IV SA/Wa 1490/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Agnieszka Wójcik po rozpoznaniu w dniu 25 czerwca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. Z., W. Z., I. S. i B. Z. na decyzję Ministra Inwestycji i Rozwoju z dnia [...] marca 2018 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji postanawia: odrzucić skargę M. Z. i W. Z.

W dniu 23 maja 2018 r. wpłynęła za pośrednictwem organu do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarga M. Z., W. Z., I. S. i B. Z. na decyzję Ministra Inwestycji i Rozwoju z dnia [...] marca 2018 r. nr [...] o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2015 r. nr [...] o ustaleniu lokalizacji linii kolejowej dla inwestycji pn.: "[...]" Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Na wstępie wyjaśnić należy, że badanie merytorycznej zasadności skargi w każdym przypadku poprzedzone być musi sprawdzeniem, czy sprawa będąca jej przedmiotem podlega kontroli wojewódzkiego sądu administracyjnego, tj. czy przedmiot sprawy należy do właściwości sądu administracyjnego, czy skargę wniósł uprawniony podmiot oraz czy spełnia ona wymogi formalne i została wniesiona w ustawowym terminie. Krąg podmiotów uprawnionych do wniesienia skargi określa art. 50 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 z późn. zm.). Zgodnie z treścią tego przepisu, uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich, Rzecznik Praw Dziecka oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym, jak również inny podmiot, któremu ustawy przyznają prawo do wniesienia skargi. Legitymacja do złożenia skargi została oparta na kryterium interesu prawnego, co oznacza, że ze skargą może wystąpić – co do zasady – podmiot, który wykaże związek między chronionym przez przepisy prawa materialnego interesem prawnym a aktem lub czynnością organu administracji publicznej. Kryterium "interesu prawnego" ma zatem charakter materialnoprawny. Innymi słowy interes prawny podmiotu wnoszącego skargę do sądu przejawia się tym, że działa on bezpośrednio we własnym imieniu i ma roszczenie o przyznanie uprawnienia lub zwolnienia z nałożonego obowiązku. Akt, czynność lub bezczynność organu administracji musi dotyczyć interesu prawnego skarżącego, który musi być własny, indywidualny i oparty o konkretny przepis prawa powszechnie obowiązującego (por. wyrok NSA z dnia 3 czerwca 1996 r., sygn. akt II SA 74/16 – ONSA 1997 Nr 2 poz. 89). W orzecznictwie przy tym przyjmuje się, że mieć interes prawny to tyle, co wskazać przepis prawa uprawniający dany podmiot do wystąpienia z określonym żądaniem w stosunku do organu administracji publicznej (por. wyrok NSA z dnia 22 lutego 1984 r., sygn. akt I SA 1748/83). W rozpoznawanej sprawie skarżący M. Z. i W. Z. nie posiadają przymiotu strony, bowiem nie byli stroną postępowania administracyjnego zakończonego zaskarżoną decyzją. Jak wynika z akt sprawy M. Z. i W. Z. nie zostali uznani przez organ za uczestników przedmiotowego postępowania administracyjnego i nie została im doręczona kwestionowana decyzja organu odwoławczego. Biorąc pod uwagę powyższe należało stwierdzić, że M. Z. i W. Z. nie byli stroną postępowania administracyjnego zakończonego inkryminowaną decyzją Ministra o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji. Przedmiotowe postępowanie administracyjne również nie zostało przez nich zainicjowane. Z wnioskiem z 24 października 2017 r. o stwierdzenie nieważności wymienionej decyzji Wojewody [...] wystąpili bowiem B. Z. i I. S., a więc wniosek ten również nie pochodzi od M. Z. i W. Z. Wobec tego ich skarga, jako wniesiona przez podmiot nieposiadający interesu prawnego w niniejszej sprawie, a więc niemający legitymacji do jej wniesienia, jest niedopuszczalna, co obliguje Sąd do jej odrzucenia. Z powyższych względów, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia. Nadmienić jednocześnie należy, że do rozpoznania w sprawie pozostała skarga B. Z. i I. S., w przypadku uzyskania przez niniejsze postanowienie waloru prawomocności.