w toku postępowania postanowienie służy stronie zażalenie, gdy kodeks tak stanowi. Stosownie do art. 135 k.p.a., organ odwoławczy może w uzasadnionych przypadkach wstrzymać natychmiastowe wykonanie decyzji. Rozstrzygnięcie w kwestii wstrzymania natychmiastowego wykonania decyzji przybiera formę postanowienia, zgodnie z treścią art. 123 k.p.a. Na postanowienie w tym przedmiocie nie służy zażalenie, bowiem kodeks nie przewiduje możliwości wniesienia ww. środka zaskarżenia (por. A. Wróbel, Komentarz zaktualizowany do art. 135 Kodeksu postępowania administracyjnego, Lex Omega 26/2014; G. Łaszczyca, Komentarz do art. 135 Kodeksu postępowania administracyjnego, Lex Omega 26/2014). Rolą organu odwoławczego jest rozróżnienie dwóch odmiennych czynności strony postępowania, tj. wniesienia zażalenia na postanowienie o nadaniu rygoru natychmiastowej wykonalności uregulowane w art. 108 § 2 k.p.a. oraz żądania wstrzymania natychmiastowego wykonania decyzji ze względu na uzasadniony przypadek. Choć zmierzają do tego samego celu i w obu przypadkach organ wydaje postanowienie, tylko pierwsze z nich podlega kontroli sądowej. Rozwiązanie to koresponduje z treścią art. 142 k.p.a., albowiem postanowienie, na które nie służy zażalenie, strona może zaskarżyć w odwołaniu od decyzji. Uwzględniając powyższe stwierdzić należy, iż pomimo nieprawidłowego pouczenia skarżącego przez organ administracji, kwestionowane postanowienie nie podlega zaskarżeniu do sądu administracyjnego. Z tych przyczyn, ponieważ niniejsza sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 p.p.s.a. Sąd orzekł, jak w sentencji postanowienia.